Bij de aspiranten was Iben Rommelaere veelwinnaar. Ook bij de nieuwelingen won de West-Vlaming regelmatig een veldrit. Onder meer op 1 november 2019 op de Koppenberg. Z’n periode bij de junioren werd meer dan hem lief was onderbroken. Niet alleen door de pandemie, maar ook door letsels en ziekte. Zaterdag in Lichtervelde brak hij de ban. Met voorsprong zette hij de B-cross op z’n naam. Oef!
Kettingbreuk
Op 11 december 2023 mag Iben Rommelaere 19 kaarsjes op z’n verjaardagstaart uitblazen. De crosser uit Harelbeke is een piepjonge 2e jaars belofte. Hij kreeg de voorbije jaren heel wat tegenslagen te verwerken. Z’n campagne als 2e jaars junior, voor jeugdrenners hét belangrijkste (en mooiste) seizoen, ging bijna volledig de mist in. Na een interessante 6e plaats in Kortrijk raakte hij op 27 november 2021 helemaal onderkoeld.
“Daar ondervond ik 9 maanden hinder van”, beweert Rommelaere. “Pas in augustus 2022 was ik er helemaal bovenop. Nadien bleef pech mij voortdurend achtervolgen. 2 keer raakte ik besmet met corona, ik liep ook een knieletsel op, werd geplaagd door groeipijnen en bij een val brak ik mijn pols. Ook deze winter zat het nog niet echt mee. Ik ben al ziek geweest. Mijn resultaten in B-crossen hadden beter moeten zijn. Omdat ik nog niet helemaal hersteld was, gaf ik forfait voor de Koppenbergcross.”
Dat had voor Rommelaere de 1e U23-veldrit van dit seizoen moeten zijn. Dus werd Kortrijk eind vorige maand z’n 1e cross in eigen categorie. “Na een halve ronde brak mijn ketting”, vloekt de West-Vlaming. “Ik heb een halve ronde moeten lopen tot aan de materiaalpost. Waardoor ik op de laatste renner ongeveer 1 minuut achter was. Die dag voelde ik me redelijk goed, waardoor ik nog heel wat renners kon passeren.”
Dovy Keukens-FCC
Rommelaere klokte als 29e af, iets meer dan 4 minuten na laureaat Arne Baers. De nieuwe tegenslag liet hij niet aan z’n hart komen. Met vertrouwen trok hij naar de regionale veldrit in Lichtervelde. Vorige zaterdag was de ondergrond deels bevroren, deels ontdooid. Hij zette de cross op z’n naam. Als we het goed voor hebben z’n 1e zege sedert 1 november 2019.
“In het mountainbike heb ik de voorbije jaren wel nog kunnen winnen”, weet Rommelaere. “Deze winter stond ik in de meeste B-crossen helemaal achteraan bij de start. In Lichtervelde mocht ik op de 2e rij plaatsnemen. Mijn start was oké en na een halve ronde kwam ik aan de leiding. Een positie die ik niet meer afstond. Sil De Brauwere kwam in de 3e ronde plots heel dicht, maar hij viel terug. Deze overwinning is goed voor mijn vertrouwen. Hopelijk ben ik nu echt vertrokken. Neen, een hele grote verrassing is deze winst niet. Ik had in Kortrijk al gevoeld dat het goed zat. Zonder die kettingbreuk na een halve ronde haalde ik daar de top 10, denk ik. Ook omdat enkele beloften in Kortrijk niet deelnamen en al op weg waren naar de Wereldbeker in Dublin.”
Essen (profs) en Herentals (U23) worden zijn volgende opdrachten. Ook bijna z’n laatste veldritten in de trui van Atom 6. Van 1 januari 2024 af draagt hij het shirt van Dovy Keukens-FCC. In tegenstelling tot Atom 6 een wegteam. Gaat hij het accent verleggen van het veld naar de weg?
Road Series
“Het voorbije wegseizoen verliep redelijk goed”, benadrukt Rommelaere. “In de kermiskoersen trok ik vrij goed mijn plan. Bij Dovy Keukens-FCC zal ik nog wat meer kansen krijgen. De ploeg wordt volgend jaar toegelaten tot de Road Series, de Belgisch-Nederlandse beloftencompetitie. Eind augustus 2023 kon ik in Oudenburg met een West-Vlaamse selectie al eens proeven van die Road Series. Dat ging vrij goed tot ik lek reed. De manches waarin geklommen moet worden, spreken mij zeker aan. Voor mij mag het altijd wat omhoog gaan.”
Rommelaere, die alles op de koers zet, blijft minstens tot het Belgisch kampioenschap van 14 januari 2024 in Meulebeke actief in het veld. “Ik zie wel hoe het verder verloopt”, vertelt hij. “In de beloftencrossen van de X²O Trofee probeer ik deze winter toch eens de eerste 10 te halen. Volgens mij zit dat erin. Aan mij om dat te bewijzen.”
De jonge crosser is ondanks een heel reeks tegenslagen altijd gemotiveerd gebleven. “Ik moet toegeven dat het de voorbije jaren niet altijd makkelijk was”, aldus Rommelaere. “Dankzij vrienden, familie en enkele maten in de koers heb ik altijd geknokt om terug te keren. Ik kreeg heel veel steun. Daar ben ik dankbaar voor. Hopelijk kan ik in de toekomst, met een aantal mooie prestaties, iets terugdoen voor die mensen.”
