Nooit opgeven! Het kan een advies zijn voor jongeren die het als nieuweling of junior moeilijk hebben. Maxim Laverge (23) kon bij de jeugd geen wegkoers of veldrit uitrijden. Dit wegseizoen verbaasde hij zichzelf met een 3e plaats in de kletsnatte Omloop van de Grensstreek in Wervik. Op het WK Gravel in Leuven deed hij er nog een schepje bovenop: brons in zijn age group.
BMX
Even Maxim Laverge voorstellen. De West-Vlaming is 23 jaar en bijna een meubelstuk bij het bescheiden Molenspurters Meulebeke. Want voor het team van erevoorzitter Pierre Buyse en voorzitter Peter Derynck koerst hij al 8 jaar. Een periode die hij in 2023 onderbrak met een jaar Team Keukens Buysse, maar nadien keerde hij snel terug.
“Als kleine jongen deed ik BMX”, blikt hij terug naar zijn jaren bij Top Gear BMX. “Circa 8 jaar heb ik dat gedaan. Daarna ging ik cyclocrossen. In combinatie met koersen op de weg. In eigen Otegem reed ik in januari 2023 mijn laatste veldrit. Onder meer door aanhoudende rugpijn. Toen ik daarmee kapte, begon ik weg en gravel te combineren.”
Opvallende uitslagen haalde de Otegemnaar bij de jeugd niet. In het uitslagenarchief vinden we bij de junioren, de jaren 2018 en ‘19, geen top 20-noteringen achter zijn naam. “Als junior heb ik omzeggens nooit een koers of een cross kunnen uitrijden”, geeft hij toe. “Ik moest altijd bikkelhard strijden om aan de finish te geraken.”
Interclubpodium
Gaandeweg lukte dat wel. Half augustus 2024 verraste hij door in de sprint de 3e podiumplaats weg te kapen in Wervik, in een manche van de Beker van België voor Elite 2 en beloften. Achter de ontsnapte Jarno Bellens, die solo won, en de Nederlander Tom Vermeer sprintte hij sneller dan Cédric Defreyne. “Voor mij een bijzonder emotionele 3e plaats in een interclub, want die dag overleed mijn opa”, vertelt Laverge.
Door de uitvaart van zijn grootvader moest hij z’n inschrijving voor Houffa Gravel schrappen. “In Aachen en Valkenburg heb ik wel kunnen gravelen”, vertelt de West-Vlaming. “Vorig jaar was het EK in deze discipline mijn 1e wedstrijd. Op basis daarvan durfde ik op dit WK dromen van een plaats binnen de top 50.”
Met andere woorden: Maxim Laverge legde voor zichzelf de lat niet bijzonder hoog. Misschien is dat de beste manier om een goed resultaat te bereiken. Dat hij het podium van het WK Gravel zou halen, had hij op geen enkel moment durven verwachten. Bij de 19- tot 34-jarigen mocht hij in Leuven zelfs spurten om de gouden medaille. De Fransman Killian Tharrut en de Duitser Peer Hess gingen hem vooraf.
Complete verrassing
“Deze bronzen medaille, in mijn laatste wedstrijd van het seizoen, is echt dé kers op de taart”, glundert Laverge. “We raakten vrij snel met een grote groep weg. Daarin kwam ik nooit in de problemen. Op 100 km van de meet, toen we een 1e keer in Leuven kwamen, bleven in dat peloton nog circa 20 renners over. Van dan af begon ik erin te geloven dat we met deze groep naar de finish konden rijden.”
Wat ook gebeurde. “In die groep zaten veel Belgen”, gaat Laverge verder. “We waren in de meerderheid. Brent Van Mulders en Robbe Mellaerts kende ik, de meeste andere landgenoten niet. We probeerden wel altijd het ‘landenspel’ te spelen. Als Belgen voorop raakten, lieten we het aan mannen uit andere landen over om het gaatje te dichten.”
In de spurt om de wereldtitel werd Laverge tot z’n eigen verbazing 3e. “Dit is echt ongelooflijk”, lacht hij. “Eigenlijk ben ik pas als 1e jaars belofte in het wielrennen beginnen groeien. En nu sta ik op het podium van een WK Gravel. Koersen doe ik in combinatie met een voltijdse job in het loodgietersbedrijf van mijn pa. Trainen doe ik na de werkuren. Of als we bijvoorbeeld aan zee zitten voor een opdracht rijd ik na het werk met de fiets naar huis. Het is niet altijd evident. En al zeker in de winter niet. Maar je ziet dat het lukt. Ik denk dat ze bij Molenspurters Meulebeke grote ogen gaan trekken als ze vernemen dat ik het podium van het WK Gravel haalde. Ook voor mij is dit een complete verrassing.”
