Sven Noels (36) is bezig aan een indrukwekkende wielercarrière, hoewel hij pas op zijn 23e in het peloton belandde. De snelle man uit Balen, die binnenkort naar Mol verhuist, verdedigt al enkele jaren de kleuren van Wielerteam Decock-Mannavital-Van Mossel. Hij kende recent veel pech op privé-vlak, maar bleef steevast strijdvaardig op de fiets. Momenteel staat de teller op 49 officiële zeges en dat ultieme 50 wapenfeit moet de absolute kroon op het werk worden.
Conti-aanbiedingen
Zijn intrede in de wielersport kwam er eerder toevallig. “Ik heb nooit bij de nieuwelingen of bij de junioren gekoerst, want ik voetbalde destijds”, vertelt Noels. “Op de duur kreeg ik echter een zware blessure aan mijn grote teen en daardoor ben ik in de koers gerold. Mijn 2 broers koersten toen al bij de jeugd en aangezien ik door die teen niet kon voetballen, kroop ik rond mijn 23e zelf op de fiets. Ik heb toen zo’n 2 seizoenen bij de nevenbonden gereden, waarna ik de overstap naar de elite zonder contract maakte en in 2016 meteen mijn 1e wedstrijd won.”
Sindsdien reeg de Kempenaar de zeges aaneen en bereikte hij bijna zijn ultieme mijlpaal. “Mijn ambitie voor dit seizoen was om aan 50 overwinningen te raken, want dan is de cirkel voor mij helemaal rond. Ik heb er nu eigenlijk al 50, inclusief een clubkampioenschap. Omdat dat laatste niet officieel meetelt voor de zegestand, houd ik het in mijn hoofd op 49. Waar ik die 50e precies win, maakt me absoluut niet uit. Zolang het maar zo snel mogelijk gebeurt. Daarnaast ben ik er bijzonder trots op dat ik in elke Vlaamse provincie minstens 1 koers heb gewonnen. Dat was ooit een statistiek die ik voor mezelf absoluut wilde afvinken. Plus: ik heb 169 podiums gereden. Ook dat kan niet elke coureur zeggen.”
Ondanks zijn indrukwekkende stats wees de veelwinnaar meermaals de kans af om een stap hogerop te zetten. “In 2022 kreeg ik na een jaar met 10 overwinningen een aanbieding van een Belgische continentale ploeg en in 2025 klopte een Franse continentale formatie aan. Door mijn leeftijd heb ik echter nooit de ambitie gehad om alles opzij te zetten en me enkel te focussen op het wielrennen. Ik werk namelijk als vastbenoemd treinbegeleider in het station van Mol en dat geeft veel zekerheid. Ik ben daarom altijd met volle goesting eliterenner zonder contract gebleven.”
Bittere pil
Tussen de tientallen zeges springt 1 specifieke triomf dicht bij huis er duidelijk bovenuit. “De mooiste overwinning voor mezelf was in 2018 de interclub in Meerhout, omdat dat vlak bij de deur was en er heel veel supporters kwamen kijken. Ik reed toen een hele koers in de aanval en klopte in de finale uiteindelijk 2 beloften van de opleidingsploeg van Lotto. Dat was gewoon een heel mooie prestatie voor mezelf. Zeker omdat ik een hele dag voorop reed en het kon afmaken tegen een bijzonder sterke tegenstand.”
Naast de reguliere kermiskoersen verzamelde Noels ook prestigieuze truien en dichte ereplaatsen op kampioenschappen. “Mijn provinciale titel van Antwerpen koester ik enorm, vooral omdat er een prachtige trui aan vast hing. Daarnaast beschouw ik mijn 2e plaats op het Belgisch kampioenschap in Brasschaat als mijn allermooiste ereplaats uit mijn hele loopbaan. Bovendien won ik een aantal jaren geleden ook het eindklassement van het MABS 4.0 jongerenklassement. Wat toch een mooi regelmatigheidscriterium was over 6 verschillende wedstrijden verdeeld over België en Nederland.”
Toch verliep niet alles vlekkeloos en bleven sommige gemiste kansen in grotere wedstrijden door zijn hoofd spoken. “Mijn grootste teleurstelling is dat ik enkele jaren geleden in 4 profkermiskoersen (Putte-Kapellen, Helchteren, Stekene en Viane) telkens podium had kunnen rijden. Ik werd daar echter steevast op amper 1 km van de meet teruggegrepen door het aanstormende peloton. Dat is iets waar ik het tot op de dag van vandaag nog altijd moeilijk mee heb. Helaas kan ik de tijd niet terugspoelen, waardoor ik die bittere pil gewoon moet doorslikken.”
Waar een wil is, is een weg
De voorbije jaren kende de Kempenaar zware tijden op persoonlijk vlak, waardoor de wielersport een belangrijke reddingsboei vormde. “Ik ben het meest fier op mijn gedrevenheid, ondanks alle tegenslag die ik de laatste 2 jaar heb gekend. Ik heb mijn trouwe supporter Johny Kafkot verloren, die bijna elke koers voor mij klaarstond. En ik moest afscheid nemen van mijn grootouders. Bovendien heb ik nu bijna een jaar geleden een echtscheiding achter de rug, waardoor mijn leven plots 180 graden is gedraaid. Toch heb ik nooit mijn hoofd laten hangen, want mijn tijd op de fiets was vaak een ideale uitlaatklep om alles te verwerken.”
Om op niveau te blijven presteren, steunt hij dagelijks op een trouwe entourage en een strakke planning. “Het was en is soms stevig puzzelen in combinatie met mijn werk, mijn zoontje van bijna 5, en het fietsen. Maar waar een wil is, is een weg. Dankzij een uitgebreide omkadering, zijnde mijn trainer, verzorgers, sportdokter, osteopaat en een mechanieker, heb ik altijd grote steun ervaren. Met deze mensen heb ik doorheen de jaren een enorme vertrouwens- en vriendschapsband gecreëerd. Zonder hen zou ik eerlijk gezegd al lang gestopt zijn met koersen.”
Hoewel het einde van zijn actieve carrière stilaan nadert, denkt hij nog lang niet aan stilzitten. “Mijn trainer en mijn supporters zeggen allemaal dat ik momenteel nog zo goed rijd, waardoor ik voor mezelf heb beslist om toch nog een jaar extra te koersen. Uiteraard ga ik na die 50e overwinning niet op mijn lauweren rusten, want zonder goede resultaten zou ik snel met competitie stoppen. Wat ik ga doen als ik definitief stop, weet ik nog niet. Ik vrees misschien wel voor een zwart gat. Ik ga sowieso wel altijd blijven sporten, of dat nu lopen, fitness of zwemmen is, want ik wil absoluut een gezond lichaam behouden.”
