Dat de Strade Bianche op een ware sisser uitdraaide, was al duidelijk in mijn vorige column. Niet enkel tijdens mijn week in Toscane, maar des te meer in de periode nadien ging ik volledig door het stof. De constante die ik tijdens de winter maandenlang aan de dag wist te leggen, was plotseling weg. Het was zoeken naar de oorzaak. Een moeilijke beslissing drong zich op…
Merckx, hou u in stilte bezig
Na een uitstekende winter dacht ik dat ik klaar was om er meteen te staan in mijn 1e race. Jammer maar helaas draaide die volledig in de soep en greep ik de week nadien vooral naar heel veel snoep. DECOMPRESSIE in hoofdletters, iets waar ik toch zeer gevoelig aan blijk te zijn. Vooral na een ontgoocheling komt die eens zo hard aan. Fietsen bleef ik wel doen, vooral dan om mijn hoofd wat proberen leeg te maken. Belastbaar voelde ik me niet echt, maar het was ook niet zo dat ik helemaal niet meer vooruit wist te komen.
Op school zeiden ze vroeger: “Merckx, hou u in stilte bezig!” Wel… het is exact datgene wat ik in de eerste weken na de Strade Bianche heb gedaan. Een beetje fietsen, niet meer dan dat. Mijn lichaam en geest sputterden wat tegen, het draaide niet meer zoals de weken voorheen. We schroefden mijn trainingen terug. De intensiteit werd achterwege gelaten en de duur werd ingekort. Daarnaast gingen we op zoek naar de oorzaak van het fysiek minder goede gevoel. Mijn HRV-waarden namen een stevige duik en werden enorm instabiel. Het lichaam herstelde ook minder snel/goed van een geleverde inspanning. Een gevoel wat ik de laatste 2 dagen voor de Strade Bianche ook wist te ervaren, maar dat ik op dat moment vooral nog linkte aan een eerder stressgerelateerde reden.
Toch iets in het lichaam dan? Ik kon wel trainen en mijn duurtrainingen kon ik ook nog vrij oké afwerken, maar het gevoel in de benen dook snel naar niveau ‘matig’. Dus besloot ik om eens langs de dokter te gaan voor een bloedcontrole. Uit deze resultaten bleek dat er een bepaalde bloedwaarde te laag stond, die toch wel wat effect kan hebben op het energieniveau en vermoeidheid veroorzaakt.
Geen overtraining
Volgens de dokter heeft dit vast en zeker effect op zowel mijn fysieke als mentale gevoel. Goed dat de oorzaak min of meer gevonden werd. Op die manier konden we rustig terug opbouwen. Om de 6 weken dient deze waarde opnieuw onderzocht te worden, waardoor we toch kort op de bal kunnen spelen. Daarnaast sluimerde er ook nog een virusje doorheen het lichaam en had ik ontstoken sinussen. Jammer dat destijds in de les wiskunde andere zaken bedoeld werden met de sinus en cosinus, of ik had wellicht wel wat meer punten gehaald.
Het ging een beetje van kwaad naar erger. Van nog wat bezighouden, naar een aantal dagen volledige rust, naar enkel woon-werkverkeer,…. Ik bleef maar wat aanmodderen en uiteraard zorgde dat voor de nodige mentale onrust. Lichaam en geest functioneerden niet meer naar behoren, maar wat heeft nu precies wat in de hand gewerkt?
1 ding weet ik zeker: hoewel er velen zullen denken “de Merckx is er weer los over gegaan”, is het in geen geval een kwestie van overtraining. Heb ik hard gewerkt afgelopen winter? Absoluut! Maar ik heb ook heel open gecommuniceerd met Jef, ik werkte mijn trainingen feilloos en zonder verval af. Het idee was zelfs om momenteel de lengte van mijn duurtrainingen nog op te schroeven. Dus: géén overtraining, wat het bloedonderzoek ook uitsloot, maar wél een fysieke oorzaak die mogelijk getriggerd wordt door onrust in het hoofd.
Herbronnen
Momenteel vertoef ik samen met mijn boezemvriend Martijn Henneau op ‘stage’ in Girona. Normaliter zou deze stage vooral in het teken staan ter voorbereiding van de Mallorca 312, mijn volgende hoofddoel dat ik van de bucketlist wilde afvinken. Alleen ligt dat nu enigszins anders. De stage zal nu vooral moeten dienen om te herbronnen, mezelf terug te vinden, een aantal zaken proberen los te laten en terug op de rails te geraken. Op dit moment weet ik van geen hout pijlen maken en lijk ik niet in het minst op de renner die zo’n consistente winter heeft afgewerkt. Die consistente winter…iets kan overigens gestaafd worden door mijn naasten.
Geen M312 dus, geen vinkje op de bucketlist en vooral het 2e hoofddoel op rij dat in het water valt. Al is dit een logisch te verklaren keuze. Ik wil in de 1e plaats deze wedstrijd aan 100% kunnen afwerken. Temeer omdat ik benieuwd ben naar wat ik écht waard ben in het langere werk, met oog op de toekomst. Daarnaast zou ik nu te veel van mijn lichaam vragen, mocht ik me vol voorbereiden op deze race. Er staan nog tal van andere wedstrijden op de planning en ik heb geen zin om een aantal maanden aan de kant te moeten staan omdat het allemaal te snel bleek te gaan.
Wanneer ik terug zal koersen en welke wedstrijden dat precies zullen zijn, ga ik nog met mijn coach moeten bespreken. Eerst gebruikmaken van Girona om mezelf terug te vinden en andermaal in de juiste drive te geraken!
Vamos!
Niels
