In de Griekse mythologie dient Sisyfus tot in de eeuwigheid een zwaar rotsblok op een steile berg omhoog te heffen. Om dan op de top vast te stellen dat het rotsblok weer naar beneden rolt en hij wederom helemaal opnieuw moet beginnen. In het wielrennen is Victor Vercouillie de man die in quasi elke klassieker dergelijke sisyfusarbeid verricht. Kiezen voor de vroege vlucht is bijna per definitie een vruchteloze inspanning, die hij met de glimlach blijft ondernemen. Als straks de beloning volgt in de vorm van een overwinning of een WorldTour-contract, heeft de marathonman uit Beveren-Leie dat in elk geval keihard verdiend.
Zeldzaam succes
Natuurlijk zijn er ooit renners geweest die kozen voor de vroege vlucht en nooit meer gegrepen werden. Denk maar aan Jacky Durand, die als nobele onbekende in 1992 plots de Ronde van Vlaanderen won. Of aan Frederik Veuchelen, die in 2006 met Dwars door Vlaanderen de koers van zijn leven op zijn erelijst schreef. Dat waren periodes waarin de vlucht wel eens meer dan 10 minuten bonus kreeg. Tegenwoordig goochelt het peloton niet meer met zulke marges.
Dat houdt Vercouillie niet bepaald tegen. Vorig jaar 2025 reed hij maar liefst 2.403 km in de aanval en ook dit jaar gaat hij weer met dezelfde ambitie op pad. In de openingsetappe van de Ster van Bessèges liet hij zich al gaan. Hij hield toen de bergtrui over aan dat avontuur. Dat hij erin slaagt zijn medevluchters onderweg af te troeven voor dit kleinood, toont aan dat hij als renner wel sterker geworden is.
De West-Vlaming trok ook in Bredene-Koksijde weer op pad. Daar nam hij de Kemmelberg voor zijn rekening en pikte hij met zijn 2 medevluchters in bij een groep die uit het peloton was weggereden. Een ereplaats zat er niet in, want andermaal rolde het rotsblok naar beneden en was het een vruchteloze inspanning. Toch tankte hij er vertrouwen voor zijn volgende passage over het dak van West-Vlaanderen.
Nieuwe koers, nieuwe poging
In ‘In Flanders Fields’ trok de 20’er weer op avontuur. Soms lijkt het alsof de 23-jarige renner van Flanders-Baloise geen concurrentie heeft voor de vroege vlucht, maar niets is minder waar. Tegenwoordig is er wel degelijk strijd voor een plekje in de begeerde vlucht. En Vercouillie weet daarbij altijd het juiste moment te kiezen. Dat zagen we ook al in de Ronde van Vlaanderen, waarin hij na een gevecht van een uur als enige procontinentale renner kon aansluiten bij klinkende namen als Marco Haller, Connor Swift en Rory Townsend.
Dit keer kreeg Vercouillie met Jules Hesters zelfs een ploegmaat mee in de vlucht van 8. Mooie reclame voor de ploeg en voor de hagelnieuwe 525R van Eddy Merckx Bikes, die nog maar enkele dagen in het peloton te zien is. En die hij samen met Jules Hesters als 1e in gebruik mocht nemen. Hesters koos in deze klassieker overigens voor zijn vertrouwde vehikel, zodat Vercouillie opviel op zijn zware fiets met fraaie gele en blauwe accenten.
Ondanks het gevecht richting de Moeren overleefden de vluchters tot de 2e passage over de Kemmelberg. Vercouillie kon net niet aanpikken bij het groepje met Van Aert, Vermeersch en Van der Poel, dat uiteindelijk op de laatste Kemmelberg uit elkaar geranseld werd. Uiteindelijk bolde de aanvaller als 92e over de meet.
Beloning
Niemand twijfelt eraan dat Vercouillie het volgende week in Vlaanderens Mooiste opnieuw probeert. Op zoek naar de ultieme beloning. Dat zou Stan Dewulf-gewijs een ereplaats kunnen zijn, maar de ontsnappingskoning zit bij Team Flanders-Baloise natuurlijk ook in een netelige situatie. Het is onduidelijk of het team kan verdergaan in 2027. Als 23-jarige renner is een mooi contract in de WorldTour dan natuurlijk veel waard.
Zelf droomt Vercouillie van een knechtenrol bij een groot team. Hij spiegelt zich daarbij aan zijn gouwgenoot Tim Declercq. Ook El Tractor werd opgeleid bij Flanders-Baloise en groeide vervolgens verder door. Dat Vercouillie een grote motor heeft, maakte hij inmiddels wel duidelijk. Zijn ploegmaat Hesters sprak zelfs bewondering uit voor het werk dat hij in elke vlucht weer levert. De Houdini van de piste ondervond nu zelf hoe zwaar zo’n lange ontsnapping is.
In Het Laatste Nieuws dook overigens nog een ontroerend verhaal op van vader Kristof Vercouillie (zelf een voortreffelijk wielrenner rond de eeuwwisseling), die de vlucht van zijn zoon volgde vanuit zijn ziekenhuisbed. Hij vecht een ongelijke strijd tegen darmkanker. Het lijkt wel duidelijk waar zijn zoon elke wedstrijd weer de kracht haalt om het rotsblok de (Kemmel)berg omhoog te duwen.
