Gerald Nys beleefde zondag een zware middag op het EK Gravel in Houffalize. De renner van The Kings moest op het zware Ardense parcours de strijd vroegtijdig staken. Nys is van origine een baanwielrenner en combineert het wegwielrennen en gravel momenteel met zijn ambities op de piste. Wij spraken hem net na zijn opgave over de kille omstandigheden, zijn plotse rugproblemen en zijn ambities voor het najaar 2026.
Te gevaarlijk
Het parcours in de Belgische Ardennen lag er verraderlijk bij na de neerslag van de afgelopen dagen. “Het was onwaarschijnlijk zwaar voor mij”, grijnst Nys. “We kregen veel klimmen voor de kiezen en ook wel wat gevaarlijke afdalingen met heel wat modder na de voorbije dagen. Over de prikkeldraad had ik vooraf verhalen gehoord, maar daar heb ik geen problemen mee gehad als ik eerlijk ben.”
De steile beklimming van de Saint-Roch direct na het startschot zorgde voor een brute fysieke ontwaking. Toch zeker voor een van nature sprinterstype als Nys. “De Saint-Roch was een killer als start. Ik ben sowieso iemand die normaal wel wat tijd nodig heeft om in de wedstrijd te komen. Dan is het niet echt ideaal als je direct zo hard omhoog moet knallen. Ik ben niet volle bak gegaan op de 1e klim, want ik wist dat het een hele lange wedstrijd zou worden. Als je direct volle bak gaat, ga je het geen 4 uur volhouden.”
Zijn voorbereiding op dit Europese kampioenschap verliep grotendeels via enkele wegwedstrijden in plaats van het onverharde werk. “Ik heb er niet echt speciaal naartoe geleefd”, geeft de Oost-Vlaming toe. “Ik heb vooral wedstrijden op de weg gereden en dan de laatste tijd iets meer met de gravelbike getraind. Maar thuis zijn dat natuurlijk andere omstandigheden dan hier in Houffalize.”
Ayrton De Pauw en Robin Venneman
De slopende hoogtemeters eisten al snel hun tol, waardoor de wedstrijd voor hem vroegtijdig eindigde. “Ik ben een hele ronde voor het einde afgestapt”, grijnst de renner van The Kings. “Het ging vandaag gewoon niet. Ik had tijdens de wedstrijd last van mijn rug. Dat gebeurt wel vaker in wedstrijden waarbij het heel veel bergop gaat. Niet mijn ding, maar het hoort er soms wel bij.”
Het vele klimwerk, het zal nooit wat worden voor de 31-jarige… baanwielrenner. “Ik ben vooral een pistier, ja. Op de piste rijden, dat is mijn specialiteit. Ik ben destijds begonnen op de piste, heb eerder op de piste gefietst dan op een wegfiets. Pas op mijn 20e ben ik eigenlijk met wielrennen begonnen. Vroeger was ik een pure sprinter. Maar nu is mijn specialiteit eigenlijk de Scratch. Een wedstrijd van 10 km waarbij het meestal ook wel op een sprint eindigt. Op dat niveau probeer ik mee te doen voor de top 10 op een BK, maar zelfs dat is tegenwoordig geen evidentie meer met alle profs en het niveau dat heel hard gestegen is.”
In zijn jongere jaren maakte hij succesvol deel uit van de nationale selecties voor het baanwielrennen. “Vroeger zat ik bij de sprint in een selectie van Belgian Cycling. Maar we spreken wel al van 9 of 10 jaar geleden, hé. Ik was toen 22 of 23 jaar oud en zat in de generatie met jongens als Ayrton De Pauw en Robin Venneman. Dat waren mijn beste jaren.”
Kogelstoten
Vandaag de dag haalt de Elite 2-renner zijn motivatie vooral uit het plezier bij zijn huidige ploeg. “Ik koers nu gewoon voor het plezier. En liefst ook gewoon wedstrijden in de buurt van het Aalsterse. Ik was aangesloten bij Thielemans-De Hauwere, echt een heel kleine ploeg met ook heel weinig verplichtingen. Op zich hebben we nu met de fusie met The Kings ook wel weinig verplichtingen, wat voor mij ook wel belangrijk is. Maar het is toch veel grootser geworden.”
Zijn overstap naar het wielrennen kwam er destijds pas na zijn afscheid van het atletiek. “Ik deed vroeger de meerkamp en ook wat kogelstoten. Dat is eigenlijk een beetje mijn roots van vroeger. Vandaar dat ik in mijn kinepraktijk ook een goeie kogelstoter over de vloer krijg”, knipoogt hij. “Ik rijd normaal nog 1 koers na dit EK, en dan begint voor mij het pisteseizoen. Daar kijk ik echt naar uit.”
