Om het ver te schoppen in de koers moet je wat geluk hebben. Soms kan het lelijk tegen zitten en mag je blijkbaar blij zijn dat je nog leeft na alweer een zware crash. Het verhaal van Tom Bosmans uit Wilrijk is er 1’tje dat grote ogen doet trekken. Een monoloog.
Tom Bosmans: “Toen ik 4 jaar geleden voor het eerst bij mijn trainer Kristof De Kegel kwam om te testen, legde hij mij erna de ‘champ piramide’ uit. Een piramide die in 5 delen is verdeeld waar elke letter van het woord ‘champ’ een betekenis in heeft en die je laat zien hoe je het als sporter kunt maken. De basis van die piramide is het fysiek talent, gevolgd door de mentale kracht, je persoonlijke ontwikkeling, je omgeving en het puntje van die piramide staat voor de omstandigheden (geluk). Hoewel geluk maar een klein deel uitmaakt van deze piramide kan het wel een grote invloed hebben in je sportcarrière. Want als het geluk tegen zit, zal dat ongetwijfeld ook een invloed hebben op het mentale aspect en als het mentale aspect een dipje heeft kan dat weer gevolgen hebben voor het fysieke, wat op zijn beurt weer de persoonlijke ontwikkeling verstoord. En als er dan geen verwachte resultaten komen, kan je omgeving ook beginnen twijfelen. En hoewel ik fysiek zeer mooie testen en waardes kan aantonen, mentaal redelijk veel kan verdragen, mijn ontwikkeling ook in stijgende lijn gaat en mijn omgeving mij zeer goed ondersteund, zorgt dat kleine stukje van geluk ervoor dat alles word overschaduwd.”
“Een val waar ik vol op mijn gezicht ging en waarbij mijn gezicht volledig verbouwd was”
Tom Bosmans: “In mijn 1e beloftejaar had ik precies een maand gekoerst toen ik voor de 1e keer kennismaakte met een valpartij met grote gevolgen. In een kermiskoers waar ik weg was met de definitieve kopgroep en voor het eerst als belofte mee zou doen voor de hoogste prijzen reed ik in 1 van de laatste rondes in een diepe put terwijl ik een drinkbus aannam. Een val waar ik vol op mijn gezicht ging en waarbij mijn gezicht volledig verbouwd was. Gelukkig geneest een gezicht veel rapper dan andere plaatsen van een lichaam en zag mijn gezicht er na enkele weken weer een beetje toonbaar uit. Door een zware hersenschudding was terug beginnen met trainen niet iets waar ik direct aan moest denken. Vanaf de zomer kon ik opnieuw deel uit maken van het peloton. Voor de rest van het jaar had ik (buiten veel materiaalpech) geen al te zware valpartij meegemaakt, waardoor ik al blij was heelhuids het seizoen te beëindigen.”
“Levenloos of kreunend lagen ze daar met plassen bloed rond hun hoofd, beelden die op mijn netvlies gebrand werden”
Tom Bosmans: “Na 1 van mijn sterkste winters, waarin ik een grote progressie maakte, stond ik aan de start van het seizoen met een vorm waarmee ik dit seizoen zou moeten meedoen voor de prijzen. Maar in mijn eerste koers had ik nog geen 5 kilometer gereden of er reed een wagen frontaal in op het peloton, waar we met een 10-tal renners tegen 60 per uur recht op reden. Ontwijken was toen niet mogelijk, het enige wat ik nog kon doen was hopen dat ik er geen al te zware blessures aan over zou houden. Met kapotte ligament en kruisbanden in mijn knie kon ik al bij al nog van geluk spreken als ik de andere jongens zag liggen naast mij. Levenloos of kreunend lagen ze daar met plassen bloed rond hun hoofd, beelden die op mijn netvlies gebrand werden. Zelf zat ik een kleine maand in een rolstoel en was het met krukken lopen. Een wonder, maar in april kon ik al terug mee koersen en werd ik onverwacht 3e op het BK tijdrijden en enkele weken later won ik ook de bergtrui in de Vredeskoers. Ik leek dus op weg om een goede zomer te rijden, maar blijkbaar kon ik niet meer met de fiets rijden, bij elke mogelijke valpartij was ik betrokken. Zonder al te veel erg achteraf. Maar toch… na zoveel tegen de grond te liggen begint het ook in je hoofd te kruipen. En nadat ik bij een val bijna mijn oor verloor kreeg ik mentaal een zware tik. De angst om nog eens te vallen spookte meer door mijn hoofd dan dat ik met de koers bezig was. Sindsdien ben ik niet meer gevallen dat seizoen, maar ontspannen en op mijn gemak zat ik niet meer op de fiets.”
“Nadat ik bij een val bijna mijn oor verloor, kreeg ik mentaal een zware tik”
Tom Bosmans: “Een paar maanden later… het seizoen was nog niet begonnen en ik had op training een ongeluk met ene vrachtwagen. Netjes op het fietspad rijdend kwam er ineens een vrachtwagen voor mijn neus. “Ik had je niet gezien” is een zin die bij een verkeersongeluk blijkbaar elke keer wordt uitgesproken. Daar was ik vet mee toen ik langs de kant van de weg lag te stikken in mijn eigen bloed en delen van mijn long aan het uithoesten was. Zelf kon ik niet rechtzitten omdat heel mijn rechterkant letterlijk gebroken was. Gelukkig was er een verstandige voorbijganger die mij recht hielp, waardoor ik terug een beetje kon ademen. Anders had het slecht kunnen aflopen. Na een week op intensieve care kon ik het ziekenhuis verlaten en zat diezelfde week al terug op de fiets te revalideren. Enkele maanden later mocht ik terug koersen en kon ik de rest van het seizoen nog afwerken met enkele mooie prestaties en zonder al te veel valpartijen. Toch… de gevolgen van die val heb ik de rest van het seizoen nog gevoeld. Dus vond ik het zelf al redelijk sterk dat ik ondanks de gevolgen ervan toch nog mooie resultaten kon rijden. Het scheelde dan ook maar een haar of ik had een profcontract kunnen tekenen.”
“‘Ik had je niet gezien’ is een zin die bij een verkeersongeluk blijkbaar elke keer wordt uitgesproken. Daar was ik vet mee toen ik langs de kant van de weg lag te stikken in mijn eigen bloed en delen van mijn long aan het uithoesten was”
Tom Bosmans: “Mijn laatste jaar als belofte werd dan ook een belangrijk jaar om van mijn hobby mijn beroep te kunnen maken. Na alweer een goede winter lag ik er de 1e maand weer in een massavalpartij en ging een oude breuk weer open. Slecht opgevolgd door de dokters vorig jaar en blijkbaar een breuk die nooit genezen was geweest. Weer een kleine 2 maand geen koers. Geen probleem… blijven gaan, niet opgeven, er blijven in geloven en sterker terugkomen, had ik weer vele keren mogen horen. Zo heb ik het dan ook gedaan. Na 2 koersen reed ik met de ploeg een rittenwedstrijd en won er na een hele dag in de aanval te zitten de slotetappe, werd 2e in het algemeen klassement en won ook de jongerentrui. Weer goed op dreef en de week erna won ik al opnieuw.”
“Je begint je soms af te vragen of het dat allemaal wel waard is. Maar ik zal nog wel eens rechtstaan. Ik ben tenslotte toch een coureur”
Tom Bosmans: “De zomer zag er veelbelovend uit en dus trok ik op stage naar de Alpen, waar ik uitstekend kon trainen en mijn vorm weer op mijn niveau kon brengen. Niks was minder waar, week na week na week ging het gewoon slechter en slechter. Tot een dieptepunt waar ik bij wijze van spreken verzuurde nog voor ik gestart was. Beetje overtraind. Dus meer rust in mijn trainingsprogramma steken en beetje per beetje ging het weer beter en draaide het weer vlotter, tot ik weer het gevoel had dat ik mee de koers hard kon maken. Maar ook nu weer werd ik 2 keer onderuit gereden op nog geen 10 minuten tijd, waarvan de 2e val er te veel aan was. Ik mocht nog eens langs gaan bij de spoed. Volledig geschaafd, al is dat niet erg omdat het nog redelijk vlot herstelt, maar de hersenschudding verwijst mij nu terug naar de lappenmand. Weer tegenslag. Hoort er bij, zeker? Je begint je soms af te vragen of het dat allemaal wel waard is. Maar ik zal nog wel eens recht. Ik ben tenslotte toch een coureur.”
Fotomateriaal: social media Tom Bosmans.
