Arne De Maere pakte afgelopen weekend in Sinaai zijn 1e kermiskoerszege van het seizoen. Voor de renner uit Eksaarde voelde het als een thuiswedstrijd, maar vooral als bevestiging. Eerder won hij al de openingsrit van de Triptyque Ardennais in Burg-Reuland. “Die overwinning spreekt meer tot de verbeelding”, grijnst hij. “Maar winnen blijft winnen.”
Winst op de kasseien en in de heuvels
De kermiskoers van Sinaai was een echte thuiswedstrijd voor de renner uit Eksaarde. Hoewel het peloton met 58 renners aan de kleine kant was, stonden er enkele zeer degelijke namen aan de start. “Na een ronde of 2, 3 rijden we weg met 7 sterke mannen en dat draaide goed rond”, blikt De Maere terug op de beginfase van de wedstrijd. “Achter ons hadden nog enkele goede renners zich afgescheurd van het peloton, zij kwamen met een groep van 12 man naar ons gereden.”
Vanaf dat moment was het een aaneenschakeling van demarrages. Telkens ontstonden er kleine groepjes, maar alles kwam steeds weer samen. “Tot er echt heel hard gereden werd en Hannes Fabri van Kriekepot doorzette op 2 en halve ronde van het einde”, vertelt hij. “Ik ben meegeschoven en we hebben de laatste rondes goed rondgedraaid om met 2 naar de meet te rijden. In de sprint was ik de sterkste op de kasseitjes, wat me heel tevreden maakt met mijn 1e kermiszege van het seizoen.”
Die overwinning volgt op zijn internationale doorbraak in de openingsrit van de Triptyque Ardennais naar Burg-Reuland. “Ik had vorig jaar al een paar goede uitslagen gereden, maar die overwinning spreekt toch iets meer tot de verbeelding”, zegt De Maere. Op een lastig lokaal rondje reed hij weg met een kopgroep van 20, maar de samenwerking stokte. Toen een groep van 15 renners naderde op een beklimming, besloot hij aan te vallen. “We reden met 4 man weg voor de laatste anderhalve ronde. Vanaf de laatste 2 hellingen heb ik gekozen om te rekenen op mijn sprint tegen 3 pure klimmers, waaronder Thijs Van Looveren. Ik heb daar een beetje gegokt en geacteerd, en in de sprint was ik uiteindelijk de sterkste.”
Interclubs
De Maere rijdt een gevarieerd programma met zowel lokale kermiskoersen als grotere UCI-wedstrijden. Beide disciplines vereisen een heel andere tactische aanpak en ingesteldheid. “Een kermiskoers is heel bijzonder om te rijden, omdat je daar soms echt kunt koersen zonder veel na te denken”, legt hij uit. “Het is gewoon gas open van aan de start en dat doe ik echt heel graag.”
Toch ligt de sportieve uitdaging voor de belofterenner vooral in het grotere werk. De internationale wedstrijden brengen een ander soort druk met zich mee. “Bij een interclub of een UCI-wedstrijd komt toch wel iets meer spanning kijken”, geeft hij toe. “Maar als je daar een mooi resultaat kunt rijden, dan geeft dat voor mij persoonlijk nog net iets meer voldoening dan een overwinning in een kermiskoers.”
Hij werkt dit programma af bij zijn vertrouwde ploeg COPPI – BO.Buro, de opvolger van Mini Discar. “Er zijn gewoon een paar sponsors veranderd en we zijn overgegaan naar het fietsenmerk Coppi”, relativeert De Maere de veranderingen. “De omkadering is zo goed als hetzelfde gebleven. De ploeg levert nog steeds hetzelfde goede werk waar ik de afgelopen 2 jaar al van had geproefd, dus ik ben zeer content.”
Wielerfamilie
De blik van De Maere is inmiddels op de toekomst gericht. Hij combineert zijn wielercarrière met studies, wat aardig lijkt te lukken. “Ik heb natuurlijk nog altijd de ambitie om naar een het continentaal niveau te gaan en ik denk dat ik daar ook wel de capaciteiten voor heb”, klinkt het doelgericht. “De komende 2 jaar ga ik proberen nog heel veel op de koers te zetten om te zien hoe ver ik daarin kan geraken.”
De ultieme droom voor hem blijft, net als voor veel jonge renners, om prof te worden. Een overstap naar een continentale ploeg is daarvoor de noodzakelijke springplank. “Ik zou echt van dat hoge niveau willen proeven en grotere wedstrijden tegen de profs rijden om te zien wat ik waard ben”, legt hij uit. Hoewel de plaatsen duur zijn en het leven op continentaal niveau geen volwaardig profbestaan is, ziet hij de combinatie met zijn studies absoluut zitten. “Er zijn nog altijd genoeg voorbeelden van jongens die van continentaal naar procontinentaal niveau gaan, dus je moet erin blijven geloven.”
Die onvermoeibare motivatie haalt hij uit zijn passie voor de sport en de onvoorwaardelijke steun van zijn naaste omgeving. De Maere komt uit een echte wielerfamilie waar de koers altijd centraal heeft gestaan. “Mijn papa heeft vroeger veel gekoerst bij de nevenbonden”, besluit hij. “Ik ging als klein mannetje mee naar zijn koersen kijken en dan rol je er sneller in. In mijn familie word ik echt goed gesteund, er draait thuis veel om de koers. Op een gegeven moment begin je erin te geloven, iedereen gelooft mee, en dan blijf je gewoon doorzetten.”
