4 jaar geleden – in het voorjaar van 2021 – won Jasper Stuyven Milaan-Sanremo. Een kunststukje waarbij goede benen, de keuze van het juiste moment en het lef om te pokeren samen kwamen. We maken een reconstructie van de voet van de Poggio tot aan de meet. Een ode aan het nemen van positieve risico’s.
Rijden of niet?
Stuyven stond in de eerste jaren van zijn carrière te boek als een grote belofte. Nadat hij wereldkampioen werd bij de junioren, won hij in zijn 2e profseizoen meteen een rit in de Vuelta. Een nieuwe Tom Boonen, opperde men. De druk om te presteren lag hoog, niet in het minste bij zichzelf. In 2019 verloor Stuyven zelfs volledig zijn koersplezier. Hij leerde met behulp van een psycholoog afstand nemen en ontspannen.
Het leverde hem in 2020 winst op in de Omloop het Nieuwsblad. In 2021 zette Jasper Stuyven zich in Milaan-Sanremo naast de groten. Hij deed dat met goede benen én met zijn hoofd. De kunst is om hoge doelen te stellen én die op het juiste moment te kunnen relativeren. Resultaat: de drang om te winnen werd groter dan de schrik om de koers te verliezen door verkeerd te gokken. We spoelen terug naar zijn monumentale overwinning.
We flitsen meteen naar de absolute finale. De situatie is als volgt: Stuyven maakt van de aarzeling in het slot van de afdaling van de Poggio gebruik om er onderuit te muizen. Pidcock springt naar hem toe, maar krijgt het gat niet dicht. Hij heeft een kleine voorsprong, maar Søren Kragh Andersen nadert. Stuyven geeft de indruk stil te vallen, maar houdt stiekem een half percentje in. De kijker en de tegenstand weten het niet, zo goed speelt hij het. Normaal is hij een vogel voor de kat: hij heeft zijn kruit verschoten en wordt bijgehaald. Gespeeld en verloren….
Sprinten!
Kragh Andersen valt hem op de nek met nog een kilometer te gaan. De spanning is te snijden. Het is een moeilijke kwestie: begint Stuyven te rijden, dan profiteert Kragh Andersen en springt de Deen even later van achter zijn rug naar de winst. Houden beiden de benen stil, dan verliezen ze alle 2. Zijn enige kans is om te pokeren om de ander uit zijn kot te lokken en te durven verliezen. Stuyven blijft kalm, houdt even in. Hij weet dat hij niet zal winnen als hij blijft doorrijden met Kragh Andersen in het wiel. Op die manier kan hij wat bijtanken tijdens het nemen van de chicane. ‘Alleen winnen telt’, gaat door zijn hoofd. Liever all-in en met lege handen achterblijven dan andermaal een 5e plek.
Stuyven oogt ijzig kalm en merkt dat de spanning bij zijn vluchtkameraad onhoudbaar wordt. Kragh Andersen voelt de adem van de achtervolgers naderen. De Deen laat zich vangen door de eerdere truc van Stuyven en begint te rijden om de wedstrijd niet te verliezen. Stuyven blijft wachten. En wachten. Hij kijkt achterom waar de achtervolgers blijven. Hij doet niets. Als kijker beginnen we te roepen: het is tijd Jasper, het is tijd! Jasper geeft geen krimp en blijft zitten achter de rug van zijn vluchtkompaan.
De groep kan elk moment de sprint beginnen en razendsnel dichterbij komen. We richten onze Belgische pijlen al op Wout van Aert. Stuyven weet beter en zet eindelijk aan met nog 100 meter te gaan. Door de verzuring in zijn benen moet hij onmiddellijk gaan zitten. Hij schatte het goed in: vroeger de sprint beginnen zat er niet in. Dan maar vanuit het zadel die wattages stampen, denkt hij. Of nee, hij denkt al lang niet meer.
10 meter na de meet valt Caleb Ewan hem op de nek. Stuyven koos het perfecte moment om de spurtende achtervolgers voor te blijven.
Belangrijke les
Stuyven paste later dezelfde tactiek toe, helaas met minder succes. In verschillende Tour-etappes leek een beresterke Stuyven de beslissende aanval te plaatsen. Waar hij in Sanremo die ene kans op 10 verzilverde, pakte hij er in de Tour telkens naast met 8 kansen op 10. Steeds kende hij pech dat zijn achtervolgers elkaar uitzonderlijk wel vonden. Toch blijft Sanremo een belangrijke les: om grote overwinningen binnen te halen, moet je positieve risico’s durven nemen. Die nieuwe overwinning volgt nog wel, Jasper!
