In de 1e week van juli 2024 trok ik er samen met boezemvriend Martijn Henneau op uit naar Zwitserland. We gingen in het weekend elk een wedstrijd betwisten. Martijn de gravelrace op zaterdag, ikzelf de GF op zondag. Nadien zouden we nog een aantal dagen samen genieten op de fiets, om nadien elk onze eigen weg op te gaan. Martijn richting huis, om een nieuwe gravelrace voor te bereiden. En ikzelf maakte de doorreis naar Frankrijk om daar in de Alpen mijn reeks klimwedstrijden verder te zetten. En er volgden nog meer avonturen….
Kapotte derailleur
Op zondag 7 juli 2024 stond ik aan de start van de UCI GF Suisse. Na 3 mooie trainingsdagen op de teller was ik benieuwd naar wat de benen wisten te zeggen in de wedstrijd. Het beloofde een epische dag te worden, met dichte mist en miezerregen die voor zeer natte en klamme omstandigheden zorgden. Om 6u30 vertrok ik vanuit ons huisje richting de start, aangekleed met een Gabba, winterhandschoenen, beenwarmers,… Allesbehalve zomerse omstandigheden dus.
Wie Alpen zegt, zegt uiteraard klimmen, maar ook dalen. De afdalingen baarden me wat zorgen. Enerzijds omdat het in mist en nattigheid te doen was, maar anderzijds ook qua temperatuur. Met een dikker en windstoppend onderhemdje, armstukken, body, handschoentjes en een extra body in de achterzak, waagde ik me aan de 150 km lange tocht over 3.700hm door de Zwitserse Alpen.
Gelukkig mochten we direct 8 km klimmen op Col de la Croix. Een beklimming die we 2 keer zouden doen, gezien we hem langs de andere kant moesten beklimmen om uiteindelijk boven te finishen. Op de steilere pentes wist ik mee te schuiven in een selecte kopgroep en doken we de 1e afdaling in. Uit een verkenning de dagen voordien, wist ik dat de afdaling wat ruwer lag en dus nam ik geen risico’s. Eens beneden werd duidelijk dat we onmiddellijk met de juiste renners op pad waren en dat de kopgroep voor de rest van de dag gevormd werd. Bergop hielden we er een strak tempo op na, maar ook in de tussenstroken draaiden we goed rond.
Helaas kreeg ik op 30 km van het einde af te rekenen met materiaalpech: mijn derailleur weigerde nog dienst en hierdoor zag ik een topresultaat in rook opgaan. Ik deed mee voor plek 2 en had een reële kans om nog eens op het podium te staan. Top 5 was andermaal een zekerheid geweest, wat zowat een constante is na een 5e plaats in de UCI GF Vosges en de GF Mont Ventoux. Er heerste dus ontgoocheling, maar wederom bevestiging dat de vorm dit jaar best constant is.
La Toussuire
Helaas kon ik de dagen nadien ook niet echt genieten van de fiets, gezien het probleem met de versnellingen niet opgelost geraakte. Gelukkig kwamen mijn ouders op woensdagochtend, met mijn andere wegfiets bij. We maakten samen de doorreis naar de Frans Alpen, om ook daar een weekje trainen te combineren met een wedstrijd. In Saint-Jean-de-Maurienne trachtte ik mijn knop om te draaien en te focussen op wat er nog op de planning stond: een weekje trainen in de bergen, waarvan tussendoor die wedstrijd met aankomst op La Toussuire.
Op donderdag ging ik onder een stralende zon op verkenning. Met de Col du Glandon, overgaand op Croix-de-Fer, en aankomst op La Toussuire, werd het al snel duidelijk dat het geen plezieruitstapje met de KVLV ging worden. Vrijdag ging ik Lacets de Montvernier verkennen, een klim die op tv/foto meer tot de verbeelding spreekt dan hij effectief is, met de bijhorende afdaling. Op die manier had ik op 2 dagen tijd de volledige wedstrijd in de benen en wist ik vooral wat mij te doen stond.
Het plan was om mee te schuiven op Lacets de Montvernier, de 1e klim van de dag, maar vooral om met enige reserve te kunnen beginnen aan de Glandon. Met de doorsteek naar Croix-de-Fer is deze een goeie 23 km lang en moesten er 1.700hm worden overbrugd. Na een lange afdaling zou dan de slotklim naar La Toussuire volgen, die ook een slordige 17 km lang was. Ik was dus genoodzaakt om vooral naar mezelf te kijken en de race op mezelf af te stemmen. Zaterdag zette ik de benen op spanning en probeerde ik met mijn ogen te stelen hoe de renners in de Tour de Pyreneeën wisten te bedwingen. Zondag was het dan aan mezelf om mijn beste klimmersbenen boven te halen. Om 8u werd bovenop La Toussuire het startschot gegeven.
Grenzen verlegd
Op Lacets de Montvernier kon ik meeschuiven met de kopgroep en na heel stevig ronddraaien in het dal wist ik al dat een nieuwe top 10-notering zeer realistisch zou zijn. Tijdens de lange Glandon koos ik mijn eigen tempo en kwam ik, met de uitloper op Croix-de-Fer, als 5e boven. Meteen ook mijn eindnotering, na de 17 km lange slotklim op La Toussuire. Een zeer mooi resultaat dus en een bevestiging dat ik in de UCI GF Suisse wel degelijk top 5 had gereden en een kans maakte op het podium.
Op maandag genoot ik nog van het mooie weer tijdens een lange duurtraining. Om dinsdag even huiswaarts te keren en op adem te komen voor nieuwe avonturen.
Zopas bracht ik dus 2 weken door in de bergen. Eerst in de Zwitserse Alpen, gevolgd door de Franse Alpen. Het waren 2 weken waar ik enorm van heb genoten, waar ik ontgoocheling heb gekend, waar ik mezelf ben tegengekomen en ongetwijfeld weer wat grenzen heb verlegd. Kortom, de bergen bezitten alles. Ze zijn uniek, magisch en onvervangbaar.
Bedankt aan Martijn om weer extra herinneringen op ons gezamenlijk conto te schrijven, alsook aan mijn geliefde ouders om samen een week te kunnen doorbrengen in de bergen!
Wordt vervolgd…
Tot snel!
Niels
Win 10 custom outfits van Verge voor jou en je fietsmakkers!
