Horrorcrashes in de koers, ze zijn helaas van alle tijden. 15 jaar geleden kondigde Pedro Horrillo zijn pensioen aan. Zijn laatste wedstrijd was een etappe in de Giro, maar hij zou er aankomstplaats Bergamo nooit bereiken. Hij tuimelde tijdens een afdaling van de Culmine di San Pietro over de vangrail, gleed 80 meter door de ravijn naar beneden en keek de dood recht in de ogen. Gelukkig werd hij wakker en kan hij alles nog navertellen.
Maatje van Óscar Freire
De renner Pedro Horrillo leek gemaakt voor een grote carrière. Hij werd prof bij Vitalicio Seguros aan de zijde van Óscar Freire, Ángel Luis Casero en Juan Miguel Mercado en zou vervolgens een mooie transfer maken naar Mapei Quick-Step. Tussen al die grote namen kende hij snel zijn plaats en dat was in een dienende rol. Toch won hij in 2004 een lastige etappe in Parijs-Nice en was hij er ook in de Vuelta vrij dicht bij.
Bij Rabobank werd Horrillo vanaf 2005 herenigd met zijn maatje Freire. Eind 2004 hadden ze immers al samen de 3e wereldtitel van de eeuwige vergeetkous gevierd. In een team vol Nederlanders en een paar Belgen en Scandinaviërs vormden zij de grote uitzondering. Maar liefst 11 keer zou Horrillo starten in Parijs-Roubaix, 13 Grote Rondes staan op zijn naam. Met als allerlaatste dus de vermaledijde Giro van 2009.
Het was op dat moment de Giro van Danilo Di Luca. Hij was de autoritaire leider en daar zou ook die bewuste 8e etappe niets aan veranderen. Aanvaller Kanstantsin Sivtsov won dan wel de etappe, maar het verhaal van de dag speelde zich toch in de achtergrond af. Vanuit de organisatie kwam immers het bericht dat Pedro Horrillo op de natte wegen in een afdaling ten val was gekomen. Dat werd toch zo verondersteld, want op het moment van zijn crash was hij alleen.
Hulp van alpinisten
Aan de vangrail stond immers een achtergelaten fiets, een ijzingwekkend beeld. Van de renner was geen spoor. Jos van Emden herkende de fiets en lichtte zijn team in. Ploegleider Jan Boven en mecanicien Walter Boom stonden voor een groot vraagteken. Waar was de renner heen en hoe konden ze hem vinden? Zelfs een groepje alpinisten schoot te hulp. 80 meter lager lag de Spanjaard, zwaar gehavend en bang om te sterven. Hij was nog min of meer bij bewustzijn, maar keek minutenlang de dood in de ogen. Zou hij zijn 2 kinderen nog ooit terugzien?
Na een half uur zoeken werd Horrilo gevonden. Een traumahelikoper kon de renner traceren, fixeren en hem uiteindelijk ook naar het ziekenhuis overbrengen. Het is een beeld dat op het netvlies blijft plakken: een volledig ingepakte renner die op een ingepakte brancard uit de ravijn wordt opgepikt en als een soort kamikaze-act boven de bergen de hemel in vaart. Mauricio Ardilla kijkt in het hotel van Rabobank nachten lang uit op de achtergelaten koffers van zijn ploegmaat, doodsbenauwd dat de eigenaar de strijd verliest.
Het medisch bulletin van de getroffen Horrillo die avond van de val is langer dan de rituitslag. Hij brak zijn bovenbeen, knieschijf, 2 ruggenwervels, verschillende ribben en liep door die laatste breuk ook geperforeerde longen op. De renner kon daardoor amper ademen en werd in een kunstmatige coma gebracht. Een dag later werd hij wakker. Horrillo kon armen en benen bewegen en reageren op impulsen. Enkele dagen later praat hij al met zijn vrouw Lorena, die haar job bij het Guggenheim Museum in Bilbao tijdelijk heeft opgezegd om voor haar man te zorgen. Naar eigen zeggen duurde het zelfs 2 weken eer hij uit een kunstmatige coma kwam.
Roze trui
Bij Rabobank moeten ze snel schakelen, want kopman Denis Menchov is in de vorm van zijn leven. Hij verovert de roze trui in een chronoproef in de 12e etappe en geeft deze niet meer af. Horrillo volgt het spektakel niet vanuit het ziekenhuis. In zijn eigen versie van de feiten wordt hij wakker op de voorlaatste dag van de ronde en spreekt hij zijn Russische kopman nog bemoedigende woorden in voor diens vertrek. Vanuit Italië wordt de Spanjaard overgebracht naar de kliniek in Pamplona en pas eind juni mag hij naar huis. Hij hoopt volledig te herstellen en een jaar later zijn terugkeer te vieren in diezelfde Giro.
Rabobank doet de Spaanse knecht een voorstel, maar die voelt dat zijn lichaam niet meer hetzelfde is als voor de klap. 1 van zijn benen geeft maar 40% van de kracht van weleer. In een brief aan Erik Breukink legt hij uit dat hij zijn fiets aan de haak zal hangen. Geen menselijk drama, want als gediplomeerd filosoof en bevlogen schrijver vindt hij wel een nieuwe uitdaging. Een jaar later zit hij al terug in de Tour, dit keer in de persruimte als journalist. Voor El País staat hij dagelijks stil bij de koers.
In 2013 keert Horrillo terug naar de plek des onheils. Hij gaat met een touw naar beneden zoals de reddingswerkers deden bij hem. Later herhaalt hij dat nog eens 2 met de camera’s. Het helpt hem om de gebeurtenissen een plek te geven. Zijn 2e leven – dat na de koers – kan eindelijk beginnen.
