WielerVerhaal
  • Disciplines
    • Weg
    • Veld
    • Gravel
    • Mountainbike
    • Baan
    • Para Cycling
    • Vrouwen
    • Mannen
  • Routes en hellingen
    • WielerVerhaal Fietsroutes
    • GPX Fietsroutes
    • Cols en Hellingen
  • Materiaal
    • Materiaal
    • Reviews
  • Nieuwsbrief
  • Leestips
  • Fotospecials
  • Extra
    • Blik onder de motorkap
    • WielerVerhaal Giveaway Winnaars
    • WielerVerhaal team
    • Boekenshop
    • Contact

Beste Fietscontentplatform 2025 – België

WielerVerhaal

Meer resultaten...

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors
WielerVerhaal
  • Disciplines
    • Weg
    • Veld
    • Gravel
    • Mountainbike
    • Baan
    • Para Cycling
    • Vrouwen
    • Mannen
  • Routes en hellingen
    • WielerVerhaal Fietsroutes
    • GPX Fietsroutes
    • Cols en Hellingen
  • Materiaal
    • Materiaal
    • Reviews
  • Nieuwsbrief
  • Leestips
  • Fotospecials
  • Extra
    • Blik onder de motorkap
    • WielerVerhaal Giveaway Winnaars
    • WielerVerhaal team
    • Boekenshop
    • Contact
  • België
  • Elite
  • Interview
  • Vrouwen
  • Wielrennen op de weg
  • Elke Timperman
  • John Saey
  • John Saey CT

West-Vlaamse mama van 34 pakt in Gran Fondo haar 2e Europese titel: “Dat EK stond met fluo aangeduid in mijn agenda”

  • Hans Fruyt
  • juni 18, 2024
  • 3 minute read

Bij de Waalse nevenbond EDH (Echappée du Hainaut) pakte ze al eens een Europese sterrentrui. Elke Timperman (34) heeft er een 2e. Ze veroverde in de Ardèche de Europese titel Gran Fondo in de categorie 19 tot 34 jaar. De West-Vlaamse heeft nog wel enkele ambities die ze de komende weken en maanden wil realiseren. 

Foto: John Seay CT.

EK in fluo

Momenteel maakt Elke Timperman de droom van haar vader waar. Hij probeerde haar altijd te stimuleren richting het wielrennen. “Op school heb ik een sportopleiding gevolgd”, blikt ze terug naar haar jeugd. “Mijn papa drong erop aan om te koersen. Ik speelde voetbal, heb ook geturnd en deed vooral aan paardrijden. Op een bepaald moment ben ik toevallig in contact gekomen met fietsen. In Spanje ben ik met een elektrische mountainbike beginnen rijden, samen met enkele renners. Zo kreeg ik de smaak te pakken.” 

Als je goed wil presteren, moet je ook trainen. Elke Timperman werkt als verkoopster en heeft een dochtertje van 5 jaar. “Het is vaak puzzelen om alles gedaan te krijgen”, geeft ze eerlijk toe. “Gelukkig kan ik terugvallen op familie en vrienden voor opvang en dergelijke. Zonder hen zou dit niet lukken. Ik was met ambitie naar het Franse Saint-Félicien getrokken. Dat EK stond met fluo aangeduid in mijn agenda.” 

Vooral omdat ze er een parcours op haar maat vond. “Hoe langer en hoe meer op en af, hoe beter voor mij”, benadrukt Elke Timperman. “Dat was in Saint-Félicien het geval. Want een Gran Fondo over 185 km met heel wat hoogtemeters. Alleen wist ik pas een halfuur na de wedstrijd, toen de resultaten online kwamen, dat ik bij de vrouwen Europees kampioene was.” 

Nagelbijten

In zo’n EK Gran Fondo starten vrouwen en mannen samen. “We startten in de regen, dat was minder, maar halfweg de koers begon de zon er door te komen en werden de wegen droog”, verduidelijkt Timperman. “Ik probeerde op de 1e klim een plaatsje te vinden in de 1e groep mannen. In de afdaling moest ik die 1e groep laten rijden doordat het nat lag. Waardoor ik 15 tot 20 km alleen zat. Een 5-tal kwam bij mij. Met hen heb ik de rest van de wedstrijd kunnen afwerken. Ik bleef wel voortdurend vooraan dat groepje rijden.” 

Want tijdens de wedstrijd wist Elke Timperman niet of ze 1e vrouw was. “Ik vroeg het aan een paar motards, maar zij konden mij het ook niet vertellen”, gaat de jonge mama verder. “Na de aankomst ging ik naar het podium om te vragen of ik Europees kampioene was, maar ook daar stonden ze met hun mond vol tanden. Het was een halfuur nagelbijten. Tot de uitslagen online kwamen. Achteraf ben ik wel als Europees kampioene gehuldigd.” 

Een grote verrassing is deze Europese titel niet. “In Frankrijk was ik al eens 2e in een Gran Fondo”, verduidelijkt Timperman. “Op Mallorca was ik 4e, maar startte ik 20 minuten later dan de top 3. Ik eindigde op 10 seconden van de 3e die in de 1e startbox stond. In de Vogezen was ik dan wel 1e vrouw en kwalificeerde ik me voor het WK Gran Fondo.” 

Luc Saey

Wat het volgende doel wordt. De komende weken werkt Elke Timperman enkele wegwedstrijden bij de nevenbonden en bij de vrouwen elite af. “Ik zal ook nog enkele Gran Fondo’s doen, maar gewoon waar ik zin in heb”, beweert de kersverse Europese kampioene. “Eind september 2024 rijd ik ook in Spanje een Gran Fondo. Vorig jaar heb ik die gewonnen. Dit keer wil ik die in een recordtijd afhaspelen. Zo probeer ik mezelf altijd opnieuw uit te dagen.” 

Dit jaar rijdt ze haar 1e volledige wielerseizoen. In wedstrijden bij de elite draagt Elke Timperman het shirt van de Baloise WB Ladies, in koersen bij de nevenbonden en in Gran Fondo’s verdedigt ze de kleuren van het John Saey Cycling Team. “Supertoffe ploeg”, glundert ze. “Youri Wandels is een goeie vriend. Hij liet de naam van het team enkele keren vallen. Zo kwam ik in contact met Luc Saey en kwam ik bij de ploeg. De mannen delen hun ervaringen en hebben mij leren koersen.” 

Ei zo na had het John Saey Cycling Team 2 Europese Gran Fondo-titels, maar Bjorn De Decker kreeg bij de 35- tot 39-jarigen een tijdstraf waardoor hij pas als 2e werd gerangschikt. “Hij sprintte tegen de jongere Fransman Thibaut Clément om de algemene overwinning”, aldus Timperman. “Voor ons is Bjorn eveneens Europees kampioen.” 

[yop_poll id=”15″]

Lees meer artikels

Dit waren de opvallendste renners bij de Elite 3 in 2025: succesvolle schoolprefect, zoon van Ronde-winnaar en oud-marathonprof
LEES MEER

 

Wereldkampioen Gran Fondo traint, eet en koerst als een prof dankzij AI: 101 zeges in amper 4 jaar voor John Saey Cycling Team
LEES MEER

 

Voormalig wereldkampioen hangt fiets aan de haak na halve eeuw koersen op hoog niveau: “Mijn lichaam takelt stilaan af”
LEES MEER

 

Share
Tweet
Share
Hans Fruyt

De voetbalmicrobe kreeg Hans Fruyt van zijn vader maar toen hij zijn dorpsgenoot Eddy Planckaert bij de jeugd de ene koers na de andere zag winnen, wilde hij meer over wielrennen weten. Beide interessevelden werden breder. Na zijn universiteitsstudies kreeg hij de kans erover te schrijven. Zowel regionaal als nationaal. Een collega leerde hem het baanwielrennen kennen en loodste hem mee naar Europese en wereldkampioenschappen. Vanop de eerste rij beleefde hij enkele topmomenten. Blij dat hij dit altijd kon delen met lezers.



WielerVerhaal

Input your search keywords and press Enter.