Eind november belde de hoofdredacteur van WielerVerhaal me. Blij als een kind dat ik nog eens iemand hoorde uit de wielerwereld. Want dat was ook weeral eventjes geleden. Ook al probeer ik nog steeds mijn contacten binnen de wielerwereld te onderhouden. Collega’s, vrienden, managers, ploegleiders,… ik probeer nog steeds de contacten warm te houden. Het is ook nodig, want uit het oog, is uit het hart.
Pure folklore
Na mijn laatste jaar als beroepswielrenner had ik het bijzonder moeilijk om het wielrennen vaarwel te zeggen. Het zo gehete zwarte gat, iedereen praat er wel eens over. Wat je gaat doen na je wielercarrière…. Maar nauwelijks iemand die stilstaat bij dat zwarte gat. Laat staan dat iemand daar aan zou werken. Gelukkig had ik ons gezin en mijn familie die me ondersteunden en hielpen om uit deze moeilijke periode te klimmen.
Inmiddels heb ik de work-life-balance gevonden, maar de wielerwereld mis ik nog steeds bijzonder hard. De liefde en passie voor de sport is nog steeds alle dagen aanwezig bij ons thuis. Ik kreeg de vraag van WielerVerhaal, of ik voor het komende nieuwe wielerjaar enkele columns wil schrijven gedurende het jaar. Als voormalig (voorjaars-)coureur kon ik daar uiteraard geen ‘nee’ op zeggen.
Want de kriebels en de gedrevenheid komen naar boven, alleen al bij het neerpennen van het woord ‘voorjaar’. Dat blijft de mooiste periode van het wielerjaar voor mij. De periode waar ik nu al met argusogen naar uitkijk. Bikkelharde klassieke wedstrijden, Vlaamse wegen, barre weersomstandigheden en kasseien. En uiteraard titanen die strijden om de zege. Pure folklore!
Intussen zitten de eerste trainingskampen erop. Nieuwe wieleroutfits en sponsors zijn bekendgemaakt. Nieuwe fietsen zijn getest, bikefittings en krachtmetingen zijn achter de rug en de fietsen staan te blinken en te glunderen in hun vel.
Down Under
In tussentijd zijn de ploegen in volle voorbereiding op de 1e WorldTour-wedstrijd van het seizoen. De Tour Down Under in Australië is een meerdaagse rittenwedstrijd waar ik ieder jaar naar uitkeek om te starten. Dit als 1e voorbereidingswedstrijd voor het aankomende wielervoorjaar. Als Europeaan is het niet evident om er onmiddellijk te scoren. Je zit met de jetlag die je lichaam op korte termijn moet verwerken. En aan de andere kant van de wereld is het nu volop zomer. Wat dus betekent dat de Aussies zich voor deze wedstrijden volop kunnen voorbereiden in optimale weersomstandigheden. Er wordt onmiddellijk al gekoerst met het mes tussen de tanden. De hamvraag die iedere ploeg zich zou moeten stellen: misschien is dit toch niet de beste voorbereiding voor een voorjaarsequipe?
In ieder geval ging ik als renner met veel plezier richting Down Under. 6 opeenvolgende jaren, een prachtig land, dat mij qua mentaliteit en ingesteldheid zeker en vast kan bekoren. Mooie natuur en mooie wegen. Waar je tijdens een koffiestop koala’s en kangoeroes kunt spotten. Australiërs hebben echt een sportmentaliteit zoals dat bij ons ook het geval is. De opkomst in de Tour Down Under is dan ook ieder jaar massaal.
Men organiseert er trouwens ook ieder jaar een social ride voor de wielerliefhebber, waar ieder jaar 30.000 deelnemers aan de start staan. Met soms alle gevolgen van dien. Niet iedere wielertoerist beheerst de fiets namelijk zoals een profrenner. Dus ook daar gebeuren er jammer genoeg elk jaar wel enkele valpartijen.
Hugo Coorevits
Ik kijk nu al uit naar onze Belgische renners die er aan de start zullen verschijnen en hoe het gesteld is met hun niveau. Of ze de positieve lijn achteraf kunnen doortrekken richting de Emiraten en de Omloop van het Nieuwsblad en aansluitend Kuurne-Brussel-Kuurne. Super benieuwd ben ik.
In ieder geval heeft mijn bodyguard en goede vriend Hugo Coorevits het voor bekeken gehouden. Hij zal na jaren traditionele aanwezigheid niet meer zijn gouden pen bovenhalen in de Tour Down Under. Want Hugo is dit jaar op welverdiend wielerpensioen gegaan.
Ik zie hem nog steeds staan, met een sigaretje in de hand, aan de ingang van het Hilton Hotel in Adelaide, waar alle ploegen logeren en verblijven tijdens de TDU. Op zoek naar verhalen en renners om voor Belgenland wielernieuws te brengen. “Laurens, hoe was jouw dag vandaag?” Professioneel zoals hij was, moffelde hij zijn sigarettenpeuk weg tijdens onze gesprekken, en Hugo begon zijn nieuws neer te pennen… We zullen je missen, Hugo !
Tot snel!
De Meesterknecht
Laurens
