In Zuid-Afrika begon Ewoud Vromant na een druk 2024 met goeie moed aan de Cape Epic. Dat het voor ’s lands meest gelauwerde parawielrenner een echte uitdaging werd, bleek uit de filmpjes die online viraal gingen. De meerdaagse uitdaging ging voor het duo Vromant-Clincke met ups en downs. “Tijdens de lastige stukken heb ik mijn handicap soms vervloekt”, klinkt het.
Louis Clincke
Meer dan 1.000 deelnemers stonden medio maart 2025 aan de start van de prestigieuze Cape Epic. Parawielrenner Ewoud Vromant vormde in Zuid-Afrika een duo met zijn collega-parawielrenner Louis Clincke. “Het idee zat al sinds 2017 in mijn hoofd”, bekent ABUS-ambassadeur Ewoud Vromant. “Een andere parawielrenner met 1 been, Arnout Matthys, heeft me toen dat idee aangepraat. Hij stelde voor om een keer samen de Cape Epic te rijden. Ik was daar toen helemaal niet klaar voor, want ik was pas net beginnen koersen. Maar dat is al die jaren wel blijven sidderen. Nu voelde het ultieme moment aangebroken.”
Voor Vromant was de mountainbikewedstrijd een welgekomen afleiding. “Het was vorig jaar 2024 een heel druk jaar, heel stressvol. We zaten met de Spelen en 2 WK’s. Ik heb me daar volledig op gefocust. Na die periode moest de riem er een keertje af. Ik wilde wat avontuur en fun op de fiets. Toen sprak Louis me aan over die Cape Epic en hebben we dat samen voorbereid. Het was niet altijd fun, maar zeker wel een avontuur. Na een paar dagen begon het echt wel zwaar te worden.”
Op de poep naar boven
Vromant had de mogelijkheid zich de hele winter klaar te stomen voor zijn Zuid-Afrikaans avontuur. “Ik heb de ganse winter goed getraind, zowel met mijn wegfiets als op de piste”, duidt hij. “Daarnaast heb ik mezelf een mountainbike gekocht. Mijn hardtail bleek niet zo geschikt en dus heb ik me ook een full suspension op de kop getikt. Ik heb er trainingsritjes mee gedaan, alsook de fiets meegepakt op stage naar Malaga. Bovendien ben ik ook in de Ardennen gaan trainen met de mountainbike.”
Vromant en Clincke trokken met een positieve mindset naar de Cape Epic. “Zoals ik al eerder zei, was het vooral voor de fun en het avontuur dat we dit deden. We hebben genoten van de stevige uitdaging. Zeker de eerste dagen. Het begon op den duur echt wel lastig te worden. In die zin dat het soms heel steil of heel technisch was. Daardoor moest ik geregeld van de fiets. Zoals je ook kon zien op de filmpjes. Louis heeft dat gefilmd. Er waren momenten dat ik gedwongen werd van de fiets af te stappen en op 1 been naar boven moest springen. Ik heb zelfs eens mijn fiets aan Louis gegeven en ben op mijn achterwerk naar boven gekropen.”
Loodzwaar
Tijdens deze loodzware beproeving zat Vromant er af en toe ook mentaal door. “Toen vroeg ik mezelf af waar ik in hemelsnaam aan begonnen was”, kan hij er nu om lachen. “Daarnaast vervloekte ik soms mijn handicap. Ik heb me toen afgevraagd waarom uitgerekend ik gehandicapt ben. Zonder mijn beperking zou ik hiervan kunnen genieten. Dan ben je echt aan het vloeken. Normaal gebeurt dat niet, want ik heb mijn handicap helemaal geaccepteerd. Ik kan een heel normaal leven leiden. Maar dat was echt de limieten opzoeken van wat mijn lichaam nog aankan”, klinkt het eerlijk.
Ondanks alles blikt Vromant tevreden terug op zijn avontuur. “Ik had de wedstrijd toch een klein beetje onderschat. Misschien maar goed ook. Anders was ik er hoogstwaarschijnlijk niet aan begonnen”, geeft Vromant toe. “Je komt tijdens de Cape Epic jezelf toch wel een aantal keren tegen. Al die sprintjes om boven te geraken op sommige beklimmingen eisen hun tol. Daardoor ben je aan het eind van de dag stikkapot.”
“Globaal gezien kan ik 8 dagen fietsen en zo’n 800 km conditioneel wel aan. Het zijn die extreme stukken die het op den duur zo lastig maken. Ik ben blij dat ik het gedaan heb en kijk er met veel voldoening op terug. Maar het zal ook wel de laatste keer geweest zijn, ik ga het niet nog eens doen.”
