De Pacific Coast Highway, beter bekend als Highway 101, is voor veel Amerikaanse wielrenners een bucketlist-tocht. De route slingert duizenden kilometers langs de schitterende westkust van de Verenigde Staten. Onze redacteur reed een bescheidener, maar minstens zo fascinerend stuk van Los Angeles naar San Diego. Deze 200 km vormden een dwarsdoorsnede van de indrukwekkende rit, vol wisselende fietsinfrastructuur, historische contrasten en een bizar intermezzo op een zesbaans snelweg.
Los Angeles
Highway 101 strekt zich uit langs de hele Amerikaanse westkust. De gehele route loopt over ruim 2.500 km van de Canadese grens in Washington, naar de Mexicaanse grens in California. Waar het noordelijke traject heuvelachtig is, is het stuk tussen Los Angeles en San Diego beduidend vlakker. Het vormt een toegankelijke dwarsdoorsnede van deze mythische route. Zuid-Californië is bovendien 1 van de weinige plekken in de VS met een bruikbare treinverbinding, waardoor een ritje maken tussen de 2 populaire toeristensteden makkelijk is.
Wij nemen vanuit San Diego de trein naar het noorden en stapten uit in Anaheim, op een immens station dat ingeklemd ligt tussen de ijshockey arena van de Anaheim Ducks en het honkbalstadion van de LA Angels. De meeste uitstappers gaan naar hun werk of het nabijgelegen Disneyland Resort, maar wij direct een autovrij fietspad op. De eerste 20 km lopen verrassend vlot langs de betonnen oevers van het drooggevallen Santa Ana-kanaal. De uitgestrekte buitenwijken van Orange County vormen een eindeloze zee van asfalt en typisch Amerikaanse huizenblokken, precies zoals in de TV-series. Na een goed uur bereiken we daadwerkelijk de kustlijn en kunnen we de zilte zeelucht opsnuiven.
Bij de 101 aangekomen kan je meteen links afslaan naar San Diego, maar wij voegen 50 km aan onze route toe door rechtsaf naar Long Beach te gaan. Onder een grauwe ochtendlucht doen de verlaten badplaatsen met hun verroeste pieren hier ietwat desolaat aan. De campers op het strand hebben ook betere tijden gezien, maar Long Beach zelf is een leuke meevaller. Dit stadje ademt autosport, en genoeg punten herinneren je eraan dat hier tussen 1976 en 1983 Formule 1-wagens door de straten scheurden. Tegenwoordig is het al IndyCar-race wat de klok slaat.
Brede fietsstroken
Vanuit Long Island kan je over een breed strandfietspad helemaal naar de pier van Santa Monica fietsen waar Route 66 eindigt, maar wij maken rechtsomkeert richting San Diego. Voor ruim 80 km loopt de route over goed afgescheiden fietsstroken. Er ligt weinig rommel op, en er is vaak een brede markering op de weg die de auto’s weghoudt. Ook op de smallere stroken zijn de automobilisten verrassend vriendelijk.
Gekukkig breekt de zon door, waardoor we het echte California-gevoel kunnen ervaren. De kustplaatsjes worden steeds idillischer naarmate je zuidelijker komt. Op dit stukje van de route liggen ook een stuk of 6 venijnige klimmetjes van tussen de 1 en 2 km. Gelukkig barsten de vele badplaatsen van de plekken waar je even op adem kunt komen. In San Clemente duiken we een lokaal terrasje op voor een koolhydraatrijke bagel. Hier moeten de bidons ook noodgedwongen tot de rand gevuld worden. De volgende 50 km voeren ons namelijk door een niemandsland zonder bevoorrading.
Na 130 km laten we de bewoonde wereld achter ons en fietsen we via een ruig state park verder langs de oceaan. Dit afgescheiden fietspad brengt ons langs 2 immense, voormalige nucleaire reactoren. Deze opvallende betonnen koepels van San Onofre worden in de lokale volksmond ’the tits’ genoemd. Direct na deze merkwaardige verschijningen stuiten we op het meest unieke obstakel van onze tocht: Marine Corps Base Camp Pendleton.
Vluchtstrook
Camp Pendleton is een militaire basis van ruim vijfhonderd vierkante kilometer die in de Tweede Wereldoorlog werd opgericht. Het is tegenwoordig de uitvalsbasis van de First US Marine Division. Vanaf de weg zie je de houten trainingsdorpen in de heuvels liggen, de plek waar amfibische landingen worden gesimuleerd en mariniers hun laatste grote proef afleggen. Zelfs tijdens onze rit zagen we hoe de militaire machine draaide en er troepen richting schepen werden verplaatst naar het Midden-Oosten.
Voorheen kon je als fietser via interne wegen dwars over deze indrukwekkende basis rijden. Door de toegenomen geopolitieke spanningen heeft de bevelhebber echter besloten dat het terrein hermetisch gesloten blijft voor pottenkijkers op twee wielen. De ietwat bizarre Amerikaanse oplossing? De vluchtstrook van de zesbaans Interstate 5 werd tot fietsroute gebombardeerd. Hoewel er veiligere plekken zijn om te fietsen, viel het al bij al mee. Waarschuwingsborden wijzen automobilisten overal op de aanwezigheid van fietsers en de vluchtstrook is verrassend schoon en breed. Auto’s rijden ruim twee meter langs je voorbij.
Na dit hectische stuk kwamen we weer op een vlakke fietsstrook, die ons langs meer statige kustplaatsen als Oceanside naar ons eindpunt in Solana Beach bracht. De rit van 200km vormde een prachtige dwarsdoorsnede van de coastal 101. Het liet de verschillende soorten infrastruur van de route zien. In Oregon moet je grotendeels over de vluchtstrook van een snelweg, in Washington zijn er veel afgescheiden fietspaden, en in California heb je vaak een fietstrook. Ook het hoogteverschil was van alles wat. Met de constant adembenemende uitzichten over de Grote Oceaan, is de coastal 101 een aanrader om te fietsen. Ondanks de reputatie van de V.S., kan je er veilig fietsen. Je knoopt relatief makkelijk een enkeltje van tussen de 150 en 250km aan elkaar tussen San Diego en Los Angels. Mocht je net als wij in Solana stoppen, herstel dan met een ijskoud biertje en een gigantische hamburger in het restaurant van skate-legende Tony Hawk.
