Kenneth Mercken (49), de regisseur die zijn eigen wielerverleden verfilmde, heeft zijn koersfiets ingeruild voor een gravelbike. Vanuit zijn thuisbasis in Nederlands-Limburg timmert de 49-jarige aan een nieuw sportief hoofdstuk. Na een overwinning in de UCI Gravel World Series 2026 in het Luxemburgse Vianden blikt hij terug op zijn destructieve verleden, het belang van voeding en de helende werking van het vaderschap. “Ik heb nu veel meer respect voor mijn lichaam.”
Crossbanden
Het gravelavontuur van Mercken begon per toeval op het eiland Sardinië. Na een succesvolle deelname aan een rittenkoers op de weg lonkte daags nadien een World Series gravelwedstrijd. “Iemand vroeg waarom ik niet gewoon meedeed”, lacht Mercken. “Ik heb toen mijn wegfiets gepakt, ergens cyclocrossbanden van 33 mm op de kop getikt en die gemonteerd. Ondanks 2 lekke banden wist ik die wedstrijd te winnen. Ik was direct verkocht.”
De overstap naar onverhard terrein beviel de uitgeweken Brabander meteen. In het traditionele wegwielrennen stoorde Mercken zich aan de tactische steekspelen. “Als je goed rijdt op de weg, dan viseren ze je. Soms reed ik koersen die ik won zonder echt moe te zijn. Dat vind ik absoluut niet tof. Ik wil tot het uiterste gaan. In het gravel kan je jezelf helemaal paraplu rijden. Dat past perfect bij mij, want ik word beter naarmate een wedstrijd vordert. Bij thuiskomst heb ik direct een gravelfiets besteld.”
Dat leidde afgelopen weekend tot een knappe overwinning in de Eislek Gravel in het Luxemburgse Vianden, ondanks een verre van ideale voorbereiding. “Ik had het geniale idee gehad om 2 dagen voordien zware squats te doen. Ik stond dus met stevige spierpijn aan de start”, vertelt Mercken. “Door de hitte had ik niet genoeg gedronken en in de laatste ronde kreeg ik zware krampen. Gelukkig had ik al 6 minuten voorsprong.” Om zijn ambities te ondersteunen, rijdt hij sinds kort voor het Rivera gravelteam, na een simpel Facebookberichtje naar ploegleider Gianni Rivera.
Compassie voor mijn lichaam
Zijn huidige successen zijn ook het resultaat van een nieuwe levensstijl. Waar Mercken vroeger blindelings trainde, haalt hij nu winst uit recuperatie en voeding. “Door mijn vriendin ben ik op mijn voeding gaan letten. Ze wees me erop dat ik veel te weinig eiwitten at. Toen ik alles begon af te wegen, gaf dat een enorme boost. Ik slaap beter, ik recupereer sneller en ik voel me gewoon veel gezonder. Dat maakt het sporten toffer.”
Die aanpak staat in schril contrast met zijn 1e carrière. In zijn periode bij Flanders en een Italiaans team kwam hij in aanraking met stimulerende middelen. “Het is algemeen bekend dat ik de sport vroeger anders beoefende”, zegt hij openhartig. “Toen ik als prof reed, gebruikte ik bepaalde middelen. Dat was toen schering en inslag. Ik ben er nu van overtuigd dat die dingen mijn carrière destijds hebben verknoeid, simpelweg omdat ik nooit op mijn eigen lichaam heb leren vertrouwen.”
De omschakeling van zelfdestructie naar zelfzorg kwam er niet zomaar. Mercken beseft dat zijn toenmalige gedrag deels voortkwam uit onzekerheid. “Mijn mentaliteit was destijds: ik moet mezelf meer kapot rijden dan de anderen. Ik had nooit goede begeleiding. Ik trainde 6 uur tot ik helemaal leeg was, en de dag erna deed ik dat opnieuw. De echte klik is er pas gekomen sinds de geboorte van mijn zoon. Toen besefte ik dat ik verantwoordelijkheid moest nemen. Ik heb nu veel meer compassie voor mijn lichaam.”
Kruisberg
De rust die hij vond in zijn privéleven en zijn nieuwe thuisbasis in het Nederlands-Limburgse Heerlen weerspiegelt zich in zijn trainingsschema’s. De kilometerslange uithoudingssessies tot de absolute uitputting hebben plaatsgemaakt voor gerichte prikkels. “Als ik nu diep ga tijdens een zware training, dan weet ik dat ik de dag erna moet rusten. Ik heb geleerd dat je sterker wordt tijdens die rustdag. Dat klinkt logisch, maar vroeger zag ik sport echt als een zoektocht naar destructiviteit. Nu vertrouw ik op de signalen van mijn lichaam.”
Zo kijkt de regisseur vol vertrouwen naar de rest van het seizoen. Het gebrek aan complexe ploegentactiek in de gravelkoersen geeft hem de vrijheid waar hij vroeger naar verlangde. Het is een eerlijke strijd van man tegen man, zonder verstoppertje te spelen in het grote peloton. Hij geniet opnieuw van het pure afzien, aangedreven door een sterk verbeterde motor en ondersteund door zijn gloednieuwe trainingsomgeving in de buurt van de Kruisberg.
Voor de komende maanden heeft Mercken zijn zinnen gezet op enkele grote afspraken binnen het gravelcircuit. De honger naar competitie is volledig terug, maar dit keer op zijn eigen voorwaarden. “Mijn belangrijkste doelen voor dit najaar zijn het BK Gravel in Grobbendonk én EK Gravel in Houffalize. Dat worden ongetwijfeld heel lastige wedstrijden, maar dat is net iets voor mij. Ik hou er enorm van als een koers loodzwaar is en de klimmen elkaar in een snel tempo opvolgen. Daar ligt mijn kracht.”
