Rebecca Gariboldi (29) maakte al voor het tussenseizoen op de weg de overstap naar het Belgische team De Ceuster. De Italiaanse wil koste wat het kost slagen in het mekka van de veldritsport. En er vallen meteen behoorlijk grote schoenen te vullen, want Gariboldi moet Laura Verdonschot doen vergeten. Aan ambitie echter geen gebrek, want wil ze bewijzen dat ze thuishoort op het allerhoogste internationale niveau.
Vastberaden
De Italiaanse omschrijft zichzelf in de eerste plaats als uiterst doelgericht. “Ik ben erg vastberaden”, vertelt Gariboldi stellig over haar eigen karakter. “Als ik een doel zet, dan werk ik ontzettend hard om dat te bereiken. Ik wil namelijk altijd presteren en verbeteren, elke dag opnieuw. Ik ben echt enorm toegewijd en wil er altijd het beste uithalen. Mijn leven heel wat invalshoeken. Maar fietsen is absoluut het meest prominent aanwezig. Ik hou ervan omdat het enerzijds mijn professionele kant is. Tegelijkertijd raakt het ook sterk mijn persoonlijke kant. Als ik maar op mijn fiets kan zitten, op welke manier dan ook.”
De wielersport ontdekken gebeurde nogal toevallig tijdens haar vroege jeugd. “Op een dag kwam ik gewoon uit school”, herinnert ze zich nog levendig. “De moeder van mijn vriend vertelde toen dat er in de stad een fietsschool was speciaal voor meisjes. Ik besloot meteen om daar eens te gaan kijken. En werd onmiddellijk smoorverliefd op de fiets. Daarvoor deed ik fanatiek aan kunstschaatsen. Ik voelde me daar echter nooit helemaal in thuis. Toen ik begon met fietsen, had ik dat gevoel wel.”
Haar leven speelde zich lange tijd af in de laars. “Ik kom oorspronkelijk uit Monza”, vertelt ze. “Vlakbij het bekende Formule 1-circuit. Nu woon ik in Rovato in de provincie Brescia. Dat ligt prachtig naast de heuvel van het Iseomeer. Het is er heel mooi en bovenal enorm stil. Vergeleken met de grote stad Milaan is dit werkelijk perfect. Mijn trainingen zijn daardoor ook heel veel verbeterd. Het eten is goed en je hebt er alles.”
Professionele sprong voorwaarts
De afgelopen winter ’25-’26 betekende haar doorbraak in de Belgische cross. “Op internationaal niveau was het absoluut mijn beste seizoen”, zegt ze met gepaste trots. “Het was tevens mijn allereerste professionele seizoen in de sport. Tot vorig jaar deed ik ook altijd nog ander werk dan enkel fietsen. Ik behaalde eerst een masterdiploma in marketing. Daarna startte ik succesvol op de marketingafdeling van KTM Italië. En toen werd het plotseling mijn 1e profseizoen bij een Italiaans team. Dat verliep uiteindelijk veel beter dan ik vooraf had verwacht. Ik kende in het begin wel wat kleine obstakels met de rug, maar die waren snel onder controle.”
Haar overstap naar haar nieuwe Belgische ploeg medio mei 2026 voelt als een enorme bekroning. “Via via kwam ik in contact met teammanager Dirk Verbeeck”, vertelt ze enthousiast. “De mogelijkheid om bij dit team te rijden, voelde als een droom. Het is een grote verandering, zowel persoonlijk als ook professioneel. Voor iemand van buiten België is dit land werkelijk het walhalla voor de cyclocross. Nu voelt die droom eindelijk echt. Het is ook de 1e keer dat ik een team van dit kaliber achter me heb. Ik krijg nu bovendien steun van professionele coaches. Ook op technisch vlak zal ik daarom stappen zetten.”
Italiaanse federatie
Haar verhuis naar het noorden brengt wel wat logistieke en praktische uitdagingen mee. “Ik zal voor de langere periodes zeker in België blijven”, bevestigt de veldrijdster. “De kalender zal immers ontzettend druk zijn dit najaar. Er zijn nu ook veel wedstrijden midden in de week. We moeten dus soms gerichte keuzes maken met het team. Zodra we echter genoeg dagen vrij hebben, ga ik toch eens lekker naar huis. Het weer in Italië is normaal gesproken veel beter in de winter. Toch zal ik hier de meeste wedstrijden gewoon in België rijden.”
Ondanks haar sterke prestaties liep ze vorig jaar het WK Veldrijden mis. Terwijl ze erover vertelt, voel je dat het nog pijn doet. “Ik reed vorig jaar nochtans op een heel goed niveau”, blikt Gariboldi terug. “De Italiaanse federatie maakte echter een andere beslissing. Er zijn blijkbaar geen duidelijke regels voor de nationale selectie. Ze kiezen gewoon op basis van vorm of een specifieke prestatie. Ik focus me daarom louter op wat ik zelf kan doen. Ik probeer mijn best te doen voor mijn team en mezelf. Als een selectie komt, ben ik natuurlijk heel blij. Ik rijd echter gewoon mijn eigen wedstrijden. Op de dag van het WK ben ik dan maar gaan mountainbiken in Dubai.” (Voor de Desert Women Race, red)
Al haar aandacht gaat nu naar haar persoonlijke sportieve ontwikkeling. “Ik wil gewoon elke wedstrijd weer een beetje verbeteren”, staat het vuur in haar ogen. “Als ik weet dat ik alles doe om beter te zijn, geeft me dat een goed gevoel. Ik wil daarnaast heel veel leren van dit team. Ik heb het gevoel dat ik op de juiste plek ben beland. Wat anderen doen of beslissen, maakt mij eigenlijk niet meer uit. Dat is helemaal oké voor mij. Ik focus me nu op het nieuwe seizoen.”
