Voor de meeste Amerikaanse veldrijders ligt de weg naar de internationale top bezaaid met wedstrijden en trainingsmogelijkheden. Voor Charlie Walters is dat anders. De 15-jarige renster uit South Dakota traint grotendeels alleen en moet uren reizen om aan de start van een UCI-cross te verschijnen. Toch blijft ze geloven in haar droom. Met Northstar Development werkt ze aan een toekomst als profrenster. In Indianapolis behaalde ze onlangs haar 1e UCI-podium.
10 uur onderweg voor UCI-cross
“Afgelopen weekend stond ik aan de start van de Major Taylor Cross in Indianapolis. Ik had behoorlijk ambitieuze doelen voor mezelf: mijn 1e UCI-podium behalen en, als alles meezat, strijden voor mijn 1e UCI-zege”, opent Walters haar verhaal. “Dat ik überhaupt met die ambities aan de start stond, was het resultaat van een sterke seizoenstart. Maar ook van een lange weg, zowel letterlijk als figuurlijk, om hier überhaupt te geraken.”
4 jaar geleden ontdekte Charlie Walters het veldrijden bijna toevallig. Een vriendin nodigde haar uit om samen naar de cross te gaan. Walters wist nauwelijks wat dat betekende, maar gaf toch present. “Het klonk gewoon leuk”, vertelt ze. “Ik had nooit gedacht dat het zoveel meer zou worden.” De kennismaking groeide uit tot een passie. Inmiddels is Walters 15 en rijdt ze voor Northstar Development. Ze wil ooit op professioneel niveau veldrijden.
Daarvoor moet ze heel wat obstakels overwinnen. Walters woont in Sioux Falls, South Dakota, waar er nauwelijks cross is. “Enkele jaren geleden waren er nog lokale wedstrijden en zelfs een staatskampioenschap, maar door het beperkte aantal deelnemers verdwenen die van de kalender”, vertelt ze. Vandaag ligt de dichtstbijzijnde lokale cross op zo’n 3 uur rijden. Voor een UCI-wedstrijd moet ze zelfs 10 uur onderweg zijn.
“De veldritscene in mijn staat bestaat eigenlijk niet meer”, legt Walters uit. “Toch wil ik bewijzen dat ik het onmogelijke kan bereiken en mijn liefde voor de sport zo ver mogelijk brengen. De afstand tot de wedstrijden maakt mijn ontwikkeling wel uitdagend. Dit seizoen reed ik al UCI-crossen in Cincinnati, Baltimore en Indianapolis. Voor die wedstrijden moest ik respectievelijk 10, 20 en 12 uur reizen.”
Eigen concurrentie
Ook haar wedstrijdresultaten tonen hoe snel ze vooruitgang boekt. In Charm werd ze 2 keer 8e. In Kings opnieuw 8e, gevolgd door een opgave. Toch bleef ze met gemengde gevoelens achter. De resultaten waren beter dan vorig seizoen, maar Walters voelde dat er meer mogelijk was. “Veel rensters tegen wie ik reed, hadden al in Europa gekoerst. Sommigen hadden zelfs Wereldbekers gereden. Ik wil mezelf meten met dat niveau.”
Een gebrek aan wedstrijdritme is niet haar enige uitdaging. Ook trainen doet ze grotendeels alleen. Haar ploeg Northstar Development is gevestigd in de omgeving van de Twin Cities, in Minnesota. Dat betekent een autorit van 4 uur. De ploeg organiseert in de zomer gezamenlijke wegtrainingen en tijdens het crossseizoen wekelijkse trainingen. Walters kan daar door de afstand nauwelijks bij aansluiten. “Ik moet mijn eigen motivatie en concurrentie zijn”, zegt ze. “Dat heeft me zelfstandig gemaakt, maar ik merk ook hoe mentaal zwaar de sport kan zijn.”
Toch probeert ze in South Dakota zelf mogelijkheden te creëren. In de zomer organiseert de lokale fietsenwinkel groepsritten. Tijdens het crossseizoen zet Walters samen met enkele andere renners eigen trainingen op. Daarnaast groeit de MTB-gemeenschap. Een lokale skipiste kreeg onlangs een uitgebreid netwerk van singletracks, met wedstrijden en enduro-events. Een woensdagavondwedstrijd lokte bijna 30 deelnemers.
Haar belangrijkste doel dit seizoen is een selectie voor wedstrijden in Europa. Daarvoor moet Walters voldoen aan strenge selectiecriteria. Voor een Wereldbeker moet ze bij de eerste 5 of 6 van het klassement staan. Voor de EuroCross Academy moet ze daar net achter eindigen. “Dat maakt iedere wedstrijd belangrijk. Bovendien liggen de selectiewedstrijden ver van huis. Ik zag mijn concurrentes aan alle 7 de wedstrijden deelnemen, terwijl ik zelf slechts in Charm en Kings kon starten.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
UCI-podium
De weg naar haar droom vraagt ook veel van haar omgeving. Haar ouders investeren weekends, geld en tijd om haar wedstrijden mogelijk te maken. Onderhoud, verblijf, voeding en inschrijvingen brengen aanzienlijke kosten met zich mee. “Mijn ouders hebben bergen verzet om me te laten koersen”, zegt Walters. “Zonder hen zou ik dit niet kunnen doen.”
De eenzaamheid blijft 1 van haar grootste uitdagingen. Toch probeert Walters iedere training en wedstrijd als een leermoment te zien. “Ik wil de beste renster en de beste persoon worden die ik kan zijn. Gemotiveerd blijven op de stille momenten is niet gemakkelijk. Maar ik leer me comfortabel te voelen in het ongemakkelijke.”
Walters is trots op haar roots in South Dakota. Ze beseft dat ze minder kansen krijgt dan rensters die midden in de Europese crosswereld opgroeien. Dat maakt haar ambitie echter niet kleiner. Integendeel. Haar 1e UCI-podium bewijst dat de afstand tot de top niet onoverbrugbaar hoeft te zijn.
