Cardioloog Wannes Heylen (30) heeft vorige week de Ronde van Togo op zijn naam geschreven. Het is zijn 1e eindzege in een buitenlandse rittenkoers, een overwinning die tot stand kwam na een week vol onverwachte wendingen, frustratie en ijzersterk teamwerk. “Het was mijn 3e keer in Afrika, na Burkina Faso en Kameroen. Dit was mijn 1e echte koers van het jaar, want in het Elite 2-circuit rijd ik niet meer.”
Desillusie
De week in Togo begon voor Heylen en zijn gelegenheidsploegmaats van Team Flanders met een valse noot. De ploeg kwam aan op donderdagavond, in de veronderstelling dat de 6-daagse rittenkoers op maandag zou starten. “Toen we aankwamen, bleek de 1e eerste rit van maandag geannuleerd te zijn, de koers zou pas op dinsdag starten”, vertelt Heylen. “Blijkbaar was iedereen op de hoogte, behalve de Vlaamse ploeg. Al direct typisch Afrikaans.”
De frustratie zou nog groter worden. De 1e rit die wel van start ging, leek meteen een schot in de roos. “Het was een heel mooie rit met meteen een erg steile klim. Ik kon daar meteen het verschil maken, we zijn met 8 man weggereden.” Heylen leek op weg naar een uitstekend resultaat, maar het noodlot sloeg toe. “Plots werd de koers geannuleerd. Ze kregen in de stad Cara de wegen niet voldoende verkeersvrij. Het was te gevaarlijk om er te koersen. En dus telde die rit niet mee voor het klassement.”
Een bittere pil voor de renners die al diep in hun krachtenarsenaal hadden getast. “Bjorn De Decker en ik hadden al heel wat pijlen verschoten die 1e rit, tot onze grote frustratie uiteraard”, geeft Heylen toe. De openingsdag eindigde zo niet in een zege, maar in een desillusie. De Ronde van Togo moest voor de Vlamingen nog volledig beginnen.
Koninginnenrit
De 1e rit die officieel de boeken in ging, was er ene met een hectische finale. Heylen hield zich aanvankelijk in de schaduw met de bedoeling de sprint aan te trekken voor ploegmaat Timmy De Boes. “Op 350 meter van de meet lag nog een bocht. Ik ging daar als 3e door met Timmy in mijn wiel, maar de man voor mij schoof onderuit. Iedereen moest vol in de remmen.” Heylen kon de valpartij nipt ontwijken. “Ik ben vol doorgesprint en kon die etappe op die manier op mijn naam zetten.”
De basis voor de eindzege legde Heylen in de 2e etappe, de koninginnenrit. “Dat was eigenlijk de lastigste. Daar zat een klim in van 6 km aan 7%, helemaal mijn ding.” Hij voelde zijn moment gekomen. “Ik heb vanaf halverwege de klim de forcing gevoerd en ben vol doorgereden tot boven. Enkel Bjorn kon nog volgen.” De 2 ploegmaats werkten perfect samen en bouwden hun voorsprong uit tot meer dan 3 minuten. Ze kwamen hand in hand over de finish, waar De Decker de ritzege kreeg.
Het was het begin van een toonbeeld van collegialiteit. De Decker stond op slechts 6 seconden in het klassement, maar offerde zijn eigen kansen volledig op. “Na die 2e rit, die hij won, zei hij meteen dat de ronde voor mij was en dat hij er vol voor zou rijden. Dat was een heel mooi gebaar van hem, maar ook van de hele ploeg”, vindt Heylen. Die teamgeest resulteerde in de 3e rit nog in een overwinning voor sprinter Timmy De Boes, na perfect voorbereidend werk. De laatste rit controleerde de ploeg de wedstrijd, waardoor Heylens eindzege nooit in gevaar kwam.
EK Gravel
De overwinning in Togo is een opsteker voor de renner die zijn wielercarrière combineert met een veeleisende job. “Ik ben afgestudeerd in september ’25 en werk sinds oktober als vast cardioloog in het ziekenhuis in Zottegem”, legt Wannes Heylen uit. Die combinatie is de reden waarom hij niet langer fulltime deel uitmaakt van het wegteam van Carbonbike. “Ik heb 2 jaar geleden beslist om nog heel weinig wedstrijden te rijden, omdat het eigenlijk niet meer te combineren is met mijn job.”
Heylen focust zich nu selectief op enkele doelen per jaar, voornamelijk in het gravelen. “Ik kies er enkele Wereldbekers uit die ik dan nog doe in de kleren van Carbonbike.” Voor de Ronde van Togo maakte hij een uitzondering, op vraag van ploegmaat Guy Smet, met wie hij al eerdere Afrikaanse avonturen beleefde. De klik met de nieuwe gezichten in de ploeg was er meteen. “Met Bjorn, Olivier (De Smet, red) en Timmy was het de 1e keer. Dat viel eigenlijk heel goed mee, het klikte onmiddellijk.”
Met de eindzege in Togo op zak, richt de cardioloog zijn blik op nieuwe doelen. De focus verschuift nu van het Afrikaanse asfalt naar de onverharde wegen in de Ardennen. “Het Europees kampioenschap Gravel in Houffalize staat hoog op de verlanglijst. Ik werd daar vorig jaar in de Wereldbeker 3e. Het is een heel lastig parcours dat mij heel goed ligt.” Eerst volgt nog een ritje voor het plezier. “Volgende zondag rij ik met enkele vrienden de Gran Fondo Mont Ventoux, al is een leuk resultaat daar altijd meegenomen.”
