Trainen achter de motor lijkt iets van lang vervlogen tijden. Het is een trainingstechniek die, zo lijkt het toch, vooral de echte Flandriens al sinds mensenheugenis gebruiken. Maar wat zijn nu precies de voordelen van deze ‘klassieke’ training? En zijn ze nog wel relevant? Wij gingen ons licht opsteken bij de Koning van de Gangmakers, Rik Devoogdt, die zijn derny-expertise nu ook ter beschikking stelt van gewone stervelingen….
Agressiever en efficiënter
Bijna 20 jaar lang zette Rik Devoogdt Johan Musseeuw uit de wind tijdens lange, harde trainingen achter de motor. Intussen woont Devoogdt in Calpe, waar hij samen met copain Patrick Van Opstal, als fixer, nog af en toe wielerploegen bijstaat, en in samenwerking met B&B-trainingstochten achter de motor organiseert en begeleidt. De motor, scooter of derny is 1 van de meest gebruikte trainingshulpmiddelen voor profwielrenners om hun wedstrijdvorm verder te verfijnen. Maar wat is nu precies het echte dividend van die lastige trainingen?
“Wel, om te beginnen: ritme en cadans”, legt Rik Devoogdt uit. “Hoe hard je ook traint, alleen lukt het je nooit om de intensiteit en cadans te evenaren die je in een wedstrijdpeloton tegenkomt. Dat is precies waar de motortraining om draait: het nabootsen van wedstrijdritmes tijdens je dagelijkse trainingen. Dankzij de slipstream van de motor kan je versnellen naar snelheden die alleen onhaalbaar zouden zijn.
Een renner die in zijn eentje enkele uren goed 200 Watt levert, zal thuiskomen met een gemiddelde snelheid rond de 30 km/u, terwijl 200 Watt in de buik van het peloton een gemiddelde zal opleveren van ruim boven 43 km/u. Daarnaast helpt trainen aan die snelheden je ook om sneller te reageren, alerter te blijven en je bochtenwerk agressiever en efficiënter aan te pakken.”
Trainen achter de motor geeft je ook een beter besef van aerodynamica, helpt je beter te begrijpen hoe je jezelf in een peloton uit de wind houdt en leert je om met precisie slechts enkele centimeters achter een voorganger te fietsen, of dat nu de motor is of een andere renner. En uiteraard verbetert het je reactievermogen wanneer je met snelheden tot tegen de 60 km/u fietst.”
Finishing touch
Een absolute voorwaarde is het vertrouwen in de bestuurder. Idealiter is dat iemand die niet alleen goed met de motor rijdt, maar die ook zelf intensief fietst of gefietst heeft. Er is ook een vorm van non-verbale communicatie nodig. Je spreekt best enkele tekens, kreten of handgebaren af, zodat de bestuurder met een simpel signaal weet of hij moet versnellen, vertragen of even wachten. Je traint ook best op eerder verkeersarme wegen, en vooral op wegen die jij of je piloot – en liefst nog allebei – heel goed kennen.
“Variatie is belangrijk”, weet Devoogdt. “Het is niet gewoon de hele tijd aan hetzelfde tempo je kilometers afmalen. Je moet wedstrijdprikkels geven. Je kan bijvoorbeeld een tijdlang een constant wedstrijdritme simuleren door een bepaalde tijd achter de motor te rijden en dan de laatste kilometers in een hoog tempo af te leggen, zoals in de finale van een vlakke etappe. Ook kan de motortraining gebruikt worden om een sprintvoorbereiding na te bootsen of series op een klim te doen, waarbij je de hoge snelheid en intensiteit van een wedstrijdsimulatie ervaart.”
Trainen achter een motor is veeleisend en vereist een meer dan uitstekende conditie. “Wie niet goed getraind is, moet niet aan zo’n sessies beginnen”, benadrukt de West-Vlaming. “Dat is om problemen vragen. Het is echt een finishing touch. Een laatste prikkel om je wedstrijdvoorbereiding af te werken.”
Proef op de som
En dan is het tijd om de theorie in praktijk om te zetten. En dat doen we tijdens ‘Le Tour de Rik’ – een door Rik Devoogdt persoonlijk uitgestippeld parcours voor een veilige en veeleisende training achter de motor. Zo goed als biljartvlak met 2 stukken vals plat. “Voor de weerstand”, lacht Devoogdt.
De big chief pikt ons op bij Meta Volante, aan de voet van de Vall d’Ebo klim. Van daar gaat het richting Els Poblets, voor een rondje van ongeveer 10 km. Dan gaat het richting Pego – waar de profs van Arkéa druk doende zijn met hun nieuwe tijdritfietsen – om ginds terug te keren langs het Parque Natural de la Marjal terug te keren via opnieuw Pego. En zo via Olivia en Els Poblets terug naar Sagra. Dat rondje doen we 2 keer. We hebben zelf nog nooit achter de motor getraind, en dus zijn we behoorlijk zenuwachtig. Want je wil jezelf niet belachelijk maken in het zog van een levende half-legende als Rik Devoogdt. Bovendien wemelt het hier van de profs en ook tegenover hen wil je geen modderfiguur slaan of – nog erger – iemand hinderen.
Maar alles loopt prima. Devoogdt blijkt een uitstekende, en vooral hoffelijke gangmaker. Op de drukkere punten stuurt hij z’n 250 cc scooter strategisch tussen ons en het verkeer, waardoor we ons de hele tijd veilig en beschermd voelen. Ook wanneer de snelheidsmeter snelheden boven de 57 km/u aangeeft. Kicken! Zo snel hebben we nog nooit gereden op vlak terrein.
Maar makkelijk is het niet. Op 1 of andere manier hadden verwacht dat we misschien snelheid cadeau gingen krijgen. Maar dat is dus voor ons niet het geval. We gaan als een speer, maar het is wel keihard trappen. Al heeft Rik daar wel meteen een verklaring voor. “Je hebt nog niet genoeg vertrouwen en je zit daardoor vaak nog net iets te ver van mijn achterwiel af. Je zou moeten proberen om binnen de 50 cm te blijven.…”
