In zijn glorieperiode werd hij 3 keer 7e in de Vuelta, maar dat niveau haalde de 37-jarige David De La Cruz deze Vuelta niet meer. ‘Mazoman’ (‘The Hammer Man’) schoof wel nog regelmatig mee in de aanval en liet eerder dit jaar nog een verdienstelijke 14e plaats noteren in de Giro. Maar aan het einde van het seizoen hangt hij zijn fiets aan de haak. Naast zijn persoonlijke successen koestert hij ook de Tour van 2020. Toen maakte hij binnen zijn ploeg de ontluiking van een nieuwe kannibaal mee.
Jesus Herrada en Eduard Prades
Pendelaar De La Cruz ontdekte de wielersport per toeval toen hij met zijn ‘basic road bike’ een lekke band had op weg naar het werk. Een wielrenner hielp hem uit de nood en nodigde de jonge Catalaan uit om een eindje mee te rijden. Hij werd op slag verliefd op de stiel en kreeg zijn opleiding bij ECP-Aluminis St Jordi. Net als generatiegenoten Jesus Herrada en Eduard Prades.
Vervolgens verhuisde hij zoals veel Spaanse talenten naar Caja Rural. Daar reed hij liefst 3 jaar rond. In 2012 was zijn traject duidelijk voltooid. De La Cruz begon overal te scoren. Hij won ei zo na de Vuelta Asturias en werd 5e in de Ronde van Portugal. Team NetApp bood hem de kans om in 2013 nog nadrukkelijker te proeven van de grootste wedstrijden.
Omega Pharma-Quick.Step
Zo begon De La Cruz eind augustus 2013 in Vilanova de Arousa aan zijn 1e Grote Ronde. Uiteindelijk zou hij er 20 rijden en 12 ook succesvol beëindigen. Het toont ook de tegenslag aan die hij wel eens vaker kende in deze koers van 3 weken. Toch was hij gemaakt voor dit werk. In 12 van de 20 rondes slaagde hij erin om minstens 1 keer bij de eerste 10 te eindigen in een etappe, toch een bewijs van constante.
Begin 2014 kondigde het toenmalige Omega Pharma-Quick.Step de transfer aan van De La Cruz. Hij had dat jaar de Tour vroegtijdig moeten verlaten met een sleutelbeenbreuk en moest bij het Belgische team het vertrek van Wout Poels opvangen. In die periode werd hij voor het eerst aangesproken als ‘Mazoman’. Die bijnaam dankte hij aan een anekdote van een mecanicien, die hem vroeg om een zadel lager te zetten met een hamer. Omdat De La Cruz die niet bij had, gebruikte hij zijn hand. Dat moet indruk gemaakt hebben, want hij zou het koosnaampje voor altijd met zich meedragen.
Vuelta 2016
De La Cruz beleefde zijn doorbraak en in feite ook zijn hoogtepunt op 27-jarige leeftijd in de Vuelta van 2016 voor de troepen van Lefevere. In de 9e etappe naar de Alto del Naranco maakte hij deel uit van een kopgroep van 12. Met aan boord ook de Belgen Jan Bakelants, Thomas De Gendt, Dries Devenyns en Dylan Teuns. Op de slotklim bleven De La Cruz en Devenyns over en het was de Spanjaard die het beste eindschot had. Hij kreeg als extra beloning ook de rode leiderstrui met een minieme bonus van 22 seconden. Een dag later was hij het rood al kwijt, maar aan zijn zege hield hij wel de 7e plek in het eindklassement over.
Pogačar
Een jaar later won De La Cruz ritten in Parijs-Nice en het Baskenland. En beloonde hij zichzelf met een toptransfer naar Team Sky, op dat moment de referentie in het rondewerk. Hij won in zijn 1e jaar voor het Britse team dezelfde slotrit als een jaar eerder in Parijs-Nice. Maar hij mocht vooral zijn werkplunje aantrekken. Met Chris Froome won hij dat jaar de Giro.
Na 2 jaar hield De La Cruz het bij INEOS voor gezien en maakte hij de overstap naar Team UAE. In de Vuelta van 2019 had zich daar ene Tadej Pogačar ontbolsterd en die had ook in 2020 wilde plannen. Terwijl De La Cruz in de voorbereiding de bergkoning werd in de Dauphiné, toonde Pogačar met een 4e plek zijn goede vorm. In de Tour deed hij het meer dan behoorlijk. In de slottijdrit naar La Planche des Belles Filles leefde in het team nog de overtuiging dat de Sloveen de Tour kon winnen. De La Cruz reed rond met een klein breukje, maar herstelde wonderwel. Hij zette een geweldige richttijd neer en werd 8e in de bewuste slottijdrit. Enkele minuten later werd er geschiedenis geschreven met de winst van de Sloveen, die ook het geel veroverde.
Sterrenteams
De La Cruz reed de Vuelta van 2020 voor eigen rekening en werd er opnieuw 7e, een prestatie die hij een jaar later nog eens zou overdoen. In de 2 seizoenen voor Astana lukte het niet meer om dat te herhalen. De afgelopen 3 seizoenen komt hij uit voor Q36.5, waar zijn ervaring een absolute meerwaarde was. Zelf bracht hij ook geregeld nog wat UCI-punten in het laatje, al behaalde hij na die rit in Parijs-Nice van 2018 slechts 1 overwinning: het Spaans kampioenschap Tijdrijden van 2024.
Nu kondigt De La Cruz zijn afscheid aan. In de Vuelta werd hij zelfs al uitgezwaaid door zijn collega’s. Ooit begon het voor de Catalaan als pendelaar, die geen auto had en op de fiets de vrijheid ervaarde die je nergens anders hebt. Naar zijn gevoel is zijn tijd gekomen, nu hij zich nog fit en goed voelt en niet bezig is aan het jaar te veel. Waar hij precies afscheid zal nemen, is nog niet duidelijk. Maar hij zal niet meer wachten tot hij de man met de hamer tegenkomt. Dat was hij immers al die tijd zelf.
