Slovenië is een land met slechts 2 miljoen inwoners, maar leverde afgelopen decennium enkele grote wielerkampioenen af. Die successen inspireren een nieuwe generatie Sloveense renners om te dromen van een profcarrière, waaronder Erazem Valjavec (19). De veelzijdige renner rijdt momenteel zijn 2e seizoen voor de opleidingsploeg van Soudal Quick-Step en maakt deze week zijn opwachting in de Tour de l’Ain met de WorldTour-selectie. Zijn ambities zijn torenhoog.
Valverde en Sagan
Wielrennen zit Valjavec in het bloed, mede dankzij een vader die hem op 7-jarige leeftijd meenam op de mountainbike. 3 jaar later kreeg hij zijn 1e racefiets en sloot hij zich direct aan bij de lokale wielerclub KK Sava Kranj, waar hij snel stappen zette. “Ik houd enorm van koersen en heb heel veel mooie herinneringen aan mijn eerste jaren op de fiets”, vertelt de nu 19-jarige knaap. “In die tijd draaide het voor mij vooral om plezier maken. We hadden een open wielerbaan naast onze club waar we altijd trainden. Dat was veel veiliger voor ons en zo konden we onze techniek stapsgewijs verbeteren.”
De zomers van zijn vroege jeugd stonden in het teken van lange, ontspannen ritjes door het bergachtige Sloveense landschap. “Ik herinner me dat we elke zomer een tocht maakten van Kranj naar het Meer van Bled en weer terug”, zegt Valjavec. “Het was een rit van 70 km, waarbij we onderweg stopten om te zwemmen en te eten. Als ik nu terugkijk op die dagen, tja. Dat zijn mijn allerbeste herinneringen.” In de lange wintermaanden hield hij zijn conditie op peil door de fiets tijdelijk te verruilen voor de latten, om samen met zijn vader te langlaufen in het gebied rond Pokljuka.
Naarmate zijn interesse in de wedstrijdsport groeide, begon Valjavec het profwielrennen steeds intensiever op tv te volgen. “Ik herinner me dat de 1e renner voor wie ik supporterde Alejandro Valverde was. En later werd dat Peter Sagan”, verklaart hij. Toch ligt zijn allerbelangrijkste inspiratiebron veel dichter bij huis, binnen zijn eigen familie. “Als ik nadenk over mijn toekomstige overstap naar de profs, heb ik vooral mijn vader in gedachten. Ik wil simpelweg net zo goed worden als hij in zijn tijd was.”
Bravo
De overstap naar het juniorenpeloton verliep voor de jonge Sloveen aanvankelijk niet zonder slag of stoot. “In mijn 1e jaar als U19-renner had ik best wel moeite met de afstand van de wedstrijden, maar in het 2e seizoen ging alles al een stuk beter”, blikt Valjavec terug. “Om eerlijk te zijn draaide dat 1e jaar ook nog vooral om plezier. Ik trainde zelfs minder uren dan andere renners. Maar toen ik merkte dat ik toch met de besten mee kon, motiveerde me dat enorm en gaf het me veel vertrouwen. Mijn prestatie in de juniorenversie van Parijs-Roubaix (in 2024 werd hij 2e na zijn landgenoot Jakob Omrzel, red) blijft tot nu toe mijn allerbeste dag op een fiets.”
Begin 2025 maakte Valjavec de overstap naar de opleidingsploeg van Soudal Quick-Step, al ging dat 1e jaar gepaard met de nodige fysieke tegenslag. “Het was niet mijn beste seizoen”, geeft de coureur ruiterlijk toe. “Ik kampte in de 2e helft van het jaar met ziekte en had bovendien last van knieproblemen. Dit jaar voel ik dat alles perfect op zijn plek valt. Ik zie dat ik me fysiek en mentaal enorm heb ontwikkeld. Ik noteerde 2 top 10-klasseringen in de Tour du Rwanda en daardoor kan ik er nu ook staan om mijn ploeggenoten te helpen in de belangrijke wedstrijden.”
Het koersen met de profs van de WorldTour-formatie in onder meer Spanje en de Coppi e Bartali versnelde zijn leerproces aanzienlijk. “Ik heb geleerd dat we alleen geweldige resultaten kunnen behalen als we als een team koersen, als een echte Wolfpack”, stelt Valjavec overtuigd. “De Oberösterreich Rundfahrt van vorige maand is de koers waar ik het meest trots op ben. Niet alleen omdat ik daar zelf als 8e in het algemeen klassement eindigde, maar vooral omdat ik Henrique Bravo dagelijks kon helpen en hij uiteindelijk het eindklassement won voor de ploeg.”
Kasseien en geschiedenisboeken
Met de Tour de l’Ain net van start gegaan, kijkt de jonge klimmer vol verwachting naar de laatste maanden van het wielerseizoen. “Na een heel degelijk trainingskamp kan ik niet wachten om mijn seizoen te hervatten”, vertelt hij over de Franse rittenkoers. “Ik ben enorm enthousiast om hier te koersen. We staan aan de start met een sterke ploeg en hebben veel vertrouwen in goede resultaten. Daarna richt ik me op mijn grote doelen voor dit najaar: WK en EK. Vooral dat EK is speciaal, omdat het dicht bij mijn geboorteplaats wordt gehouden. Ik kan echt niet wachten op die wedstrijd.”
Hoewel Valjavec zich nog volop ontwikkelt in het beloftencircuit, begint zijn profiel als renner steeds duidelijkere vormen aan te nemen. “Op dit moment weet ik nog niet exact welke koersen het beste bij mij passen, maar ik heb er vertrouwen in dat ik snel ontdek waar ik de beste resultaten kan behalen”, legt hij uit. “Ik hou enorm van de kasseien, maar ik denk dat mijn lichaamsbouw beter geschikt is voor beklimmingen tot zo’n 5 km. Mijn absolute doel is om in de trainingen ook te blijven werken aan de langere klimmen.”
De visie voor de langere termijn? Valjavec wil overleven in zware koersen en toeslaan in finales. “Ik ben ervan overtuigd dat als ik die lange beklimmingen overleef, ik behoorlijk snel kan zijn in een finish met een uitgedunde groep aan het einde van een zware koers”, besluit de Sloveen vastberaden. “We zullen zien waartoe ik in staat ben nadat ik definitief prof ben geworden. Ik zou ontzettend graag een goede klassieke coureur worden en wedstrijden winnen zoals de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik. Dat zijn het type koersen die je een plek in de geschiedenisboeken opleveren.”
