Een jaar lang mag Arno Vanhaecke (19) bij de beloften de West-Vlaamse kampioenstrui dragen. Hij zette in Rollegem bij Kortrijk, op het parcours waar volgend jaar de BK’s voor Elite 2 en U23 worden betwist, het provinciaal kampioenschap naar zijn hand door in de laatste hectometers de ontsnapte Jordy Decottignies te remonteren. Een ietwat verrassende zege van de 2e jaars uit Aalbeke, want zijn seizoen was in mineur gestart.
PK opportuniteit
De West-Vlaamse titelstrijd was een beetje onthoofd. Kandidaat-winnaars als Robin Orins, Jelle Harteel, Michiel Lambrecht, Ramses Debruyne, Tars Poelvoorde, Gaëtan Verleyen, Gauthier Servranckx en Milan Donie waren in Frankrijk aan de slag. De meesten reden zondag Parijs-Roubaix, enkele andere waren vorige donderdag al van start gegaan in de 4-daagse rittenkoers Circuit des Ardennes.
“Uiteraard besefte ik enkele weken geleden al dat enkele sterke West-Vlaamse beloften op dit PK zouden ontbreken”, geeft Arno Vanhaecke toe. “Vooral omdat er heel wat gouwgenoten hun zinnen hadden gezet op Parijs-Roubaix U23. Ik zag dit PK enkele weken geleden reeds als een opportuniteit. Naar dit PK keek ik uit. Zeker toen ik door een knieletsel de eerste weken van het seizoen moest laten passeren. Ik probeerde klaar te zijn voor dit PK.”
Vanhaecke combineert koersen met universitaire studies Kinesitherapie. In september van 2023 begon hij aan het 1e jaar. “Voordien zette ik mijn zinnen op studies Geneeskunde, maar ik raakte niet door de toelatingsproef”, vertelt de renner uit Aalbeke. “Dus ben ik vorig seizoen Kinesitherapie begonnen. Mijn 1e examenperiode verliep niet zo vlot. Met die gevolgen moet ik leven. Ik zie straks wel hoe de 2e examenperiode evolueert.”
Knieletsel
De examens in januari 2024 speelden hem ook op sportief vlak parten. “Ik kende een best goeie voorbereiding op het seizoen”, beweert Vanhaecke. “Na de examens liep ik een knieletsel op, wellicht door in die periode minder te trainen. Mijn bekken stond scheef, tijdens de ploegstage heb ik bijna niet kunnen trainen. Ik lag 4 tot 5 weken stil. Met bezoeken aan kinesist en fysiotherapeut en dankzij onderzoeken in AZ Groeninge raakte dat knieprobleem opgelost.”
Half maart kon hij aan het wegseizoen beginnen. In het laatste weekeinde van vorige maand trok hij met Urbano-Vulsteke naar Boucle de l’Artois, een nationale 2-daagse in het Franse departement Pas-de-Calais. “Daar reed ik met een goed gevoel rond, maar een uitslag haalde ik niet”, blikt hij terug. “Eens terug thuis werd ik ziek. Vorige donderdag presteerde ik tijdens het provinciaal kampioenschap tijdrijden in Ruddervoorde niet op het gewenste niveau. En toen ik de ochtend van dit PK op de weg wakker werd, voelden mijn benen alles behalve goed aan. Ik vreesde dat hooguit een plaats binnen de top 20 mogelijk was en daarvoor zou ik al wat meeval moeten kennen.”
“Wat tijdens het 1e wedstrijduur werd bevestigd, want ik voelde me alles behalve oké”, gaat Vanhaecke verder. “Alleen begon ik er na die moeizame aanhef een beetje door te komen. Toen een ruime kopgroep van circa 20 renners werd gevormd, was ik mee. Even later overleefde ik ook de volgende schifting. En bleken we met 3 van de ploeg in een ontsnapping van 8 te zitten. Gewoon een zalige situatie!”
Niet meer onopgemerkt
Met Bert Bolle en Niels De Clerck waren nog 2 2e jaars van Urbano-Vulsteke mee in de beslissende vlucht. “Omdat ik aanvankelijk niet voor mezelf aan het rijden was, vertelde ik Bert en Niels dat ik 3 ronden van het einde al zou beginnen springen”, aldus Vanhaecke. “Om de kopgroep uit te dunnen. Toch ging met Wies Verdonck slechts 1 renner overboord. Uiteindelijk maakte ik me wat boos op mijn ploegmaats omdat zij precies niet durfden demarreren.”
Ei zo na deed Jordy Decottignies (Uw Immo Plus-Pessemier) de beste move. Hij zette bij het aansnijden van de slotkilometer alles op alles. “Mijn ploegmaats bleven zitten, ik kon met veel snelheid van achteruit iedereen passeren en naar Jordy rijden”, doet Vanhaecke het verhaal van de laatste hectometers. “Ik was verbaasd dat er nog zoveel kracht in mijn benen stak, want ik ging ook over Jordy. Tot een echte sprint kwam het niet. Denk dat ik in de laatste rechte lijn niet eens 1.000 Watt trapte. Toch hield ik stand. Wat betekent dat ik nu niet langer onopgemerkt zal rondrijden.”
Vanhaecke, 2 jaar terug bij de junioren 2e op het PK in De Haan, is vast van plan de West-Vlaamse trui te dragen. “Ik hoop in deze trui nog eens te winnen en een paar goeie uitslagen in interclubs te halen”, besluit de jonge West-Vlaming. “Inderdaad, bij de ploeg is het niet altijd makkelijk om in een selectie te geraken. Die selecties worden wel eerlijk samengesteld. Als je goed rijdt in een kermiskoers krijg je een kans. Ik ben er zeker van dat dit jaar nog genoeg selecties zullen volgen.”
