De klassieke bergetappe in Parijs-Nice voerde het peloton zaterdagmiddag naar Auron. Aan het einde van de etappe stond er nog een klim van 7,3 km aan 6,9% op het menu. 5 vluchters bleven weg, kort erachter volgden de favorieten voor het eindklassement. Op een 10e plaats in de rituitslag: Mads Pedersen. De Deense beer van 1m80 leek even vergeten dat hij een sprinter is en eindigde voor Matteo Jorgenson en Joao Almeida. Levert het hem straks ook zijn 1e Monument op?
Marcel Wüst
Sprinters in bergetappes, dan denken we natuurlijk meteen aan Wout van Aert. In de Tour van 2021 won de Kempenaar eerst een bergetappe over de Mont Ventoux en zou hij aan het eind ook een individuele tijdrit en de massasprint op de Champs-Elysées naar zich toetrekken. In zijn wonderjaar 2021 was er ook Sonny Colbrelli, die in de Tour zo sterk rondreed dat hij vanuit de vroege vlucht 3e werd in de etappe naar Tignes. Dat was vrijwel ongezien.
Ooit was er ook Marcel Wüst, al moeten we daarvoor al terug naar 2000. Tijdens de openingstijdrit in Futuroscope had de organisatie van de Tour ook een klimmetje verstopt. Wie daar de snelste tijd liet noteren, zou de bergtrui mogen dragen. De Duitser van Festina-Lotus maakte er zijn doel van en slaagde in zijn opzet. Hij droeg de bergtrui nog steeds toen hij enkele dagen later in Vitre de massasprint won. Een sprinter in de bollen, het was een iconisch beeld.
Het valt te betwijfelen of Mads Pedersen daar nog herinneringen aan heeft. De Deen was op dat moment amper 4 jaar oud en nog totaal niet met het wielrennen bezig. Toch vond hij ergens nog de kracht om in de zaterdagetappe van deze Koers naar de Zon/Sneeuw niet rustig in een grupetto plaats te nemen, maar vocht hij tot op de streep. Hij knokte zich op de slotklim voorbij een vreselijk steile strook van 9,3% en bolde zowaar als 10e over de streep.
Tour de la Provence
Moet wel gezegd worden: Mads Pedersen verkeert in een blakende conditie. Eerder dit jaar won hij reeds de Tour de la Provence en de basis daarvoor legde hij reeds in een zeer pittige etappe naar Manosque. Ook toen moesten er meer dan 2.000 hoogtemeters bedwongen worden in amper 167 km.
In deze editie van Parijs-Nice onderstreepte Pedersen die conditie. Hij werd 3e in Bellegarde en loodste zijn team naar een 4e plaats in de ploegentijdrit. Logischerwijze verteerde hij de etappe van de vrieskou erg goed – Pedersen werd in de gietende regen wereldkampioen in Yorkshire – en in de waaieretappe naar Berre l’Etang overleefde hij onderweg en won hij de sprint.
Mogelijk tankte de Deen zaterdag ook motivatie onderweg. Toen zijn kopman Mattias Skjelmose zwaar ten val kwam bij een vluchtheuvel hield hij halt. Hij kwam net terug van een plaspauze en zag zijn ploegmaat kermen van de pijn op de grond. Nadat hij hem moed toesprak, zette hij verder met het gekende resultaat. Pedersen eindigde in dezelfde tijd als leider Jorgenson en kleppers als Arensman en Sheffield. Pure klimmers als Harold Tejada en Ben O’Connor moesten hem bergop zelfs laten gaan.
Open rekening
Natuurlijk werkt Pedersen vooral toe naar het Vlaamse voorjaar. Vorig jaar won hij reeds Gent-Wevelgem door onderweg als enige Mathieu van der Poel te kunnen volgen. Hij leek helemaal klaar voor zijn eerste Monument, maar was betrokken bij de vreselijke valpartij in Dwars door Vlaanderen. Uiteindelijk was hij blij dat hij de start van de Ronde van Vlaanderen haalde, waarna hij veel te vroeg het offensief inluidde en op die manier zichzelf toch nog uitschakelde voor de overwinning.
Een week later werd Pedersen 3e in Roubaix, dat allemaal ondanks de zware klap die hij in de afdaling naar de Kanarieberg had gemaakt. Nog meer ellende volgde in de Tour 2024, waar hij ook tegen de grond ging (met het bewuste sprongetje van Zingle als vervolg) en uiteindelijk moest opgeven. De focus ging vervolgens naar de kampioenschappen. Op het klimmersparcours van Zürich werd hij reeds 13e, wat toen wat ondergesneeuwd raakte door alle andere prestaties. Knap was het wel.
Mads Pedersen wordt dit jaar 30 en heeft naast de regenboogtrui ook ritzeges in alle Grote Rondes op zijn naam staan. Daarnaast pronken er klassiekers als Kuurne, Gent-Wevelgem en de BEMER Cyclassics op zijn palmares. Er is maar 1 type koers dat hij nog mist. En als het niet lukt op de kasseien, moet hij volgend jaar misschien maar voor Luik of Lombardije gaan.
