Het Belgische Velopro-EGS Group kreeg in extremis een wildcard voor Dwars door de Westhoek 2026, een UCI 1.1-wedstrijd. Het team selecteerde meteen haar nieuwste aanwinst: de Oekraïense Kateryna Velychko. Die ontvluchtte 4 jaar geleden haar land toen het door Rusland werd aangevallen. Velychko probeert nu van de nood een deugd te maken en in het Westen van haar passie haar beroep te maken.
Belgische ploeg op zoek naar talent
Het Belgische Velopro-EGS Group realiseert niet voor de 1e keer een verrassende transfer. Het clubteam kon eerder al de Poolse Kaja Rysz, de Amerikaanse Lidia Cusack en Teniel Campbell uit Trinidad en Tobago strikken. Maar genoemde rensters gebruikten het team als een tussenstap op weg naar hoger en tekenden intussen elders een profcontract. “Dat is noodgedwongen ook een beetje onze rol”, vertelt sportdirecteur Klaas Vonck. “We hebben momenteel niet het budget voor een profteam en kunnen dus geen toppers aan ons binden. Maar door een goeie talentscouting kunnen we goeie rensters wel ontdekken en een kans geven om een mooi programma met UCI-wedstrijden en interclubs te rijden.”
Denk maar aan Evelien Vijn, die uit het schaatsen komt en zich al meteen toont in die topkoersen. “Worden onze rensters dan weggeplukt door een profploeg, dan is dat goed voor hen maar ook voor ons iets om trots op te zijn. Door de vertrekkers en daarbovenop ook nog enkele geblesseerden en studenten die in de examens zitten, zaten we toch met een te krappe kern. Dus gingen we op zoek naar versterking.”
Op de kermiskoers van Puurs begin juni 2026 merkte het team een Oekraïense renster op die tot een Spaans clubteam behoorde: een zekere Kateryna Velychko. Ze werd aangesproken en bleek interesse te hebben in een Belgisch team met een mooi programma. In allerijl werd de transfer geregeld zodat het team kon starten in Dwars door de Westhoek.
Zwerftocht door Europa
Velychko groeide inderdaad op in Oekraïne. “Ik ben opgegroeid in Pervomaisk, in de regio Mykolaiv. Dat is ongeveer halfweg tussen Kiev en Odessa, echt in het centrum van het land. Als kind probeerde ik tal van sporten tot een vriend me voorstelde om me eens op de koers te richten. Ik was toen 12 en werd echt verliefd op de sport. Niet alleen het fietsen zelf, maar de hele sfeer errond. Ik bleek al snel relatief goed te zijn en zeker op de piste kwam ik tot mijn recht. Ik werd kampioene in de Achtervolging en zou later nog titels en wedstrijden op de piste winnen. Toen ik 14 was, ging ik naar de sportschool. Dat was in een stad ver van huis. Sindsdien ben ik dikwijls lang weg van huis. Dat is nu niet anders, integendeel. Ik was met de nationale ploeg op stage in Turkije toen de oorlog uitbrak. Ik ben niet meer teruggekeerd. Mijn mama en mijn kleine zus – voor wie ik altijd had gezorgd toen ze nog een baby was – zijn naar Italië gevlucht en wonen nog steeds in Rome.”
“Na de Turkse stage verhuisde ik dus ook naar Rome en reed met de nationale selectie in het najaar nog enkele wedstrijden in Italië. Maar 2022 was in mijn wielercarrière uiteraard een jaar van door de oorlog gemiste kansen. In 2023 kon ik tekenen voor het development team van Israel-Premier Tech, maar door administratieve moeilijkheden kon ik pas in het najaar voor hen starten en slechts enkele wedstrijden rijden. Het was in dat jaar, met name op 15 augustus, dat ik voor het eerst in België kwam koersen. Ik kon die Grote Prijs Yvonne Reynders niet uitrijden maar was wel onder de indruk van hoe de koers hier leeft.”
“In 2024 reed ik voor het Portugese clubteam Matos Mobility en reed vooral wedstrijden in Spanje en Portugal. Ik kon een koers winnen, de Taça de Portugal Feminina, en pakte verschillende podiumplaatsen. Ik ben van het aanvallende type en in een kleine kopgroep ben ik redelijk snel. In een massasprint moet ik nog leren wringen en me goed positioneren. 2024 was een goed jaar, met vele ereplaatsen. In 2025 reed ik voor het Spaans team Pafgio Dema, dat me in de Iberische koersen had opgemerkt. Ook dat jaar liep het behoorlijk goed met heel wat ereplaatsen in zware wedstrijden in Spanje, Italië en El Salvador.”
Flandrien Hotel
“Tijdens mijn Spaanse periode logeerde ik bij Spaanse vrienden. Ook dit jaar startte ik bij het Spaanse team en reed weer tal van nationale wedstrijden waar ik opnieuw heel wat ereplaatsen bijeen fietste. Maar het mekka van de wielersport is toch België. Dus toen ik een aankondiging zag voor ‘wielerstudiebeurs’ in Vlaanderen aarzelde ik niet. Ik kandideerde en tot mijn grote voldoening werd ik mee geselecteerd. Het Flandrien Scholarship Program van het Flandrien Hotel in Brakel ondersteunt jonge, internationale wielrenners om in Vlaanderen te leven en te koersen. De beurs richt zich op het dichten van de ongelijkheid in de wielersport door talenten uit ondervertegenwoordigde regio’s en vrouwen een springplank te bieden. We krijgen kost en inwoon in ruil voor wat hulp in het hotel met wat klusjes. Ik verblijf dus sinds begin mei in Brakel. Nu ik de overstap kon maken naar het Velopro-EGS Group ben ik nog meer ingebed in Vlaanderen.“
“Uiteraard mis ik mijn thuis en mijn familie,” mijmert ze nog. “Het is nu 4 jaar geleden dat ik in mijn land was. Ik ging enkel nog midden 2024 naar ginder voor het nationaal kampioenschap. Mijn moeder en mijn zus leven nog steeds in Rome, wat het iets makkelijker maakt om hen af en toe te bezoeken.”
Wat ze hoopt te bereiken? “Ik heb de ambitie om te groeien als persoon en als renster. Ik wil me in mijn nieuw team tonen in wedstrijden als Dwars door het Hageland, Vresse-sur-Semois en de Ronde van Twente. Dat zijn de koersen die de komende weken op mijn programma staan. En daarnaast moet ik nog veel leren positioneren. Daar zijn de talloze kermiskoersen in Vlaanderen perfect voor”, besluit ze.
