Je kon het hier vorige week al lezen: er rijden een mooi aantal broederparen rond in het profpeloton. Maar het mooiste duo is misschien wel de Vanmarckes. De ene behoort tot de beste voorjaarscoureurs ter wereld en doet niets liever dan over kasseien vlammen, de ander staat steevast aan zijn zijde. Als trainer, als trainingsmakker en recenter ook als ploegleider. Maar laat wel duidelijk zijn: Ken Vanmarcke heeft zijn eigen weg gevonden in het peloton.
Je kon het hier vorige week al lezen: er rijden een mooi aantal Ploegleider
Ken Vanmarcke: “Ik ben nu in de 1e plaats ploegleider bij Cannondale-Drapac. In 2015 heb ik de stiel geleerd bij LottoNL-Jumbo, maar mijn contract werd daar niet verlengd. Eind 2015 kwam ik dan terecht bij het SEG Racing Development Team. Het hoofddoel was daar om jonge, internationale talenten klaar te stomen voor het WorldTour-niveau. Maar nu zit ik dus bij Cannondale-Drapac.”
“Samen met Andreas Klier probeer ik onze jongens zo goed mogelijk te sturen in de Vlaamse koersen. Ik werk dus inderdaad weer vrij nauw samen met Sep, maar ik ben er voor alle renners. Natuurlijk doet het me iets als Sep goed presteert, maar in de praktijk zijn alle renners van de ploeg gelijk. Alhoewel, ik ga nu ook niet met elke renner achter de brommer trainen, dan zou ik met niets anders meer bezig zijn. En dat is ook niet de bedoeling.”
“Mijn rol voor Sep is nu wel niet meer zo groot als vroeger. Ik ga bijvoorbeeld niet meer zoveel met hem gaan trainen als toen ik nog bij De Post werkte. Enkel als hij eens moet losrijden, zou ik nog meegaan. Zijn trainer ben ik ook niet, Luc Wouters begeleidt hem op dat vlak. Al probeer ik zijn trainingen wel een beetje op te volgen. Ik heb hem deze week trouwens nog maar kort even kunnen bellen. Hij was wat vermoeid van de reis en had nog vrij veel last van zijn ribben. Hopelijk zal zijn bezoek aan Lieven Maesschalk hem deugd doen.”
Trainingsbegeleiding
Ken Vanmarcke: “Daarnaast ben ik ook nog trainer van een 9-tal wielrenners, waaronder 4 profs. Daarvan rijden er 3 op WorldTour-niveau. En ik begeleid ook nog een aantal junioren en beloftes. Dat is iets dat ik heel graag doe. Ik heb al een heleboel ervaring en wil die graag doorgeven: ik heb zelf gekoerst, werkte jarenlang nauw samen met Sep, ben nu ook al een aantal jaar ploegleider én ik heb de nodige trainersdiploma’s behaald.”
“Wat ikzelf heel belangrijk vind bij de trainingsbegeleiding, is de mens achter de coureur. En dat wordt soms wel eens over het hoofd gezien. Kijk: trainen bestaat eigenlijk uit 2 aspecten. Enerzijds heb je de wetenschappelijke basis. Om je trainingen zorgvuldig op te bouwen en conditioneel beter te worden heb je in de 1e plaats data nodig (hartslagen, wattages,…). Maar daarnaast heb je ook het mentale aspect. Als het niet goed zit in het kopje, zal je ook met de beste conditie niet ver geraken. En omgekeerd geldt net hetzelfde. Die 2 hangen nauw samen. Ik geef altijd Sven Nys als voorbeeld. Nys was altijd een modelprof, verzorgde zichzelf, trainde hard, maar het voorlaatste jaar van zijn carrière was het allemaal een heel pak minder. Hij had er plots een heleboel zorgen bij. Iets wat een duidelijk impact had op zijn prestaties, ook al trainde hij nog altijd even hard.”
Ex-coureur
Ken Vanmarcke: “Ik heb ook nog zelf gekoerst. En ik was zeker geen slechte coureur, zo won ik in 2008 nog de Kattekoers, voór Sep. Maar ik had toch niet het talent om het tot prof te schoppen. En de koersen zelf deed ik ook niet zo graag. Ik kon meer genieten van het trainen en mezelf verzorgen. Ik reed me eigenlijk liever kapot op training, dan dat ik wedstrijden reed. Ik heb dan maar besloten om te stoppen met koersen. Iets waar ik zeker geen spijt van heb. Ik heb niemand kwaad gedaan met mijn beslissing en ik ben heel tevreden met waar ik nu sta. Ik voel me goed bij wat ik nu doe. Plus: iedereen moet toch ooit stoppen. Dus dan kan je het beter op een mooi moment doen. De laatste tijd denk ik er wel over na om mijn eigen trainingen terug wat meer op te bouwen. De laatste 3 maanden heb ik door tijdsgebrek misschien anderhalf uur op mijn fiets gezeten. Het begint toch wat te kriebelen.”
Fotomateriaal: Cannondale-Drapac.
