In mijn vorige column kon je lezen dat Denemarken 1 grote desillusie werd. Het hoofddoel van het jaar 2024 viel letterlijk weg, veel vroeger dan ik zelf had gehoopt. De afgelopen weken waren dan ook een enorme rollercoaster. Fysiek en mentaal, ik werd constant over en weer gesleurd in emoties. Inclusief loopings. Het feit dat ik tijdens deze periode van het jaar een aantal dierbaren heb moeten afgeven, recent en minder recent, helpt natuurlijk ook niet.
Week vol struggles
In de week na het WK in Aalborg wist ik maar moeilijk van welk hout pijlen te maken. Ik bleef wat ronddolen op de fiets, maar daarnaast ontbrak het mij vooral aan de juiste mentaliteit en karakter om alles rond het fietsen wat op orde te krijgen. Er sloop veel te vaak ‘wat als’ in mijn hoofd. Ik sliep nog slechter dan anders, de twijfels in mezelf begonnen wéér de bovenhand te nemen. Ook al lag de valpartij buiten mijn macht en hoort dit bij de sport. Toch deed het mij twijfelen en voelde het alsof ik iets recht te zetten heb in de komende wedstrijden.
Na een week vol met struggles probeerde ik me nadien te herpakken. Er werd door Jef opnieuw een schema uitgewerkt en ik trachtte mij zo goed als mogelijk in de strijd te gooien. Om er toch nog iets van te maken. Ik werkte enkele intensieve trainingen af, gecombineerd met langere duurtrainingen. Ook werd er gewisseld tussen weg- en gravelfiets. Dit zorgde voor de nodige variatie in mijn trainingsweken. Gelukkig stond ik er niet altijd alleen voor. En kon ik tijdens enkele ritten rekenen op het gezelschap van enkele vaste vrienden. Zo werd het toch nog een fijne laatste trainingsperiode van het seizoen.
La Ronde Picarde
Al bij al werkte ik mijn trainingen nog goed en met de nodige drive af, iets wat deze periode van het jaar al wel eens anders is geweest. Hieraan merk ik opnieuw dat we min of meer op goede weg zijn, toekomstgericht. Hetgeen ik echter nog iets te vaak ervaar, is dat ik precies in de deuropening sta. Om nadien de deur dan staalhard tegen het hoofd te krijgen. Uiteindelijk probeer ik ook hier het positieve in te zien en mezelf wijs te maken dat zo’n zaken er voor zorgen dat er nog steeds groeimarge is op langere termijn.
Dit jaar 2024 staan er met de GF La Ronde Picarde – 29 september – en het WK Gravel in Leuven – 6 oktober – nog 2 wedstrijden op de planning. In Picardië hoop ik om resultaatgericht dezelfde lijn van het hele jaar te blijven doortrekken. Op zich heb ik best nog degelijk getraind. Ik lijk dan ook conditioneel nog in staat te zijn om er een goed resultaat uit te halen. Bovendien leerde het verleden mij al dat deze wedstrijd me wel moet liggen. Hopelijk heb ik alvast nog de capaciteiten om er iets moois van te maken.
Wat het WK Gravel in Leuven betreft: hier heb ik niet direct een resultaat voor ogen. Vooral omdat ik niet van plan ben om meer dan 2 uur op voorhand te gaan kamperen in het startvak. Bovendien ga ik er ook vanuit dat je zonder pech, en met het rijden van je eigen wedstrijd, best ver kunt geraken.
Achtertuin
Hetgeen ik vooral wil doen, is genieten. Genieten van de unieke kans om een WK te rijden in eigen land, in eigen streek, voor eigen volk, passerend aan de school waar ik werk,…. Dat ik kan rijden voor de mensen die veel voor mij betekenen, die mij gevormd hebben tot wie ik nu ben – al is daar nog wel wat werk aan. Voor de mensen die mij hebben geholpen om af en toe een trapje hoger te zetten. Het zal hoe dan ook kippenvel geven om een WK te rijden in mijn achtertuin, voor zoveel supporters.
In elk geval zal ik er wel mijn uiterste best voor doen. Als ik ga, dan ga ik voor de volle 100% en dat weten de mensen die kort bij mij staan uiteraard ook. Soms heeft me dit al het spreekwoordelijke deksel op de neus gekost, maar… the only time you should ever look back, is to see how far you’ve come!
