Het zit Marga López niet mee. Nadat ze vorig jaar een prima seizoen reed met 2 overwinningen in nationale wedstrijden en een resem ereplaatsen in UCI-wedstrijden, was ze mentaal klaar om een stapje hoger te zetten. Ze verkaste van het Belgische Velopro naar Minimax WB, een ander Belgisch team. Maar op goed anderhalve maand sloeg het noodlot 2 keer toe.
Sleutelbeen gebroken
Anders dan de meeste Spaanse rensters is Marga López geen klimvlieg. De 28-jarige renster uit Mallorca is 1m74 en weegt 67 kilo, wat haar ongeschikt maakt voor het hooggebergte. Maar ze is sterk, snel en slim, zo bewees ze vorig jaar nogmaals in Puivelde, toen ze in een hectische finale op 2 km van de streep wegreed van de chaotische kop van het peloton en beide handen in de lucht kon steken.
Daags nadien deed ze dat nummertje nog eens over en toonde zich de snelste van een kopgroep van 3 in Lutlommel. Met in totaal 10 top 10-plaatsen reed ze een prima en regelmatig seizoen. Dat ze ook 6e werd in de Grote Prijs CHW Beveren, 12e in de Ronde van Moeskroen en 14e in de Trofee Maarten Wynants, bewees dat ze weer stappen vooruit had gezet.
Maar het seizoen eindigde 2025 met een valse noot. López behoort al een tijdje tot de Spaanse selectie voor het baanwielrennen. Op 1 van de meetings waar ze met de nationale ploeg aan deelnam, ging het mis. Tijdens de Scratch, het 1e nummer van het Omnium op de Track Cycling Challenge in het Zwitserse Grenchen op 12 december 2025, haalde een andere renster haar onderuit. Verdict: sleutelbeenbreuk.
Schouderontwrichting
López liet zich daardoor niet uit haar lood slaan. Al snel zat ze weer op de fiets om haar conditie op te bouwen richting nieuw seizoen. Ze wilde er absoluut bij zijn wanneer haar thuiswedstrijd geprogrammeerd stond. De driedaagse Trofeo Mallorca kwam nog wat te vroeg, waardoor ze zich moest beperken tot zo lang mogelijk aanklampen. Maar het daaropvolgende trainingskamp met haar nieuwe ploeg zou ideaal zijn om haar vormpeil op te krikken.
Zou, want dat ging helaas anders dan gepland. “Afgelopen vrijdag was mijn 2e dag op het trainingskamp van het team en we hadden voor de middag een 2e trainingssessie gepland”, vertelt de Spaanse. “We deden vanaf Denia de Montgó-beklimming. Alles verliep voorspoedig. Tot aan de afdaling.
Toen we een blinde bocht ingingen, bleek onze rijbaan plotseling volledig geblokkeerd door auto’s die stil stonden op de weg. Er was geen waarschuwing via een gevarendriehoek of enige andere signalisatie die aangaf dat er voertuigen net na de bocht stonden. Omdat we geen ruimte hadden om te remmen of ze veilig te ontwijken, hadden we geen andere keuze dan naar de tegenoverliggende rijstrook uit te wijken om te voorkomen dat we tegen de auto’s voor ons zouden botsen. Helaas kwam er op dat moment een auto uit de andere richting aanrijden. Ik kon niet veilig tussen de 2 auto’s door rijden, klapte tegen de zijkant van de tegemoetkomende wagen en kwam ten val”, herinnert ze zich.
Graad 5-luxatie
Marga López wist meteen dat het ernstig was. “Als gevolg van de val heb ik mijn rechterschouder geblesseerd. In het ziekenhuis dacht men aanvankelijk dat het om een vrij eenvoudige schouderontwrichting ging en probeerden ze deze weer op zijn plaats te zetten (iets wat Lars van der Haar regelmatig live in de cross doet, red). Later bleek echter dat het geen schouderontwrichting was, maar een acromio-claviculaire luxatie, wat betekent dat de botten in mijn schouder volledig van elkaar waren losgeraakt.”
“Ik kreeg de diagnose van een graad 3-letsel en werd na 5 uur wachten naar huis gestuurd, met de aanbeveling om verdere scans te laten maken in mijn eigen ziekenhuis. Gelukkig wist mijn team een alternatieve oplossing te regelen en kreeg ik de mogelijkheid om 2 dagen later in België geopereerd te worden. We besloten om daarvoor te gaan, omdat het onze prioriteit was om zo snel mogelijk te handelen en zonder vertraging met het herstelproces te beginnen. Tijdens de operatie werd later bevestigd dat de blessure in feite een graad 5-luxatie was….”
Hoe moet het nu verder? “Ik ben nu weer thuis in Mallorca en de komende 4 weken moet ik me uitsluitend concentreren op indoor training, zodat alles goed kan genezen. Daarna zou ik weer buiten moeten kunnen rijden. Mijn arts heeft ook uitgelegd dat er een kans bestaat dat ik in bepaalde houdingen nog wat restklachten zal hebben, maar de algemene prognose is positief.”
We vernamen dat er ook ploegmaats ten val waren gekomen. “De andere betrokkenen zijn allemaal in orde, met alleen blauwe plekken en schaafwonden. Het had veel erger kunnen zijn. Ondanks alles ben ik ontzettend dankbaar dat ik hier ben en dit verhaal kan vertellen”, besluit de Spaanse. Ze zal nu de seizoenstart wellicht voor een deel moeten missen, maar ongetwijfeld zal ze er alles aan doen om zo snel mogelijk weer in onze contreien aan de slag te kunnen.
