Je kon hier al de voorbije weken al lezen over diverse colletjes in de Vogezen die een stuk minder bekendheid genieten. Ook niet te onderschatten is Le Grand Ventron. Omdat het wegdek te smal is, vormde de klim nooit het decor van een Touretappe. Maar met zijn top van 1.145 meter behoort hij tot de hoogste toppen in dit middengebergte.
Xoulces
Le Grand Ventron is wel degelijk een col, een pasweg, want je hoeft op de top niet rechtsomkeer te maken. Je kan die top langs de noordzijde dan wel de zuidzijde bereiken, maar beide benaderingen hebben ook nog eens meerdere varianten.
De noordwestelijke zijde heeft Cornimont als vertrekpunt. Dat is een dorp iets ten zuiden van het bekendste Vogezenskistation La Bresse. In het centrum van Cornimont sla je de D43 in. Op de pijlen lees je ‘Xoulces 2’ en ‘Domaine skiable du Brabant’. Meteen begint het te hellen, zij het aanvankelijk aan amper 2 à 3%. Dus niks om ons zorgen over te maken. De ketting ligt vooraan nog op het buitenblad. We volgen de 2-vaksbaan in behoorlijk asfalt die ons snel uit het dorp leidt. Aan de rand van het dorp liggen enkele oudere industriële panden: houtzagerijen en verlaten leerlooierijen.
Zoals aangegeven bereiken we na 2 km het dorpje Xoulces, waar het vals plat van zonet vervangen wordt door wat we een ‘klim’ mogen noemen. Gedaan met fluiten, vanaf hier wordt het eerder een piepende adem: een halve km aan 5%, een halve aan 6%…. Wanneer we rechts het beekje de ‘Xoulces’ over fietsen, moeten we finaal naar ons binnenblad. We verlaten namelijk het dal van dat riviertje en gaan aan dik 8% de flank op, in een vervelend recht stuk door de weiden. We klimmen graag, maar hebben ook graag bochten als richtpunt. Om ons de kans te geven om onze veroverde hoogtemeters visueel vertaald te zien. Dat plezier is ons nu echter niet gegund. Bovendien kan de wind hier nog extra pijn doen. Het is pas na zo’n 5 km dat we eindelijk het bos intrekken en beter beschut worden tegen vervelende weersomstandigheden als wind, regen of hitte.
De weg is intussen verworden tot een ‘route forestière goudronnée’, een typisch op zijn Frans aangelegde bosweg. Men giet stroperig asfalt uit en kapt er dan een berg heel fijne kiezels op, waarna de bulldozer het zaakje wat egaal uitspreidt en aanstampt. Kom je kort na zo’n révêtaillon, dan is het risico op lekke banden zeer reëel! Hoe dan ook blijft het wegdek ruw en loopt het voor geen meter.
Col du Bockloch
De klim is intussen wat gemilderd en twijfelt constant tussen 6 en 7%. Wanneer we 6,5 km hebben geklommen, houdt de berg wat in en schommelt het stijgingspercentage tussen 3 en 5%. Na 8 km krijgen we een 1e haarspeldbocht. Bij het uitkomen ervan wordt het weer vrij steil, iets meer dan 7%. Dat blijft zo tot en met de 2e haarspeldbocht, die je dan ook beter aan de buitenkant neemt. Opnieuw krijgen we een veel gematigder stuk van 3 à 4% tot we de Col du Bockloch bereiken, een soort van tussencol op weg naar de top. Op dit punt komt er een weg vanuit het noorden, van op de Col de la Vierge. Maar die laten we voorlopig nog maagdelijk.
Wij slaan op de Bockloch scherp rechts en gaan de finale van deze klim in. Het is nu nog slechts 2 km tot de top. Die wegen wel door, want ze zijn enerzijds erg onregelmatig en halen toch een gemiddelde van 8%. Heel kort voor de top krijgen we zelfs een ongenadig stuk van 14% voor de wielen geschoven. Maar we weten de winst nabij. Na 12 km en 634 hoogtemeters mogen we ook deze van onze bucketlist schrappen. Die top ligt in een open plek in het bos, wat maakt dat we van het zonnetje en het uitzicht kunnen genieten als we op het terras van ‘Auberge Le Grand Ventron’ neerploffen.
Wil je de Ventron vanuit het zuiden beklimmen, dan start je in het dorpje Travexin, waar de D43 de D486 verlaat. Dat is de voet van de klim. Er wachten ons 14 km tot de top, die 638 meter hoger ligt. De 1e 5 km van de klim stellen nauwelijks wat voor. We leggen de ketting op de grote plateau en genieten wat van het landschap dat bestaat uit een mix van bos en weiden met hier en daar een boerderij of houtzagerij ertussen. We fietsen door het dorp Ventron, dat zijn naam aan de berg gaf. Of is het omgekeerd? Iets zegt ons dat het dat laatste is en dat ‘Ventron’ het verbasterde Franse woord is voor het Duitse ‘Winterau’, dat ‘winterweide’ betekent. Ongelooflijk wat een mens bijleert terwijl hij een col opfietst!
Col d’Oderen
Voor we onze gedachte hebben afgemaakt, zijn we het dorp door. Waar het bord ‘Hautes Vosges – à bientôt’ staat, begint de klim echt wat voor te stellen. We gaan richting 6% en zullen dat nu een tijdlang aanhouden. We schakelen vooraan naar binnenblad en leggen achteraan de ketting ergens in het midden. We zoeken een pedaalritme gekoppeld aan een vermogen dat ons nog net in de aerobe zone houdt. De weg draait naar links. We lezen op een bord ‘Col d’Oderen 3’. Inderdaad, die col ligt binnen handbereik en is makkelijk te doen, maar waar iets verder de D43 helemaal rechts terugkrult, moeten wij links inslaan. Een bord ‘Auberge du Grand Ventron’ neemt alle twijfel weg.
Deze ‘Chemin des Places’ is een smal asfalt bosweggetje dat hier nog in behoorlijke staat verkeerd. We genieten van de stilte, veel verkeer zal je hier niet meer tegenkomen. We volgen de Ruisseau de Ventron, een kabbelend bergbeekje. De klim is iets lastiger geworden, maar steil wordt het nooit. Vrij gelijkmatig aan 6%, 6,5%. We draaien een 1e haarspeldbocht om, voorbij de Refuge des Places. Bij het uitkomen van een 2e haarspeldbocht lezen we op een bordje ‘Chaume du Grand Ventron’ en weten we ons op de goede weg.
We zijn ook figuurlijk op de goede weg. De lange klim aan haalbare percentages maakt dat we constant onze inspanning net onder overslagpols kunnen houden, wat maakt dat dit een zéér goede conditietraining is. Tegelijk genieten we van de vele vogels die hier ongestoord op ons neerkijken. Van de kleine distelvinken tot de veel grotere buizerd, we kunnen een uitgebreid gamma aan avifauna bewonderen.
Op 1 km van de top wil de Ventron ons toch nog even duidelijk maken dat er met hem niet te sollen valt. Die slotkilomer loopt aan 10% en dus worden we toch nog uit het zadel gedwongen en moeten we onze allerkleinste versnelling aanspreken. Maar dan is er de top en tijd om te genieten van het uitzicht!
Doe mee aan de winactie en haal de Race Saddle Bag (S) in huis. Schrijf je simpelweg in op de nieuwsbrief van SKS om up-to-date te blijven en krijg er gratis eentje opgestuurd. Deze actie loopt tot en met 15 december 2025. De winnaar wordt persoonlijk verwittigd. (Meer info)
