Quizvraagje: Wat hebben de 3 winnaars van het BK Meisjes Nieuwelingen en Junioren gemeen? Loes Sels, is het antwoord. Loes Sels, Belgisch Kampioene in de cross in 2007 en 2008 en nog steeds actief in het veldrijden, is de tante van Sanne Laurijssen (BK junioren) en Lentel Huys (BK 1e jaars nieuweling). En Loes rijdt in dezelfde ploeg, Velopro-Alpha Motorhomes, als Yana Parthoens, die zaterdag Belgische kampioene werd bij de 2e jaars nieuwelingen.
Limburgse in eigen gouw
De 15-jarige Yana Parthoens uit Alken houdt daarmee de trui in Limburg. Dit nadat ze een paar weken geleden in Kerniel ook al Vlaams kampioene Veldrijden werd. Niet dat dat gisteren van een leien dakje liep. Eerst werd de start van het nieuwelingenkampioenschap uitgesteld omdat de vertrek- en aankomststrook in asfalt 1 ijzelplek was. Maar doordat het tijdsschema daardoor in het gedrang kwam, besliste de federatie om nieuwelingen en junioren samen te laten rijden. De junioren vertrokken anderhalve minuut voor de nieuwelingen.
In die laatste categorie waren 2 titels te verdienen: 1 voor de 1e jaars en 1 voor de 2e jaars. Yana Parthoens miste haar start wat, maakte in de 1e halve ronde 2 keer een slipper waardoor ze even contact met de grond kreeg en startte dan aan een inhaalrace. Daarbij raapte ze de overige 2e jaars op, al bleef Phebe Blieck tot op het laatst op 50 meter hangen.
“Ik merkte wel dat Phebe op de Sacramentsberg telkens wat terrein verloor, maar dat kon ze dan op andere stukken weer wat goed maken”, weet de Velopro-renster. “Tot ze aan de balken bleef hangen, dan werd de kloof meteen groter.” Parthoens had een beetje gerekend op de nationale tricolore bij de 2e jaars, maar zegezeker wist ze zich niet. “Ik wist dat Phebe mijn voornaamste concurrente ging worden, maar de voorbije maand had ik niet meer tegen haar gereden en dus wist ik niets over haar vormpeil.”
Wallonië
Opvallend: Yana Parthoens werd wel kampioene bij de2e jaars, maar ze werd pas 3e bij de nieuwelingen. 1e jaars Lentel Huys en Lotta Huybrechts, beiden 1e jaars, bleven haar voor. Maar daar maakt ze zich niet druk over. “Ik koers nog maar sinds 2023. Op vakantie huurde ik wel eens een mountainbike en dat vond ik leuk. En dan ging ik, op aandringen van een collega van mijn papa wat meefietsen met een groepje wielertoeristen. Daar bleek ik goed te kunnen volgen. Na in Wallonië een paar ‘vrije’ wedstrijden zonder vergunning te hebben gereden, had ik de smaak te pakken en sloot ik me officieel aan bij de bond. Maar ik moet nog veel leren, zowel qua techniek als qua tactiek. Die andere meisjes hebben jaren bij de aspiranten gekoerst. Sowieso is het nog veel te vroeg om uitspraken te doen over wie het zal gaan maken.”
Daarom wedt Parthoens ook op 2 paarden: naast die eerste voorzichtige stappen richting wielercarrière doet ze het ook goed op school. Ze zit in het 4e middelbaar Natuurwetenschappen op de Kindsheid Jesu in Hasselt. Ze wil dus zeker ook een diploma achter de hand houden, mocht het met koersen uiteindelijk niks worden. Ze blijft dus, ook na die titel, met beide voetjes op de grond. “Maar ik wil wel zien hoever ik geraak in dat wielrennen”, verraadt ze toch haar ambitie. “Liefst rijd ik op zware parcoursen. Ik rijd goed bergop, zowel langere als kortere beklimmingen. Vlakke wedstrijden liggen me minder.”
Circuit de Wallonië
Dat ze goed bergop fietst, is wel een understatement. Deze zomer werd ze 2e in het ‘Circuit de Wallonië’. Dat is een wedstrijd voor junioren, terwijl Yana Parthoens dan nog maar 1e jaars nieuwelinge was. Op de laatste lange klim knalde ze weg, samen met 2 juniores. Ze eindigde 2e in totaal, en 1e van de nieuwelingen. Ook op trainingskamp met de ploeg, eind augustus 2024 in de Ardennen, deed ze bij zowel de staff van de ploeg als bij de collega’s eliterensters de monden van verbazing open vallen. “Dat frêle meisje kan een stukje klimmen!”, bevestigde ploegleider David Boucher.
Parthoens rijdt dit seizoen nog 3 crossen: volgend weekend crosst ze in Lille/Gierle en Bekkevoort en dan een week later sluit ze het seizoen af met de cross in Meer. Daarna neemt ze wat rust om dan eind april wellicht weer op de weg te starten. “Crossen doe ik eigenlijk het liefst, omdat er geen dode momenten zijn. Op de weg moet je soms bewust wat inhouden, wat een beetje saai is. Maar ideaal is toch om de combinatie van beiden te blijven doen.”
