Dinsdag 27 mei 2025 kregen de renners in de Giro het 1e van een moorddadig tweeluik voor de wielen geschoven. Met 4 beklimmingen waaronder de zware Passo Santa Barbara (12,7 km aan een gemiddelde van 8,3% en een steilste stuk aan 14%) gevolgd door de slotklim. Met deze Passo San Valentino van 18,2 km aan 6,1% mag je van een slijtageslag gewagen. Onze redacteur nam de proef op de som en sleurde zich naar boven op de slotklim.
Cols aan het Gardameer
We kennen de streek een beetje want kwamen hier al eerder enkele cols opfietsen terwijl de kinderen in het Gardameer zwommen. Riva del Garda is een uitstekende uitvalsbasis voor wie graag in de bergen fietst maar de niet-fietsende partner en/of kinderen ook te vriend wil houden. Je kan er kiezen uit gezapige hellingen als de Passo del Ballino, 16 km aan 4,5%. Of de Monte Bondone, die je vanuit 6 zijden kan opfietsen. Ook dat zou je nog een ’loper’ kunnen noemen. Of de berg met de aanlokkelijke naam ‘Monte Velo’, dat is de westkant van de Passo Santa Barbara. Die is erg zwaar. Cols in deze streek zijn doorgaans ook erg onregelmatig en de Italiaanse wegenbouwers deinzen er niet voor terug om een op zich al zware klim nog te verrijken met hier en daar een paar muurtjes.
We waren dus gewaarschuwd: we wisten dat de grafieken die je op internet vindt niet alles zeggen. We hebben opgelet in de les wiskunde en weten dus dat een kilometer aan gemiddeld 6% net zo goed kan bestaan uit een halve kilometer van 18% bergop, onderbroken door een stuk van 6% dalen. Die les zal ons later vandaag nog van pas komen.
We wachten tot de regen voorbij is – de renners hadden die luxe niet – en nemen in het kleine dorpje Mori de SP3 richting ‘Brentonico’. De klim aarzelt niet en gaat meteen 6% hellen. Het wegdek is prima en de eerste kilometers zijn nog min of meer gelijkmatig, waardoor we een goed beenritme kunnen vinden. We halen 2 oudere kerels in met een truitje ‘De blauwe wimpel – Ruddervoorde’. Marc en Jozef zijn respectievelijk 72 en 76 jaar en zijn op weg naar Toscane voor de jaarlijkse fietsvakantie die ze voor de club organiseren. Maar ‘en passant’ nemen ze effe deze col mee, nu de Giro hier toch passeert…. Na de 3e haarspeldbocht wordt het wat steiler, we nemen afscheid van de 2 krasse knarren.
Steile stukken
De weg is als een serpentine door de wijngaarden neergegooid, we raken de tel van de haarspeldbochten al snel kwijt. De reclamekaravaan scheurt ons luid toeterend voorbij. Gelukkig is ze merkelijk kleiner dan die in de Tour en zijn we snel van dat lawaai verlost. Vele honderden, zo niet duizenden hadden hetzelfde idee als ons en dus is er geen moment dat we alleen op de berg zijn. We worden af en toe voorbijgesneld door 3 jonge kerels met modieuze ‘pornosnor’, maar die om de zoveel tijd halt houden om ons dan weer voorbij te snellen. Irritante kerels!
Een jonge snaak met een e-mountainbike doet een wheelie terwijl hij voorbijsnelt. Even later komt de gek terug en doet een wheelie in de afdaling. Telkens er ons iemand voorbijfietst, peppen we ons op met de inschatting “die is veel jonger”. En als dat niet klopt, dan maken we onszelf wijs dat “die toch wel zeker 20 kilo minder weegt”. Een col oprijden is een mentale kwestie, zoveel is zeker.
We lezen de bordjes van de duizenden supporters langs de kant en weten bijgevolg dat ook Wout van Aert hier fans heeft. We weten intussen dat Wout weer zo’n typisch ‘Wout-dagje in de bergen’ had, hij zal dus luidkeels toegejuicht worden. Opvallend is dat Wout ook veel Italiaanse supporters heeft, die luidkeels “Woet! Woet!” roepen. Nog opvallend: de hele klim lijkt een lange aaneenschakeling van verkoopstandjes van lokale producten, barbecuefeestjes en heuse bierfeesten.
Goeie Belgen
Intussen hebben wij er de eerste 7 min of meer regelmatige kilometers opzitten. Na een korte afdaling draaien we rond Brentonico, waar de weg loodrecht omhoog lijkt te lopen. 16% geeft een bord aan en dat is niet overdreven. We schakelen naar het kleinste dat we hebben: 30-32, wat nodig is voor onze 92 kilo en 62 jaar. We speuren naar een stuk verderop dat wat minder steil lijkt en dat is ook zo. Maar na weer een bocht komt er weer zo’n muur. Dit middenstuk helt namelijk 5 km aan gemiddeld 9%. Dan duren de kilometers erg lang.
De supporters van de Italiaanse gebroeders Mattia en Davide Bais hebben op 4 km van de top een grote partytent opgebouwd en hadden wellicht alle biervaten geledigd tegen het moment waarop wij voorbij schuifelen. We moeten laveren tussen de dronken supporters die de hele weg claimen. Weer volgt er een afdaling en op een kleine 2 km van de streep houden ordehandhavers ons tegen. We mogen enkel nog te voet verder.
Goeie Belgen als we zijn, wandelen we een paar tientallen meter verder en bestijgen dan toch weer ons carbon ros. Dit slotakkoord is opnieuw moordend met stukken tot 11%. Op 300 meter van de top vlakt het af, al doemt er toch een muur op. Een muur van carabinieri die ons de weg verspert. Doen alsof we geen Italiaans verstaan, zal hier niet helpen, vrezen we. En dus nemen we plaats achter de nadar om Scaroni de zege te zien krijgen van Fortunato.
