Als 1e jaars belofte zoekt Zoe Roche haar draai in het internationale peloton nog een beetje. De Britse met Taiwanese roots heeft de overstap gemaakt naar gloednieuwe vrouwenploeg van Decathlon. Ze zal haar mountainbike daardoor definitief inruilen voor de wegfiets. Maar voorlopig blijft haar focus op het crossseizoen. Een 14e plek op het EK vind ze een prima basis, al hoopt ze snel de stap naar de subtop te maken.
Verraderlijke modder
Het EK in Zeddam vereiste op zondag het nodige aanpassingsvermogen. Door een regenbui in de ochtend, en aanhoudende bewolking, lag het parcours veel gladder dan op zaterdag. Volgens Roche vereiste de wedstrijd daardoor constant aanpassingsvermogen. “Het parcours was echt helemaal anders dan we hadden verwacht”, vertelt ze enigszins beduusd na afloop. “Het lag er een stuk gladder bij dan gisteren en er ontstonden plotseling compleet nieuwe lijnen die we eerder helemaal niet hadden gezien. Zelfs ten opzichte van de verkenning lag het parcours er helemaal anders bij. Je moest elke ronde je lijnen aanpassen.”
Die snelle verandering van de ondergrond maakte de 1e ronde extra chaotisch. “De schuine kant was een stuk gevaarlijker geworden. Daardoor was het in de 1e ronde pure chaos”, klinkt het. ”Als je niet bij de eerste 10 zat, moest je lopen. En dat was nog een beetje moeilijker dan fietsen. Het was spekglad en er werd enorm veel geduwd en getrokken.”
Hoewel de Britse zichzelf in dat gevecht smeet, eiste het uiteindelijk zijn tol. “De start ging echt super snel, en ik denk dat ik daardoor net iets te hard van stapel ben gelopen”, reflecteert ze. “Als 1e jaars belofte brak me dat in de laatste ronde wel op, ik ging daar een beetje dood. Er valt nog genoeg te verbeteren, en dat is logisch. Onze wedstrijden zijn nu langer en het niveau is hoger.”
Decathlon
Ondanks die lichte teleurstelling voelt Roche zich prima. Haar recente overstap naar Decathlon geeft haar extra moraal. “Het seizoen met de nieuwe ploeg is tot nu toe echt supergoed gegaan”, vertelt ze. “Het draait dit jaar voor mij vooral om leren. Ik heb niet echt bepaalde wedstrijden waar ik naartoe werk. Ik geloof niet dat dat nut heeft op deze leeftijd. Ik wil zoveel mogelijk wedstrijden in verschillende omstandigheden rijden. Alleen zo kan ik een complete veldrijdster worden.”
Hoewel ze technisch beter wil worden, weet ze dat wielrennen uiteindelijk een sport is die veelal op vermogen bepaald wordt. “Ik weet dat ik fysiek nog een hoop werk moet verzetten om mijn niveau op te krikken. Ik wil uiteindelijk beroepsrenster worden, maar alle puzzelstukjes moeten daarvoor in elkaar vallen. Ik ben nog te jong om te zeggen dat er maar 1 of 2 punten zijn waaraan ik moet werken.”
Nu Roche voor een Franse ploeg rijdt, heeft ze toevlucht gezocht tot een taalapp. “Ik ben druk bezig met Frans leren op Duolingo”, lacht ze. “Het Franse spreken gaat wel, denk ik. Met Engels kom je gelukkig een eind, maar ik vind het belangrijk om ook Frans te leren. Het is een moeilijke taal, dus ik heb wat dat betreft nog een hoop werk te verzetten. Al merk ik wel vooruitgang.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Afscheid
Door te tekenen bij Decathlon kiest ze de wegfiets definitief boven de mountainbike. “Ik heb vorig jaar al veel op de weg gereden en geniet daar steeds meer van. In het begin was het wel wennen, maar nu rijd ik ook best goede resultaten. In de Itzulia Nations Cup werd ik 2e. En ik won ik er de puntentrui. We hebben een maand lang in Spanje gekoerst en toen ik terug kwam voelde ik mij een andere renster”, bekent ze. “Gezien ik nu voor een wegploeg rijd, zal mijn programma alleen verder uitgebreid worden. Het mountainbiken zal ik daardoor definitief achter mij laten.”
Elk afscheid is moeilijk, maar toch kan ze het goed plaatsen. “Ik vond het mountainbiken heel leuk om te doen, maar uiteindelijk is het gewoon te druk om alles te combineren”, beseft ze. “Ik gaf de voorkeur aan de weg en ik merk dat ik daar meer plezier uithaal. Het zal misschien met de leeftijd te maken hebben.” (lacht)
Verder speelt ook het tactische aspect mee. “Op de weg geniet ik enorm van het nadenken tijdens de koers. Bij het mountainbiken moet je je hersenen eigenlijk uitschakelen, en gewoon die drop rijden. Op de weg moet je altijd nadenken. Wie rijdt er weg, reageer ik wel of niet? Dat is erg leuk”, besluit ze. “Daarnaast is het samenwerken als team echt supertof. Dat maakt het koersen voor mij compleet. Als je een slechte dag hebt, kan je toch nog iets doen voor een teamgenoot. Ik hoop nog lang de weg met het veld te kunnen combineren.”
