Na het einde van de carrière ligt voor veel renners het zwarte gat op de loer. Voor Curtis White liep het echter anders. De voormalig Amerikaans kampioen Veldrijden nam 2 seizoenen geleden afscheid van de sport en zag die leegte direct opgevuld worden door het vaderschap. Inmiddels combineert hij zijn rol als coach voor jong talent met een succesvolle carrière in het bedrijfsleven.
Kerstperiode
Elk jaar zijn er genoeg voorbeelden te vinden van renners die zichzelf opnieuw moeten uitvinden na hun profcarrière. De dagelijkse houvast verdwijnt, wat een leegte achterlaat. Voor Curtis White viel de timing van zijn pensioen echter perfect samen met een totaal nieuwe levensfase. In augustus 2025, 6 maanden na zijn laatste cross, werd hij vader van een zoon. Die verantwoordelijkheid eiste al zijn aandacht op, waardoor hij de start van het Amerikaanse veldritseizoen vrijwel moeiteloos aan zich voorbij kon laten gaan. Toch begon het te kriebelen toen de Europese kalender zijn absolute hoogtepunt bereikte.
“Ik merkte dat ik de cross vooral miste tijdens de kerstperiode in december”, blikt White eerlijk terug. “Dat zijn toch de wedstrijden waar ik het allermeest van hou. Het crossen in België en Noord-Europa, in die koude, natte en regenachtige omstandigheden. Dat gevoel mis ik nog steeds. Ook tijdens de wereldkampioenschappen miste ik dat gevoel. Precies op dat moment zat ik helemaal in mijn nieuwe routine als kersverse vader. Toen miste ik de sport het meest.”
Dankzij zijn thuissituatie viel White echter nooit stil na zijn afscheid. “Ik bevond me op een kantelpunt in mijn leven. Ik was de 30 genaderd, het moment waarop je gaat nadenken over een gezin en zaken die groter zijn dan de sport. Natuurlijk zal de atleet in mij altijd denken dat er nog méér in mijn carrière had gezeten, maar de omstandigheden om te stoppen waren juist. Ik prijs mezelf enorm gelukkig dat ik 11 seizoenen lang betaald kreeg om op mijn fiets te rijden, maar het was tijd om me op mijn familie te richten.”
Meer dan één trui
Jarenlang was de identiteit van White als verbonden met zijn jacht op de Stars and Stripes-trui. “Heel lang heb ik de nationale titel echt als een deel van mijn identiteit gezien; ik voelde dat ik die móést winnen”, vertelt de Amerikaan daarover. “Daardoor ervaarde ik enorm veel druk, alsof mijn hele waarde als atleet afhing van die ene dag in het seizoen. Daarbij vergat ik nog weleens dat een jaar nog 364 andere dagen telt waarop je je waarde en niveau kunt bewijzen.”
Nu, anderhalf jaar na zijn afscheid, kijkt hij met een andere blik naar zijn carrière. “Het winnen van de titel was bevrijdend, en een kroon op mijn harde werk. Maar, ik ben meer dan die ene trui. Ik ben 11 jaar prof geweest, dat is lang. Ik heb een Pan-Amerikaanse titel gewonnen en 44 UCI-crossen. Ik ben enorm trots op mijn 12e plek op het WK in Fayetteville”, somt hij een aantal van zijn resultaten op. “Ik kan nu het grotere geheel naar waarde schatten.”
Daarbij hebben zijn resultaten op de weg ook meer betekenis gekregen. “Ik was vooral veldrijder, maar ook op de weg heb ik veel plezier gehad”, vertelt hij. “In 2016 won ik een etappe in de Tour Alsace. Ik heb een nationale titel bij de beloftes gewonnen. De cross was en blijft mijn passie, maar ik kan nu beter terugkijken op wat ik in de breedte heb bereikt.”
Bedrijfsleven
Hoewel zijn dagen als topsporter voorbij zijn, wil White zijn schat aan ervaring niet verloren laten gaan. “Direct na mijn afscheid ben ik tijdens het WK aan de slag gegaan als technisch coach bij USA Cycling. “Vanwege het vele reizen is die rol echter lastig te combineren met mijn jonge gezin”, stelt White. “Daarom ben ik blij dat ik in de zomermaanden wel coach kan zijn bij de zomerkampen van EuroCross Academy in Vermont. De fysieke en karakteristieke ontwikkeling die de renners daar binnen een week doorlopen, is bijzonder. Fantastisch om onderdeel van te zijn. Jaren geleden was ik zélf 1 van de jonge renners in dat programma. Nu kan ik wat teruggeven.”
Naast zijn liefde voor de fiets begeeft White zich tegenwoordig op onbekend terrein. Hij maakte verrassend vlot de overstap naar het bedrijfsleven en bekleedt nu een functie in sales en business development voor een producent van milieuvriendelijke bouwmaterialen. Tot zijn eigen verbazing sloten zijn jaren als individueel renner in de cross perfect aan bij die functie.
“Mijn werk heeft niets met wielrennen te maken, maar het proces lijkt enorm veel op het zoeken naar sponsoring”, besluit White. “Ik heb het altijd leuk gevonden om met mensen in gesprek te gaan, hun behoeften te begrijpen en te luisteren naar hun verhalen. In de wielersport worstelde ik soms met het vinden van geldschieters omdat het economische klimaat binnen de cross erg lastig is. Maar nu, in deze nieuwe omgeving, merk ik dat die jarenlange overlevingsstrijd me precies de vaardigheden heeft gegeven om in het bedrijfsleven succesvol te zijn.”
