10 jaar geleden, op het WK Veldrijden in Zolder, was het een moment van pure klasse toen Thalita de Jong de regenboogtrui veroverde. Het was een overwinning die een glorierijke toekomst leek aan te kondigen, maar die achteraf gezien het begin markeerde van een carrière die evenzeer getekend zou worden door buitengewoon talent als door meedogenloze pech. De rode draad is niet de vraag óf ze kan winnen, maar of haar lichaam haar ooit een volledig seizoen de kans zal geven.
Definitieve doorbraak
De potentie is al vroeg zichtbaar. Als juniore wordt De Jong in 2011 Nederlands kampioene Tijdrijden. Een jaar later, amper 18 jaar oud, treedt ze toe tot de eliteploeg van Rabobank, waar ze zich gedurende een aantal seizoenen omringd weet door de absolute wereldtop. Namen als Marianne Vos, Annemiek van Vleuten en Lucinda Brand waren haar ploeggenoten. Maar ook Pauline Ferrand-Prévot en Roxane Knetemann. Samen met hen behaalde ze in 2013 zilver op het Wereldkampioenschap Ploegentijdrijden in Firenze. Het was een duidelijke indicatie van haar fysieke capaciteiten en haar plaats tussen de groten van haar generatie.
Vanaf het seizoen 2013-2014 richtte De Jong haar vizier serieuzer op het veldrijden. Ook hier volgde het succes snel, met een 4e plaats op het NK en een 8e op het WK. Een 1e voorteken van de ellende die zou volgen, diende zich aan na een valpartij op het WK op de weg in 2014, waardoor haar daaropvolgende crossseizoen grotendeels verloren ging. Het was een tijdelijke onderbreking, want in het seizoen 2015-2016 volgde de definitieve doorbraak. Ze won meerdere crossen en bekroonde haar seizoen met zowel de Nederlandse als de wereldtitel. Haar regenboogtrui in Zolder was memorabel; gestart vanaf de 2e rij en gehinderd in de 1e bocht, zette ze een indrukwekkende remonte in die haar solo naar de overwinning bracht. Toen ze later dat jaar ook de Europese titel pakte, leek niets haar heerschappij in de weg te staan.
Tour de France Femmes
In 2015 behaalde ze brons op het Europees kampioenschap op de weg voor beloften in Estland. Later dat jaar volgde ook nog een bronzen medaille op het WK Ploegentijdrijden in Richmond. Begin 2017 sloeg het noodlot echter genadeloos toe. Een zware val in de Wereldbekercross van Hoogerheide resulteerde in een spierscheur aan de knie. Het betekende het einde van haar seizoen en, zo bleek later, van haar veldritcarrière. De Jong verlegde haar focus volledig naar de weg, maar de schaduw van fysieke malheur reisde met haar mee. Haar wegseizoen van 2017 werd zwaar gehinderd door diezelfde hardnekkige knieblessure.
Haar wegcarrière is een cyclus van opstaan en weer vallen. De hardnekkige knieblessure verstoorde ook haar wegseizoen van 2017. In de jaren die volgden, ontpopte ze zich tot een uitstekende renster met af en toe een uitschieter, maar telkens wanneer een definitieve doorbraak naar de absolute wereldtop lonkte, was er een nieuw obstakel. Een pijnlijk voorbeeld was de Tour de France Femmes van 2024. Koersend naar een zekere top 5-klassering, werd ze vlak voor de slotdag geveld door corona en moest ze genoegen nemen met een 10e plek.
Haar karakter en talent toonde ze direct na die teleurstelling. In de Ronde van de Ardêche domineerde ze op een manier die weinigen is gegeven: ze won, in het shirt van Lotto Dsny Ladies, 2 ritten en het eind-, punten- én bergklassement. Het was een demonstratie van wat ze kan als haar lichaam meewerkt.
Human Powered Health
Het seizoen 2025 was een microkosmos van haar hele carrière. Ze startte met winst op Mallorca, maar brak in de Trofeo Alfredo Binda haar sleutelbeen. 6 weken later stond ze alweer aan de start van de Vuelta. Ze groeide naar haar topvorm toe met een 5e plaats in de zware Ronde van het Baskenland, de Itzulia Women, en een podiumplek in Durango-Durango. De Tour de France Femmes moest haar moment worden, maar opnieuw werd ze ziek. Wat leek op griep, bleek een zeldzame en ernstige aandoening: postvirale myositis, een spierontsteking die extreme pijn en krampen veroorzaakt. Ze reed een anonieme Tour, waarna de ontsteking in alle hevigheid terugkeerde en een ziekenhuisopname noodzakelijk was. Seizoen voorbij.
De lijst van ploegen waarvoor ze reed – van Lares-Waowdeals tot haar huidige team Human Powered Health – illustreert haar rusteloze zoektocht naar stabiliteit, die telkens weer wordt verstoord. Voor Thalita de Jong is de vraag niet óf ze het kan, maar óf haar lichaam het ooit een heel jaar zal toelaten. Iedereen wacht op het moment dat de pechduivel haar eindelijk met rust laat, zodat ze de onvoltooide symfonie van haar carrière kan voltooien.
