Langs de ruige kustlijn van Denemarken werd medio juni 2025 de Gravel Challenge Blåvandshuk verreden. Dat is een UCI-qualifier met een vlak maar verraderlijk parcours, waar wind en tactiek minstens even belangrijk zijn als sterke benen. Liesl Meeus reed zich niet alleen naar de overwinning in de categorie vrouwen 19-34 jaar, ze was bovendien de enige Belgische vrouw die het podium haalde. Met dank aan slim koersen, karakter tonen en vooral sterk presteren.
Updates van Jo Cooman
De race begon op zaterdagochtend met alle vrouwen gezamenlijk aan de start. Volgens Meeus viel de gebruikelijke chaos dit keer best mee. “Een uur voor de start waren de startboxen nog gewoon leeg, dat zijn we in België echt niet gewend,” vertelt ze. En opwarmen? “Nee hoor, dat hadden we nog nooit gedaan, dus nu ook niet. Gewoon naar de 1e rij en gaan!”
De openingskilometers gaven meteen de toon aan: een 5 km lange gravelstrook met keiharde zijwind van rechts. “Het beste spoor lag rechts, maar dan zat je ook pal in de wind. Ik koos voor links, net genoeg uit de wind, en hield de anderen goed in de gaten.” Na 500 meter werd er al versneld, en Liesl Meeus sprong mee. Plots zat ze zelf vooraan, vol in de wind.
Even later dook het vrouwenpeloton de bossen in, waar ze werden ingehaald door een groep snelle mannen die na hen gestart waren. “Ik kon mee aanhaken, en zo zaten we ineens met een grote groep, vooral mannen, een paar vrouwen, en veel adrenaline. Ik probeerde vooraan te blijven, uit de buurt van mogelijke valpartijen. Terecht, want 10 km verder lag er een groep tegen de grond. Gelukkig zat ik ervoor.”
En dan kwam de beruchte zandbak. “Chaotisch! Te veel volk, niemand raakte erdoor. Dus afstappen en lopen dan maar, pure cross vibes in juni. Waarom ook niet?” Aan het einde van de 1e ronde sloten nog enkele vrouwen aan. Het tempo werd vanaf dan strakker. Meeus bleef alert, altijd vooraan, en zag hoe ze met 4 vrouwen overbleef. “Maar niemand daarvan zat in mijn leeftijdscategorie. Mijn doel – het podium – zat dus goed, en winnen werd ineens heel realistisch. Mijn trainer Jo Cooman gaf me onderweg updates, en mijn voorsprong op de 2e groeide. Dat gaf echt een mentale boost.”
Geen moment rust
In de 3e ronde begon Liesl Meeus het harde werk te voelen. “De benen waren wat vermoeid, waarschijnlijk iets té enthousiast geweest in het begin”, lacht ze. “Maar ik bleef goed eten en drinken, en kon me mentaal herpakken.” De wind bleef stevig doorwaaien, en op dit vlakke parcours was er letterlijk geen moment rust.
Gelukkig kon ze rekenen op haar bevoorraders. “Jo en Nancy zorgden ervoor dat ik nooit zonder drinken zat. Dat was cruciaal, want ook de hitte begon zijn tol te eisen.”
In de laatste ronde zat er opnieuw twijfel in de groep. “Wie ging kopwerk doen? Ik dus weer”, zegt ze met een knipoog. Maar het loonde, haar voorsprong groeide verder tot maar liefst 3 minuten. En zo kwam de studente Bio-ingenieurswetenschappen solo over de streep, als winnares in haar categorie. Een overwinning die ze vooraf niet had durven dromen. “Mijn doel was het podium halen in een UCI-wedstrijd. Dat ik hier meteen win, is eigenlijk een verrassing. Heel stiekem droomde ik er wel van, maar ik durfde het niet uit te spreken.”
De Deense wedstrijd was niet alleen bijzonder door het resultaat, ook de sfeer en de organisatie vielen Meeus op. “De organisatie was kleiner dan wat we gewend zijn op de Belgische gravelevents, maar dat had eigenlijk wel zijn charme. Alles was goed geregeld, en je moest geen anderhalf uur op voorhand in je startvak gaan staan”, schatert ze.
Transfer schot in de roos
Over het parcours is ze duidelijk. “Zalig. Meer dan 80% echte gravelwegen, vlakbij de kust, en door prachtige natuur. Wat mij betreft is dit het mooiste parcours van alle UCI-wedstrijden die ik tot nu toe gereden heb.” De overwinning in Denemarken voelt tevens als een bekroning van de samenwerking met haar trainer. “Na Aachen zagen we dat de vorm goed zat. Jo heeft me perfect naar deze wedstrijd toe begeleid. Alles klopte.”
Haar overstap van het Baloise WB-team naar het kleinere SerSo Gravel Team noemt Liesl Meeus een schot in de roos. “Ik had een fijn jaar bij Baloise en heb er veel geleerd, maar ik voel me beter op mijn plek in het gravel. Serso is een hechte groep met een supersfeer. Ik haal hier echt veel plezier uit. Nog geen seconde spijt van gehad.”
Wat de rest van het seizoen brengt? “Mijn hoofddoel was een podium in een UCI-wedstrijd. Check. Maar waarom zou ik niet proberen om nog eens te scoren? Misschien zelfs al eens starten bij de elite. Ik ben benieuwd hoe ver ik kan geraken.”
Nieuwe reeks tickets te winnen voor het Wattage Festival in Oostende!
