Op 8 maart 2026 schoot Gentenaar Jules Hesters voor het eerst raak op de weg, in een Franse 1.2-wedstrijd. Zijn 1e UCI-overwinning, de derde van het jaar voor Team Flanders – Baloise, nota bene op de verjaardag van zijn vader. En dat na een collectieve offday daags voordien. “We stonden met het mes tussen de tanden aan de start.”
Verwachtingen
Team Flanders-Baloise stond in het weekend van 7 maart aan de start van 2 Franse 1.2-koersen. Zaterdag liep het in de lastige Le Tour des 100 Communes niet van een leien dakje. Sprinter Jules Hesters was de best geplaatste renner van de ploeg op een 32e plaats. “We trokken met ongeveer 70 man naar de streep”, vertelt de Gentenaar. “De tijdsverschillen in de uitslag kwamen er pas op de laatste helling. Die aankomst was net iets te lastig voor een sprinterstype als ik.”
Ploegleider Dirk Demol was allesbehalve tevreden met de algemene prestatie van zijn ploeg. Hesters treed hem daarin bij. “Als je met een 32e plaats naar huis trekt in een koers van dat niveau, kan je als ploeg absoluut niet tevreden zijn. We waren ook gewoon niet aanwezig genoeg. De woorden van Dirk na de wedstrijd waren terecht en werkten motiverend voor de koers daags nadien. Daar stonden we aan de start met het mes tussen de tanden.”
‘s Zondags stond de 61e editie van de Grand Prix de la Ville de Lillers Souvenir Bruno Comini op de planning. Een wedstrijd over 6 lokale ronden met een geaccidenteerd middenrif en een korte vlakke finale. De recente edities eindigden bijna altijd op een groepssprint, ideaal voor Hesters en co. “Er stonden heel veel devo-ploegen aan de start. Wij waren het enige ProTour-team. Dat zorgde voor nog wat extra druk. Logisch, want presteren is onze job en daar horen verwachtingen bij.”
Hectiek
“Voor de start hadden we uiteraard afspraken gemaakt. We wilden koersen als 1 team en constant voorin het peloton zitten. Dat zijn duidelijke consignes. Ik was de sprinter van dienst”, herinnert Hesters zich. “Milan Van Den Haute heeft heel de dag de vlucht binnen schot gehouden met het oog op een sprint. Ik denk dat hij zeker 100 km op kop van het peloton gereden heeft.”
“Pas op, het parcours was niet simpel. Continu op en af, veel draaien en keren op smalle baantjes. Iedereen wist dat er wellicht gesprint zou worden. Daardoor hadden veel ploegen bovendien dezelfde tactiek. Alles samen zorgde dat voor ongelooflijk veel hectiek en nervositeit, wat ook een beetje eigen is aan wedstrijden van dit niveau. Zeker in de laatste kilometers is er heel weinig structuur. Ik raakte daardoor in volle finale mijn ploeggenoten kwijt”, aldus Hesters.
De Gentenaar begon echter niet te panikeren en anticipeerde. “Ik gebruikte mijn piste-ervaring om mee te surfen met andere ploegen. Dat is uiteindelijk goed uitgedraaid”, lacht hij. Hesters won de hectische Noord-Franse wedstrijd met een machtige eindsprint. Hij haalde het na 4,5 uur in het zadel met duidelijk verschil voor thuisrijder Matys Grisel, die zaterdag nog de handen in de lucht mocht steken.
Verjaardag
Alweer een fameuze opsteker voor Flanders-Baloise, na de 2 eerdere overwinningen van Tom Crabbe. “Het was oprecht een heel deugddoende zege, zowel persoonlijk als voor de ploeg. Ik boekte mijn 1e UCI-overwinning, al de 3e van 2026 voor het team. Dat is enorm hoopgevend gezien het belang van dit jaar”, wijst Hesters op het feit dat de ploeg een nieuwe hoofdsponsor zoekt. “De ontlading was dan ook groot bij de renners en de staf, de sfeer zat er goed in.”
Er is al veel inkt gevloeid over de sponsorzoektocht van de ploeg, Hesters blijft er kalm onder. “We weten uiteraard dat dat proces aan de gang is, maar kunnen als renner niet veel doen. Buiten elke koers opnieuw ons beste beentje voorzetten. Dat doen we ook, omdat we allemaal hopen dat het project blijft bestaan. De ploeg evolueert al jaren in de positieve zin en dat is nu ook zichtbaar in de prestaties.”
Zondag was trouwens een hoogdag voor de ganse familie Hesters. Jules boekte zijn 1e grote zege en dat op de verjaardag van zijn vader Tom. “Dat heeft mij zeker extra gemotiveerd”, vertelt de Gentenaar. “Onlangs zijn we nog 6 uur gaan trainen, met papa op de brommer. Al van bij de nieuwelingen, toen ik begon met koersen, was hij erbij. Eerst met zijn camionette van het werk, waarin ik me achterin omkleedde. Nu, zoveel jaren later, mijn 1e UCI-overwinning boeken op zijn verjaardag en wanneer hij zelf aanwezig was, dat was een heel mooi moment.”
