Naast zijn wereldtitel bij de WCF combineert Timothy Stevens het amateurwielrennen succesvol met een veeleisende job en een gezinsleven. De ervaren Limburger breekt een lans voor meer samenwerking tussen de verschillende wielerbonden en het behoud van de authentieke kermiskoers. Tegelijkertijd blikt de kersverse drager van de regenboogtrui openhartig vooruit op de toekomst en onthult hij dat een definitief afscheid van de wielersport dit jaar verrassend dichtbij was.
Levensbalans en gemiste kansen
Met een kwarteeuw aan wielerervaring in de benen kijkt de renner soms kritisch naar zijn jongere jaren. “Ik koers ondertussen van mijn 12e, dus ik heb intussen 25 jaar ervaring op de fiets. Als ik zie wat er vandaag nog uitkomt, durf ik gerust te zeggen dat ik er vroeger misschien niet alles uitgehaald heb wat erin zat”, reflecteert hij. “Als mijn kameraad David Boucher mij wat vroeger had kunnen overtuigen om écht te trainen in plaats van gewoon te fietsen, dan had er misschien nog wat meer ingezeten.”
De overstap van het profpeloton naar het bestaan als zelfstandige bleek fysiek een uitstekende basis te vormen. “Maar het leven loopt zoals het loopt en neemt soms een andere richting. Waarna ik na mijn profcarrière al 7 jaar als zelfstandig ramenwasser werk”, legt Stevens uit. “Ook daarvoor moet je fysiek behoorlijk in orde zijn, merk ik. Dus ergens komt al dat trainen ook daar heel goed van pas en zie ik bovendien dat mijn zoontje van 5 stilaan iets van die passie meekrijgt.”
Zonder de onvoorwaardelijke steun van het thuisfront zou het presteren op dit niveau onmogelijk zijn. “Ik besef vooral hoeveel geluk ik heb met de mensen rondom mij, want mijn vrouw zal mij eerder motiveren om te gaan trainen en ergens een doel van te maken dan mij tegen te houden”, klinkt het dankbaar. “Uiteindelijk blijft het ‘maar’ een hobby. Maar als je het op deze manier wilt doen, kruipt er toch heel wat vrije tijd in. Zonder mijn familie, en in het bijzonder mijn vrouw, zou dat simpelweg niet mogelijk zijn.”
De melkboer tegen de slager
De huidige versnippering in het amateurwielrennen is de kersverse wereldkampioen al langer een doorn in het oog. “Ik vind het absoluut geen slechte zaak dat de verschillende nevenbonden voor zoiets de handen in elkaar slaan. Wat mij betreft zou dat zelfs veel vaker mogen gebeuren”, stelt hij duidelijk. “Eigenlijk zou ik graag zien dat ook Cycling Vlaanderen en de FCWB meer naar 1 geheel evolueren, zodat we gewoon 1 Belgisch, Europees en wereldkampioenschap kunnen organiseren waarop iedereen samenkomt en je grotere deelnemersvelden krijgt.”
Het in stand houden van authentieke kermiskoersen vereist volgens Stevens een duidelijk onderscheid tussen recreanten en wedstrijdrenners. “Het klopt natuurlijk dat er steeds minder echte kermiskoersen zijn. Daar ligt toch een belangrijke uitdaging om opnieuw meer gemeenten en organisatoren te overtuigen”, analyseert de Limburger. “Een funwedstrijd moet voor mij ook écht een funwedstrijd blijven zonder vergunninghouders. Gewoon de melkboer tegen de slager zoals vroeger. Wil je wel ervaren renners toelaten, organiseer dan een echte amateurwedstrijd met eventueel dagvergunningen.”
De inzet van lokale organisatoren verdient dan ook het grootste respect om de sport te laten overleven. “Je mag niet onderschatten hoeveel tijd mensen zoals Patrick Tuerlinckx en de mensen van de WAOD in zo’n kampioenschap steken, wat ze bovendien met enorm veel plezier en passie doen”, looft hij. “Ik hoop oprecht dat, wanneer mijn zoontje Loïc later groot is, het echte kermiskoersgebeuren nog altijd bestaat. Maar als we dat willen behouden, moeten we wel stoppen met allemaal apart te functioneren en proberen samen te werken.”
Alex Onclin
Ondanks de recente successen dacht Stevens dit seizoen ook wel eens aan stoppen. “Ja, daar ga ik niet over liegen. Samen met mijn goede vriend Alex Onclin had ik zelfs al iets bedacht om dit jaar in Kerniel mijn fiets aan de haak te hangen”, onthult de routinier. “Mijn vrouw zei toen dat ik er nog even over moest nadenken omdat ik het nog altijd graag doe. En dan word je enkele maanden later plots wereldkampioen, wat natuurlijk opnieuw een enorme boost geeft.”
Zijn internationale triomf zorgt ook bij zijn vaste trainingsmakkers voor een heropleving. “Wat ik eigenlijk nog het mooiste vond, was dat mijn 2 beste vrienden na de wedstrijd meteen zeiden dat ze terug wat moeten beginnen trainen om me te komen helpen”, lacht Stevens. “Ze vonden dat ze een wereldkampioen niet in de steek konden laten. Als zo’n titel er zelfs voor zorgt dat mijn vrienden opnieuw gemotiveerd raken om te trainen en samen te koersen, dan maakt het dat alleen maar mooier.”
Een einddatum voor zijn actieve wielercarrière wil de Haspengouwer voorlopig nog niet in zijn agenda noteren. “Wat de toekomst brengt, zal ik wel zien. Ik ga daar nu geen termijn op plakken, want zolang ik graag train, met plezier naar een wedstrijd vertrek en mezelf nog wil uitdagen, zie ik geen reden om te stoppen”, besluit hij. “Maar de dag dat ik mezelf moet verplichten om te gaan trainen of met tegenzin naar een wedstrijd vertrek, dan is het voor mij ook heel eenvoudig en hang ik de fiets onmiddellijk aan de haak.”
