Girona veroverde de laatste 2 decennia een plaats als uitvalsbasis van menig wielerprof. Daarbij staat de Rocacorba klim als vaste trainingskost op het menu. We ontdekten dat de beklimming als een stevige baksteen op de maag kan vallen en genoten er tegelijk van. Hier kan je als prof blokken afwerken of als liefhebber proeven van een uitdagende col. Albert van Rocacorba Cycling gidste ons naar boven, waar ons een verrassing wachtte.
Ideale uitvalsbasis
Vandaag de dag ontvangt Girona talloze wielerprofs en amateurs, maar 20 jaar terug was dat nog helemaal anders. Voor George Hincapie en Lance Armstrong deze trend startten, kwam niemand naar Girona. In hun spoor volgden eerst de profs en dan de wielertoeristen. Met dank aan Toerisme Costa Brava kunnen we deze regio met WielerVerhaal ontdekken. De beklimming van de Rocacorba is daarbij een hoogtepunt dat niemand wil missen, dus trokken ook wij op verkenning. Wie is beter geplaatst om ons daarbij te gidsen dan Rocacorba Cycling, vanuit hun basiskamp haast aan de voet van de klim.
We gaan op pad met Albert, doorgaans mecanicien bij Rocacorba Cycling maar voor mooie gelegenheden haalt hij graag de gids in zich naar boven. In gestrekte draf rijden we naar de start van de klim. Als we wisten wat ons zou wachten, zouden we misschien het tempo net iets laten zakken. Albert vertelt dat de klim vroeger grotendeels onverhard was. Pas in de periode van Armstrong werd de weg aangelegd en bleek de klim een instant hit.
Bekijk hier voor de foto-impressie!
Tot 11%
Het profiel van de klim bedriegt: 9,9km, met een gemiddelde van 7,4% en uitschieters tot 11%. De klim begint echter relatief rustig, pas na 1 derde volgt het echt steile gedeelte. Heel af en toe krijgen we een aantal meters om even bij te tanken, maar lang duurt dat niet. Het wegdek blijft grotendeels vervelend hard bergop lopen. Albert gidst ons perfect: we horen wanneer de klim zal afzwakken en we even zuurstof in de benen moeten blazen. Hij waarschuwt ons wanneer de steile kilometers naderen. Zo een mentor werkt best motiverend: we weten wanneer we moeten doorbijten en wanneer daarna even verlossing komt.
Langs de kant staan geen betonnen paaltjes zoals we gewend zijn van de Franse cols, maar groene bordjes die de afstand naar de top en steiltegraad van de komende kilometer weergeven. We vinden ze elke kilometer, in theorie althans, want we tellen er maar 4. We fixeren ons er daarom niet op, maar omarmen het wel als motivatie als we plots 3 km verder blijken te zijn.
De berg ontleent zijn naam aan de ‘gecurfde rots’ die we kort voor de laatste bocht op onze rechterkant zien liggen. Reed je hier eerder, dan zag je de stenen wellicht niet liggen door het gebladerte, maar Albert merkt enthousiast op dat hier recent gesnoeid werd. We worden beloond met een mooi uitzichtpunt op de opvallende rots met een kerkje bovenop. Hoe de pastoor hier zijn mis opdraagt, begrijpen we niet. Al krijgen we misschien een hint op de top. Boven maakt iemand zich op voor een duosprong met een parapente. We krijgen hoogtevrees in zijn plaats. De man zelf is er gerust in, in zijn zondagse kledij waarmee hij zomaar uit de kerk kan komen wandelen. Misschien is het effectief de priester op weg naar de mis?
Bekijk hier voor de foto-impressie!
Zalige afdaling
Het wegdek mag dan relatief recent zijn, toch ligt het er niet altijd goed bij. Bergop hebben we daar geen last van, maar bergaf moeten we af en toe uitkijken, zeker omdat de steiltegraad uitnodigt om snelheid te maken. De vele bochten halen er het tempo uit, waardoor we niet over de snelheidslimiet gaan. Albert wijst ons op de scheuren en putten tijdens de afdeling, dat maakt het meteen een pak veiliger.
We stoppen even middenin de afzink, bij een huis waar buiten een rode frigo staat. De bewoners van het huis zijn de fietsers goed gezind: ze trakteren op een verfrissing, weliswaar tegen een kleine vergoeding die je gewoon in de brievenbus achterlaat. Deze oudjes zijn nog in topvorm, want we vinden hen boven op het dak druk bezig met een reparatie. Afhankelijk van je vorm tank je even bij op je weg naar de top of tijdens de afdaling.
Terug aan de voet steken we binnendoor en komen we in een wip terug aan in Can Campolier, onze verblijfplaats die gelinkt is aan Rocacorba Cycling. Profrenster Ashleigh Moolman staat als 1 van de bezielers aan de wieg van dit mooie project. Daar lees je hier zeer binnenkort meer over. Stay tuned!
Bekijk hier voor de foto-impressie!
