Mathys Rondel, de Franse wielersensatie die verraste in de Ronde van Italië 2026, leidt een leven dat ver verwijderd is van de glitter en de hectiek van het profpeloton. Wanneer hij niet op de fiets zit, trekt hij zich terug op zijn boerderij, een zelfgecreëerd toevluchtsoord waar de rust van het platteland en de zorg voor zijn dieren centraal staan. Voor Rondel is het een manier om zijn sportcarrière te balanceren met een eenvoudig en geaard bestaan. De Giro was voor hem een droom, maar zijn thuis is de plek waar hij echt tot rust komt.
Leven in rust
Rondel benadert zijn wielerleven met totale toewijding. Bijna als een monnik in een klooster. Hij focust zich volledig op het trainen en presteren, met de wetenschap dat hij daarna kan terugkeren naar een totaal andere wereld. Dat andere leven vindt plaats op zijn erf, waar hij eigenhandig een thuis heeft gecreëerd voor zijn dieren. Wat vroeger oude toiletten waren, is nu met veel werk omgebouwd tot een verblijf voor zijn varkens. Het was een bewuste keuze om dit zelf te doen, als een project dat hem voldoening geeft buiten de sport.
Het meest opvallende dier op zijn boerderij is een varken dat hij de naam Hertha heeft gegeven, een knipoog naar het bekende Franse worstenmerk. Het is een grap die zijn nuchtere kijk op het leven illustreert. Het doel is niet om hammetjes te produceren, maar om de dieren een rustig en goed leven te geven tot hun natuurlijke einde. De zorg voor zijn varkens, konijnen en koeien is voor Rondel een manier om het egoïsme, dat volgens hem inherent is aan topsport, te doorbreken. Het dwingt hem om aan iets anders te denken dan aan zichzelf en zijn prestaties.
De aanblik van zijn dieren die rustig hun gang gaan in de wei of soezen in de zon, geeft hem rust en brengt hem iets positiefs. Het is een wereld die in schril contrast staat met de adrenaline en de afmatting van een Grote Ronde. Die balans is voor de jonge renner essentieel om mentaal fris te blijven en de prestatiedruk te kunnen hanteren. Het zorgt ervoor dat hij zich volledig kan opladen voor de momenten waarop het er in de koers echt om gaat.
Van de latten naar de fiets
Voordat Rondel zich volledig op het wielrennen stortte, was hij actief in een andere sport. Zijn atletische carrière begon in de wintersport, waar hij op hoog niveau presteerde en zelfs de kwalificatie voor de Junior World Cup en de wereldkampioenschappen voor junioren afdwong. Het was een periode waarin hij de fundamenten legde voor zijn uithoudingsvermogen en discipline. De lange trainingen op de latten waren essentieel voor zijn ontwikkeling als atleet.
De overstap naar de fiets kwam voort uit een opvallende vaststelling. Rondel merkte dat hij meer plezier haalde uit de fietstrainingen die hij ter voorbereiding op het winterseizoen deed, dan uit de wintersport zelf. Dat was het moment waarop het besef kwam dat zijn ware passie en misschien ook zijn grootste talent in het wielrennen lag. Hij besloot de overstap te wagen en zich volledig toe te leggen op een carrière op 2 wielen.
Nu hij de keuze heeft gemaakt, is Rondel zich ervan bewust dat zijn tijd aan de top beperkt is. Hij geeft zichzelf een periode van 5 tot 7 jaar om het maximale uit zijn carrière te halen. In deze fase staat alles in het teken van de sport. Er is geen ruimte voor afleiding; de focus ligt volledig op presteren. Hij weet dat de tijd om van andere dingen te genieten later zal komen. Voor nu telt alleen de fiets.
Droom van de Giro
Vanaf het begin van zijn wielercarrière had Rondel een duidelijk doel voor ogen: schitteren in een Grote Ronde. De Tour de France leek aanvankelijk een te grote en bijna onbereikbare stap, waardoor zijn focus al snel verschoof naar de Ronde van Italië. De liefde voor de Italiaanse koersen en de sfeer van de Giro maakten het voor hem de ideale wedstrijd om zich te bewijzen. Het was een droom die hij al jaren koesterde.
Zijn voornaamste doel voor zijn 1e Giro was niet direct een topklassering, maar vooral de ervaring opdoen en de wedstrijd uitrijden. Het ontdekken van een Grote Ronde, ongeacht het resultaat, zou voor hem al een succes zijn. Binnen zijn ploeg Tudor Pro Cycling Team startte hij als co-leider naast Michael Storer, een teken van het vertrouwen dat het team in hem had. Die rol wist hij met verve in te vullen, ondanks de onvermijdelijke tegenslagen in een 3 weken durende wedstrijd.
1 van die tegenslagen was een harde valpartij op 50 meter van de finish in een etappe, waarbij hij in aanraking kwam met een volgwagen van UAE. Het was een pijnlijk moment dat de gevaren van de sport onderstreept, maar het brak zijn moraal niet. De ploegleiding was vol lof over zijn vechtlust en positionering gedurende de hele Giro. Via de teamradio klonken lovende woorden: “Je 1e Grote Ronde, 3e week, en je zat precies waar je moest zijn. Indrukwekkend.” Het was een geweldige en leerzame ervaring die hem sterkt voor de toekomst.
