Voor zijn memoires is het nog veel te vroeg, toch loopt Sammy Neyrinck na 25 jaar bij de VRT over van verhalen. Noem een sportevenement en hij was erbij. In zijn boek ‘Droomjob’ rakelt hij talloze reportages en interviews op die hij in de loop van de jaren inblikte. Wat blijkt? Niet alleen op beeld zuigt hij zijn publiek mee, hij weet het kunstje ook op papier te flikken.
Vintage
Toegegeven: vooraf hadden we onze twijfels. Hadden we wel zin in een boek waar iemand verlekkerd terugblikt op alle sporthoogtepunten die hij persoonlijk meemaakte? Zou het niet aanvoelen als die verhalen over hét feest van het jaar waar je zelf niet bij was? Sammy Neyrinck haalt zijn truc echter ook op papier uit door ons van de 1e pagina mee te slepen.
Hoewel hij bijna 8.000 interviews en reportages herbekeek om zijn geheugen op te frissen, voelt het alsof je grootvader herinneringen ophaalt terwijl je gezellig samen tafelt. Niet dat we Sammy willen schofferen met zijn leeftijd, want hij heeft nog een zee van tijd voor zich. Het is vintage Neyrinck: hoewel hij aan elk stukje eeuwig schaafde, voelt het toch spontaan gebracht.
De wielerliefhebber kent hem vooral van zijn bijdrages in Vive le Vélo waarin hij het hart van de renner probeert te ontsluiten. Als een manusje-van-alles stuurde de VRT hem echter naar allerlei sporten, dus passeert een brede waaier aan 25 jaar sportgeschiedenis. Sommige sportfeiten waren we al vergeten, bij andere borrelden onze eigen herinneringen spontaan op. We betrapten er Neyrinck op dat zijn hart het snelst klopt bij de Formule 1. Dé ontgoocheling uit zijn carrière blijkt de vele edities van de Olympische Spelen die hij niet ter plaatse meemaakte. We kunnen de gevoelige lezer geruststellen: het boek kent een happy ending.
Meester-twijfelaar
Verwacht geen diepgaande terugblik, anders zal het boek ontgoochelen. Niettemin vonden we het een leuke leeservaring. Sammy Neyrinck schildert zijn verhaal met grove penseelstreken, op de 1 of andere manier is dat genoeg en blijft het boeien. Dat is ook op televisie de kracht van Sammy. Je krijgt net genoeg pixels en je geest vult de rest zelf in. Het betrekt je op die manier als kijker of lezer.
We leren Neyrinck kennen als een soort meester-twijfelaar. Hij legt de lat hoog, voor zichzelf en zijn omgeving. Bijna haalde hij daardoor nooit het scherm, want uit koudwatervrees gaf hij anno 1999 verstek voor de selectieprocedure voor de sportredactie van de VRT. Wellicht vormt diezelfde dynamiek de bron waaruit zijn miniatuurportretten geboren worden. Zichzelf terug bezig zien moet als perfectionist zowel een kwelling als genot geweest zijn.
Muziek speelt een centrale rol in zijn leven. Hij schopte het dan wel niet tot zijn oorspronkelijke droomjob als radiojournalist bij Studio Brussel, toch wist hij muziek op een andere manier in zijn werk te smokkelen. Hij geniet er duidelijk van om de juiste soundtracks te kiezen bij elke reportage en maakt er een erezaak van om daarbij nooit hetzelfde nummer te gebruiken.
Verhalen
We laten hem liefst zelf aan het woord, maar lichten er toch enkele verhalen uit die ons als fietsliefhebber beroerden. Blijkbaar dankte Neyrinck zijn plekje in de crew van Vive le Vélo aan zijn sterke passage op het WK Voetbal van 2010 in Zuid-Afrika het jaar voor zijn Tourdebuut. In die 1e Tour was het meteen prijs: Philippe Gilbert snelde op de openingsdag naar ritwinst en de bijhorende gele trui. Het is grappig om te lezen dat hij Gilbert op de heupen werkte door hem de hele dag op de hielen te trappen in de hoop op een mooi openingsstuk. Diezelfde Tour bracht emotionele winst van Tyler Farrar, die de zege opdroeg aan de overleden Wouter Weylandt. Het was de Ronde van Frankrijk waarin Jelle Vanendert dé overwinning van zijn carrière behaalde. We leren ook een kant van Cadel Evans kennen die dwars tegen het gewoonlijke beeld van de Australiër ingaat.
De overwinning van Thomas De Gendt op de Ventoux in 2016 staat iedereen nog bij. Minder bekend is de cruciale rol van André Greipel in die winst. Kopman wordt meesterknecht, Greipel is een mooie mens. Vreugde en verdriet liggen dicht bij elkaar tijdens de 3 intense weken van een Grote Ronde. Op het éne moment leggen de renners in de Lotto-sprinttrein hun taak 1 voor 1 uit, om dat later die dag tot in de perfectie uit te voeren. Een paar uur nadien blijkt alles relatief: Rob Goris is gestorven in zijn slaap, nadat hij te gast was bij Vive le Vélo.
Het laatste deel van het boek heeft nog verschillende mooie wielerstukjes in petto, maar die laten we je zelf ontdekken. Moet je richting de boekhandel trekken om ‘Droomjob’ aan te schaffen? Dat hangt ervan af wat je van het boek verlangt. Fans van Sammy Neyrinck zullen het zeker smaken. Je kan het boek in 1 keer lezen, maar door de korte hoofdstukjes kan je het ook regelmatig bij de hand nemen om even door de sportgeschiedenis te snuisteren.
Geef je het daarom een plaats op je salontafel?
