Koersliefhebbers weten het: dat de koers net als het leven is. Bochtig en onvoorspelbaar; glorieus en brutaal; vitaal, en soms, heel soms fataal.
Wat wielrenners onderscheidt van andere sporters is hun onverstoorbaarheid; de aan krankzinnigheid grenzende koppigheid die hen altijd weer doet opstaan. Geen renner die nooit de pijn van schaafwonden en gebroken sleutelbenen heeft gevoeld. Het doet pijn, maar dat geeft niet. Als een renner valt, maar niet opstaat, slaat ons hart een slag of 2 over. We wachten op het verlossende teken: de renner die rechtkrabbelt en naar z’n fiets grijpt.
En dan: een renner die niet opstaat. Een fiets die blijft liggen. Een laagje ijs over onze borstkas. Een zeemansknoop in de maag. Wachten op het onafwendbare verdict. Gisteren was alles mogelijk. Vandaag kan niets meer zijn. Het is niet nieuw. We kennen het. We vervloeken het. Koers is prachtig. Koers is nu en dan niet te verdragen, zelfs niet voor wie er onvoorwaardelijk van houdt.
Voor de renner die zijn ploegmaat, collega, maatje ziet starten, maar nooit ziet finishen, die verder moet met lood in de pedalen en de doffe ogen van wie ongewenst aan z’n sterfelijkheid wordt herinnerd.
Voor de ploegleider die de ouders van de jongen, die aan hem werd toevertrouwd, in de ogen moet kijken en daar alleen onpeilbaar verdriet ziet.
Voor de soigneur die meer weet over zijn renners en hun benen dan over zijn eigen lief.
Voor de ouders van een gulzige knaap die zijn prachtige toekomst voor zich uitgespreid zag liggen, als een pad waar hij gewoon snoeihard overheen moest fietsen, en die in de verte alleen nog maar het donker zien.
Voor alle ouders die opspringen en de vaat gaan doen of de haag gaan snoeien, zodra ze hun beminde kind een berg zien afdalen of zich onbevreesd in een massaprint zien gooien, omdat ze het weten, omdat ze het vrezen, maar het nooit luidop zeggen.
Voor de renner die stopte met leven terwijl hij bezig was met wat hij het beste kon en het liefste deed.
Voor alle renners die nooit meer opstonden, nooit meer naar hun fiets grepen.
Geluk is vluchtig als 2 armen in de lucht en een felgekleurde ruiker bloemen.
