Jarenlang was Team USA een vaste waarde aan de top van het veldrijden. Met namen als Katie Compton, Kaitlin Keough en Clara Honsinger waren 5 noteringen in de top-10 op een WK eerder regel dan uitzondering. Die gloriedagen zijn voorbij. De VS sturen weliswaar 22 renners naar het WK in Hulst, maar achter die cijfers gaat een pijnlijke realiteit schuil. Een bureaucratisch selectiedocument en een gebrek aan langetermijnvisie zorgen ervoor dat niet de sterkste, maar de ‘veiligste’ ploeg aan de start staat.
Technocratie
De Amerikaanse selectie is op het oog merkwaardig: enkele sterke renners zijn thuisgelaten ten faveure van minder presterende landgenoten. Dit komt omdat het Amerikaanse systeem gevangen zit in een angstcultuur voor rechtszaken. In tegenstelling tot Europese bondscoaches, die de vrijheid hebben om zelf hun selectie te maken, werkt men in de VS met een selectiedocument. Renners moeten bij de eerste 75% eindigen in een Wereldbeker (50% voor elites) en 1 van 7 doelstellingen halen.
Het gevolg is een technocratische dwangbuis die voorbijgaat aan de nuances van de cross. Rylan Zacharek is het pijnlijkste voorbeeld. Hij was tijdens de kerstperiode steevast 1 van de beste Amerikanen en reed in Mol naar een sterke 7e plek. Toch ontbreekt hij in Hulst. Hoewel hij Porter Melvin dit seizoen 7 keer versloeg in 9 confrontaties, mag Melvin wél naar het WK. Hetzelfde lot treft Noah Shelton bij de mannen U23 en Lauren Zoerner bij de vrouwen elite.
Dit selectiebeleid legt een gebrek aan visie bloot. Bondscoach Grant Holicky hanteerde in de Wereldbeker een roulatiesysteem om iedereen een kans te geven te starten. Het gevolg was dat talentvolle beloften soms niet konden starten, omdat elites die plekken innamen om in de achterhoede te rijden. Zacharek reed in november de zwaar bezette Wereldbekers en miste door een lekke band de 75%-norm. Vervolgens werd hij tijdens de kerstperiode buiten de selectie gehouden in het kader van de rotatie, waardoor hij zijn kwalificatie niet kon veiligstellen.
Belangenverstrengeling
De kritiek beperkt zich niet tot spreadsheets; diverse renners wijzen naar de dubbele petten van bondscoach Holicky. Naast zijn rol bij de bond runt hij zijn eigen coachingbedrijf én is hij performance director bij Competitive Edge, 1 van de grootste commerciële ploegen. Naast deze belangenverstrengeling wordt hem een gebrekkige communicatie en gebrek aan visie verweten. Er lijkt geen overkoepelend plan te zijn om de VS klaar te stomen voor de mogelijke Winterspelen in 2030.
Hoewel Holicky vaak benadrukt dat “Europa anders is dan de VS” en “teamgeest belangrijk is”, spreken zijn daden die woorden tegen. Het wisselen van de halve juniorenploeg tijdens de kerstperiode helpt niet om een hecht team te smeden. Ook het feit dat de bondscoach zelf schitterde door afwezigheid bij de Wereldbeker in Dendermonde, getuigt weinig van betrokkenheid bij het leerproces. Een nieuw developmentprogramma is bovendien zo vaag geformuleerd dat niemand weet hoe je erin komt of eruit valt.
Het systeem beloont hierdoor de verkeerde prikkels. Het is gebouwd op techniciteit en negeert de sportieve realiteit. Met een 20e plek in een veld van 28 deelnemers op Sardinië kwalificeer je je voor het WK, maar met een 41e plek in een deelnemersveld van 80 in Antwerpen mis je de boot. Renners die punten sprokkelen in kleine Amerikaanse crossjes krijgen voorrang op renners die in Europa wonen en de confrontatie met de wereldtop aangaan om zichzelf te ontwikkelen.
Hoop in bange dagen
Juist nu de VS in een overgangsfase zit zonder wereldtoppers bij de elites, zou talentontwikkeling op 1 moeten staan. Dat betekent: alle startplekken opvullen in de jeugdcategorieën en investeren in de breedte. Het Frans-Italiaanse model, waarbij je ook jonge elites doorontwikkelt, zou leidend moeten zijn.1e jaars elites als Jules Van Kempen en Lauren Zoerner horen in dat kader gewoon op het WK thuis.
Ondanks alles is er in Hulst nog enige hoop op eremetaal, al rust die volledig op de schouders van de vrouwen beloften. Met Vida Lopez de San Roman, Alyssa Sarkisov en Lidia Cusack heeft de VS 3 kandidaten om de top 5 te halen, zeker nu favoriete Zoe Bäckstedt bij de elites rijdt. Bij de mannen beloften hoopt Henry Coote op een uitschieter richting de top 10.
Ongeacht de resultaten in Hulst zal er na dit seizoen ’25-’26 een herijking moeten plaatsvinden. Er moet een visie op ontwikkeling komen die verder kijkt dan een spreadsheet. Het doel moet zijn om de beste renners in de beste vorm aan de start te krijgen, niet de renners die de regels het best hebben nageleefd. Zonder een herziening van die criteria dreigt de VS namelijk definitief af te glijden naar de anonimiteit in het internationale veldrijden.
Wij geven met WielerVerhaal een SKS Trail Saddle Bag (L) cadeau aan een lezer. Heb je interesse om deze te winnen? Mail dan naar [email protected] naar waar je volgende fietstrip gaat en misschien ben jij wel de gelukkige! Gebruik ‘SKS Winactie’ in je onderwerpbalk en vermeld zeker ook naam en adres!
