Een 2e plaats in de slotrit van de Ronde van Turkije was voor Jelle Vermoote veel meer dan een uitschieter. Het was de bevestiging van een geslaagde wederopstanding. Na 2 moeilijke jaren als prof, waarin fysieke malheur en een gebrek aan ondersteuning hem de wielerpassie bijna ontnamen, heeft de 24-jarige West-Vlaming bij Tarteletto-Isorex het plezier en de goede benen teruggevonden. “Vorig jaar had ik niet veel zin meer om te fietsen, nu kijk ik uit naar elke wedstrijd.”
Opsteker na zware rittenkoers
8 dagen afzien doorheen Turkije lieten zijn sporen na. Jelle Vermoote keerde vermoeid terug naar huis. “Het was een redelijk lang rondje en ik was een beetje ziek aan het worden naar het einde toe”, vertelt hij. Desondanks perste hij er op de slotdag in hoofdstad Ankara nog een indrukwekkende sprint uit, die hem een 2e plaats opleverde na winnaar Tom Crabbe. “Dat was supermooi. Ik had wel keelpijn en een neus die volledig aan het lopen was, maar op de fiets voelde ik me supergoed”, vertelt Vermoote.
De prestatie kwam echter niet uit de lucht vallen. Vermoote voelt zich al het hele seizoen in zijn sas en kende het profiel van de slotkilometer. “Die aankomst daar is echt gemaakt voor mij. Het was de laatste km 7 tot 8% naar boven. Ik weet dat een inspanning van een minuut mij echt supergoed ligt. Ik heb gewoon nog nooit de kans gehad om dat te tonen. Nu probeerde ik mijn kans te wagen en heb ik die wel gegrepen.”
Het is een resultaat dat de goede sfeer en zijn persoonlijke ontwikkeling bij zijn nieuwe ploeg Tarteletto-Isorex onderstreept. “Het is een groot verschil met vorig jaar, ja. Toen had ik niet veel zin meer om te fietsen en nu sta ik met volle motivatie aan de start. Iedere week kijk ik er naar uit om te koersen. Ik ga met veel plezier naar de wedstrijden en voel me hier echt op mijn gemak.” Teammanager Peter Bauwens was dan ook in de wolken. “Ik denk dat hij superblij was. Voor onze ploeg is een 2e plaats in een 2.Pro-wedstrijd echt een grote prestatie.”
Slechte hamstrings
Die herwonnen vreugde staat in schril contrast met de voorbije 2 seizoenen. Vooral zijn 2e jaar als prof bij Wagner-Bazin was een lijdensweg. “Het liep echt voor geen meter. Op stage voelde ik me goed, maar vanaf dat ik in een wedstrijd kwam, bolde ik achteruit, om het zo zeggen.” Een duidelijke oorzaak vinden, duurde even. Uiteindelijk bleek het probleem bij zijn fietspositie te liggen. “Ik had een disbalans tussen mijn hamstrings en mijn quadriceps omdat ik te laag op de fiets zat. Mijn fietshouding was helemaal verkeerd en daardoor blokkeerde heel mijn rug.”
De gevolgen waren nefast voor zijn prestaties. De motor sputterde snel tegen. “1 inspanning kon ik doen en vanaf dan was het gedaan. Als ik 300 Watt reed, waren mijn benen volledig verzuurd. Als ik op een plaatselijk toertje kwam, moest ik er direct af. Dan weet je wel dat er iets aan de hand is.” Het was een frustrerende periode, waarin hij het gevoel had niet meer vooruit te geraken.
De oplossing lag in een intensief revalidatietraject en een nieuwe fietspositie. “Ik moest mijn hamstrings volledig trainen omdat die echt niet goed waren. 2 keer per week moest ik naar Lieven Maesschalck in Antwerpen. Dan zat ik bij Pieter Luyckx om iedere keer 2 uur oefeningen te doen en thuis moest ik ze ook zelf doen. Na een tijdje ging het beter en beter. Tegen het Belgisch kampioenschap was ik terug in orde.”
Geen stap terug, maar vooruit
Naast de fysieke problemen voelde Vermoote zich ook mentaal niet ondersteund bij zijn vorige werkgever. “Vooral met die blessures kreeg ik eigenlijk geen support van de ploeg. Dat vond ik wel jammer.” Een val op het BK in Binche vorig jaar 2025, met een staartbeenblessure tot gevolg, was de druppel. “Ik moest eigenlijk rusten, maar ik heb alles moeten blijven koersen. Daardoor ging die blessure gewoon niet weg en liep het voor geen meter meer op de fiets.”
De overstap naar het continentale Tarteletto-Isorex voelde dan ook niet als een stap terug. “Ik was wel graag prof gebleven, maar voor mij is dit geen stap terug. Het was eigenlijk gewoon een kans om het plezier op de fiets terug te vinden en terug gelukkig te worden. Dat is gelukt en dan komen de resultaten vanzelf.” Met een semiprofcontract kan hij zich dit jaar volledig op de koers focussen.
De toekomst oogt plots weer rooskleurig. Vermoote voelt dat hij progressie maakt. “Als ik mijn waardes met het voorjaar vergelijk, zijn ze toch hard de hoogte in gegaan. Ik ben een heel stuk sterker geworden als renner en weet ook meer wat ik kan en niet kan.” De volgende doelen zijn al aangekruist: komende donderdag al Circuit de Wallonie en vervolgens de Grote Prijs Criquielion. Over 2027 breekt Vermoote zijn hoofd nog niet. “Dat is nog een groot vraagteken voor mij. Eerst dit jaar en dan zien we wel wat er komt.”
