Tijdens de Amerikaanse kampioenschappen Veldrijden deed zich afgelopen december 2025 een bijzondere situatie voor. 4 rensters streden om de titel bij de elite vrouwen. Hoewel ze in de shirts van 3 verschillende ploegen reden, verbleven ze enkele weken later samen in Spanje voor een trainingsstage ter voorbereiding op het wegseizoen. Op de weg rijden ze allen voor CCB, een development team geleid door Tim Mitchell. Met zijn ploeg bouwt hij een brug tussen de junioren en een profcarrière in Europa, waarbij prestatiedruk plaatsmaakt voor ontwikkeling.
Focus op U23
De wortels van CCB liggen in het mannenwielrennen, maar in 2021 gooide Mitchell het roer om. “Toen ik met de jongens in Italië was, zag ik hoeveel de wereld veranderd was tijdens de coronapandemie. Er waren ineens zoveel opleidingsteams voor mannen”, vertelt Mitchell in Benidorm. “Voor vrouwen was er echter nauwelijks een vergelijkbaar programma. Na de junioren werden ze aan hun lot overgelaten en daarom besloot ik me volledig op de vrouwen U23 te richten.” Het resultaat is een team dat fungeert als springplank voor Amerikaans talent dat de oversteek naar Europa wil maken.
Toch ziet Mitchell zijn rol anders dan die van de grote WorldTour-beloftenteams. “Wij zijn echt de brug tussen de junioren en wat daarna komt”, legt hij uit. “Veel rensters zijn op hun 18e nog zoekende. Ben ik een sprinter? Een tijdrijder? Bij ons krijgen ze de tijd om dat te ontdekken in een omgeving zonder enige prestatiedruk. Al onze sponsoren staan volledig achter onze missie, terwijl er bij andere ploegen wel bepaalde resultaten verwacht worden. Ik wil absoluut niet dat onze meiden die druk voelen.”
Die ontspannen sfeer is heilig voor Mitchell. “De meeste meiden zitten nog op school. In de beloftencategorie moet je fouten kunnen maken om te leren. Als iemand een koers verliest omdat ze de sprint te vroeg aangaat, is niemand boos. Dat is leergeld voor de volgende keer. Ik wil dat ze plezier houden in het fietsen en niet opbranden door prestatiedruk. Wielrennen is 1 van de weinige sporten die je je hele leven kunt doen en ik zou het verschrikkelijk vinden als rensters daar hun plezier in verliezen door hun tijd bij mij.”
7 weken Europa
Om die aansluiting met de top te vinden, is koersen in Europa essentieel, zegt Mitchell terwijl hij zijn zonnebril opzet om zijn rensters aan te moedigen in Benidorm. “In de VS sta je met 60 rensters aan de start, hier in Europa makkelijk met 120”, vergelijkt hij. “Daarnaast is het Amerikaanse seizoen medio mei al voorbij. Daarom breiden we dit jaar onze Europese campagne uit van 4 naar 7 weken. We hebben enkele mooie uitnodigingen gekregen voor .1 en .2 wedstrijden in België. Bovendien betekent meer wedstrijden dat een valpartij of een slechte dag minder zwaar weegt. Dat haalt de druk bij de rensters weg.”
Mitchell moedigt zijn rensters in Europa vooral aan om initiatief te nemen. “We vertellen ze om agressief te koersen en fouten te maken”, zegt hij. “Ik zie ze liever 10 keer te aanvallend koersen en hun limieten ontdekken, dan dat ze alleen maar afwachtend meerijden. De hectiek van de Benelux is de ideale plek om dat te leren.”
In Mitchells visie beperkt dat leren zich niet tot de weg. “Niemand zal het onthouden als een renster 1 of 2 jaar te lang doorgaat in het veldrijden. Andersom sla je wel een flater als iemand het plezier verliest doordat je ze alleen nog op de weg laat rijden”, vindt de manager. “Veldrijden maakt rensters handiger op de weg, en wegtrainingen maken ze sterker in de cross. Als ik mijn werk goed doe op de weg, en de crossteams in het veld, dan snijdt het mes aan 2 kanten.”
Kruisbestuiving
“Het enige nadeel van mijn wegrensters uit te lenen aan andere veldritploegen is dat het nationaal kampioenschap erg stressvol was”, lacht Mitchell. “4 van mijn meiden voorin, maar in verschillende pakjes. De zussen Sarkisov reden voor CXD-Trek, Cassidy Hickey voor CMU en Lizzy Gunsalus, die uiteindelijk won, voor CCB. Het werd een echt gevecht, maar daar worden ze alleen maar beter van. Ze zijn volwassen genoeg om in de cross rivalen te zijn en op de weg ploeggenoten.”
Hoewel hij niet uitsluit dat CCB in de toekomst zelf een crosstak opzet, ligt de prioriteit nu bij de weg. “Uiteindelijk is mijn missie geslaagd als een renster progressie boekt en nog steeds verliefd is op de fiets als ze mijn team verlaat”, besluit Mitchell. “Mensen vergeten snel voor welk team iemand reed, maar ze onthouden het als een talent opbrandt. Dat wil ik voorkomen. Wij zijn de brug, de bestemming bepalen ze zelf.”
Wij geven met WielerVerhaal een SKS Trail Saddle Bag (L) cadeau aan een lezer. Heb je interesse om deze te winnen? Mail dan naar [email protected] naar waar je volgende fietstrip gaat en misschien ben jij wel de gelukkige! Gebruik ‘SKS Winactie’ in je onderwerpbalk en vermeld zeker ook naam en adres!
