Met ruime voorsprong kroonde Aaron Verwilst (27) zich in Bredene tot Belgisch kampioen beachracen bij de Elite 2. Overall werd de ex-prof 7e, circa 1 minuut na de nieuwe nationale profkampioen Daan Soete, opvolger van Tim Merlier. Verwilst ziet de trui als surplus. Hij combineert winterse wedstrijden op het strand met zomerse gravelkoersen. Op 31 mei 2025 mag hij in Kansas de Unbound Gravel rijden.
Superzwaar
Het parcours in Bredene, waar voor het 3e jaar op rij het BK beachracen werd gehouden, wordt algemeen gezien als 1 van de lastigste van allemaal. Daar kwam nog eens bij dat de wind op het strand bijzonder fel blies. Voor de deelnemers was het stuk richting Fort Napoleon in Oostende geen pretje. Bovendien moeten in Bredene 6 ronden worden afgewerkt. Zodat het een strandrace van meer dan 2 uur werd. Terwijl anderhalf uur gebruikelijk is.
“Het was superzwaar”, reageert Aaron Verwilst. “De zee stond redelijk hoog en de wind blies fel en strak. Op het 1e keerpunt was ik meteen goed mee, in een kopgroep van circa 10 renners. Ik was verbaasd dat alles zo snel uit elkaar lag. De situatie was ideaal want ik was de enige Elite 2-renner voorin. Toch pakte ik dit BK aan zoals ik elke strandrace start: ik rijd om te winnen en niet om beste Elite 2-renner te worden.”
Naast Daan Soete moest hij afrekenen met Tim Merlier, Tim Declercq, Jasper Dejaegher, Alex Colman, Timothy Dupont, Bert Van Lerberghe en Christophe Noppe. Allemaal voltijdse profs. “In de slotronde voelde ik mijn benen wat leeglopen”, geeft de inwoner van Pittem toe. “Zodat ik met plaats 7 algemeen vrede moest nemen. Toch ben ik daarmee tevreden. Hier stonden 18 profs aan de start. Top 10 halen is voor mij heel mooi. Dat ik er een trui aan overhoud bij de Elite 2 is een surplus.”
Gevulde dagen
Op het podium van dit kampioenschap werd Verwilst geflankeerd door uittredend kampioen Michiel Hillen en Cédric Defreyne. Beiden gaven op hem meer dan 2 minuten toe en werden respectievelijk 10e en 11e overall. Met andere woorden: de nieuwe Belgische kampioen was de enige contractloze renner die standhield tussen de profs. Dat doet hij al de hele winter.
Verwilst, die eind 2023 na 6 seizoenen Sport Vlaanderen-Baloise en Team Flanders-Baloise geen nieuw contract kreeg, zocht en vond andere manieren om geld op z’n rekening te krijgen. In Tielt is hij enkele dagen per week aan de slag in de Vegabike Cyclingstore. Daarnaast kan men bij hem terecht voor coaching en bikefitting. Met andere woorden: z’n dagen zijn goed gevuld. Tijd vinden om te trainen, is niet altijd evident.
“In de top 10 van dit BK ben ik de enige die ook gaat werken”, beseft Verwilst. “Voor mij en voor de ploeg is het leuk dat ik hier de top 10 haal. Pas in april 2024 zijn we met het Vegabike Team gestart. Deze winter doe ik nog de meeste andere wedstrijden op het strand. En op 11 januari 2025 ga ik ook naar de Nederlandse Egmond-Pier-Egmond, naar verluidt 1 van de mooiste strandracen. Want in Nederland is deze discipline bijzonder populair.”
Unbound Gravel
Na die strandrace in Nederland bouwt Aaron Verwilst even wat rust in. Volgende zomer gooit hij zich weer in het gravelcircuit. Ook op het BK Gravel in Turnhout van 1 mei 2024 werd hij 7e. Eveneens tussen de profs. Het toont aan dat de West-Vlaming, zonder de talrijke lichamelijke problemen die hij tijdens z’n carrière kende, de capaciteiten heeft om een degelijke prof te zijn. Dat werd hem niet gegund. Intussen lijkt hij dat te hebben verwerkt.
Voor 2025 heeft Verwilst iets om naar uit te kijken. Op 31 mei 2025 mag hij de Unbound Gravel, de langste gravelkoers ter wereld, rijden. Zich daarop voorbereiden in combinatie met 2 deeltijdse jobs lijkt niet eenvoudig. “Het wordt efficiënt proberen trainen”, blikt hij vooruit. “Vooral veel uren op de fiets. Het is een gravelrace van 9 uur. Maar 9 uur trainen is onmogelijk.”
De voormalige beroepsrenner trekt niet solo naar Kansas. Vegabike, zijn team, zal in de Amerikaanse staat goed vertegenwoordigd zijn. “Mijn baas Dries Marichael gaat ook mee en zal de Unbound Gravel over 180 km rijden”, verduidelijkt Verwilst. “Ook Bart Goudeseune van mijn ploeg gaat mee. Net als ik kiest hij voor de 320 km. Er gaat nog iemand mee om ons te helpen. Op het parcours van de Unbound zijn er 2 checkpoints. Dat is goed om het eerlijk te houden. Dan heb je geen verschillende mensen nodig om je bij te staan.”
WielerVerhaal Giveaway: een paar Ergo 6 raceschoenen van SIDI!
