Siebe Deweirdt sluit zijn periode bij Flanders-Baloise af met gemengde gevoelens. Sportief zette de Oost-Vlaming de nodige stappen vooruit. Na een constant seizoen, evenwel zonder uitschieter, kan hij in 2027 voort onder de continentale vlag van BEAT Cycling Club. Zit van daar uit die WorldTour er alsnog in?
Ups en downs
Met nog 1 koers te gaan dit seizoen, de Eneco Tour, blikt Siebe Deweirdt tevreden terug op zijn periode bij Flanders-Baloise. “Ik heb er een mooi en constant seizoen op zitten”, vertelt Deweirdt. “De afgelopen 3 seizoenen heb ik telkens een stap kunnen zetten. In de Renewi Tour was ik dit seizoen bijvoorbeeld echt wel goed. Dat is toch een wedstrijd op WorldTour-niveau waarin ik in de 2 zwaarste etappes top 20 rijd. Daar ben ik dit seizoen het meest trots op.”
Maar Deweirdt kende dit seizoen ook moeilijke momenten. “In de Ster van Bessèges kon ik in februari door ziekte niet starten op de laatste dag. Met de Omloop het Nieuwsblad hervatte ik het koersen, maar ik heb wel het gevoel gehad dat ik in het voorjaar een groot stuk onder mijn kunnen heb gepresteerd. Bij een val in de Ronde van Wallonië brak ik mijn heiligbeen. Daardoor was ik wel even buiten strijd. Ik ben vooral tevreden over de manier waarop ik na de blessure op hoog niveau terugkeerde.”
Omdat de sponsoring door Sport Vlaanderen werd stopgezet, is er in 2027 voor het eerst sinds mensenheugenis geen Flanders-Baloise meer. “Sommigen van ons voelden het aankomen”, blikt Deweirdt terug. “Maar het was 50-50. Er waren renners die het totaal niet hadden verwacht. Ikzelf had er ook wel veel vertrouwen in dat de ploeg eigenlijk nog zou doorgaan. Toen uiteindelijk het verdict viel, kwam dat hard binnen.”
Hoofd naar beneden
Voor veel renners was het moeilijk om met het nieuws van de stopzetting om te gaan. “Het is altijd lastig. Je moet plots verplicht op zoek naar een nieuwe ploeg. Dit jaar stoppen ook meerdere ploegen, waardoor er een overaanbod aan renners op de markt komt en dat de zoektocht een stuk moeilijker maakt.”
Ook na de aankondiging van de stopzetting bleef de Vlaamse ploeg correct omgaan met zijn renners. “De sfeer binnen de ploeg is nooit veranderd. Iedereen bleef even goed overeenkomen”, aldus Deweirdt. “Er was altijd veel openheid in de communicatie tussen de ploegleiding en de renners. We probeerden met elkaar te praten over wat er allemaal mogelijk was, of renners al contact hadden met een andere ploeg. Je zag wel dat sommige renners met hun hoofd naar beneden rondliepen.”
Deweirdt kijkt tevreden terug op zijn 3 jaar bij het team. “Mijn eerste jaar heb ik veel pech gehad, waardoor ik niet veel kon koersen. Ik brak beide polsen, wat natuurlijk altijd ongelegen komt. Maar daarna heb ik wel mooie stappen blijven zetten bij de ploeg en heb ik mooie wedstrijden mogen rijden. Ik vind dus wel dat ik trots mag zijn, ja.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Uitschieter?
Hoe je het ook draait of keert, mentaal is het verdwijnen van de ploeg geen evidentie voor de renners. “Het is zwaar om ermee om te gaan en toch de juiste keuzes te blijven maken in de koersen. Je probeert vooral goed te blijven presteren. Vooral het proces eromheen, dat ook na de koersen continu doorging, vond ik heel belastend. Als je dan een goede uitslag rijdt, hoop je dat dat volstaat om ergens een plekje te bemachtigen.”
Een zoektocht met lood in de schoenen, voor veel renners. Ook bij Deweirdt was dat het geval. “Zelf heb ik heel constant gepresteerd”, verklaart de Oost-Vlaming. “Maar ik hoorde heel vaak dat ik net die uitschieter mis. Uiteindelijk is die er ook niet gekomen. Na de Renewi Tour nam BEAT Cycling Club contact met me op om eens samen te zitten. Het gesprek is snel geëvolueerd naar een concreet aanbod.”
Een continentale ploeg die bestaat sinds 2018, hier mag Deweirdt zich verder ontwikkelen als renner. “Ik ben heel allround. Op lastigere parcoursen kan ik mooie resultaten halen. Natuurlijk wil ik ook terug de stap naar de WorldTour zetten, of terugkeren naar het procontinentale niveau. Daarvoor zit ik bij BEAT op mijn plek. Het is zeker geen stap terug, hoewel ik mezelf op papier eigenlijk geen prof meer kan noemen. Maar ik moet er nog altijd evenveel voor doen. Behalve de WorldTour-klassiekers, waarvoor we geen startrecht hebben, rijden we nagenoeg hetzelfde programma. Ik blijf op profniveau rondrijden en ga proberen mezelf opnieuw te bewijzen.”
