Net zoals die van Bart De Wever destijds, blijft ook mijn plaat helaas een klein beetje hangen. Wanneer ik ze volledig zal kunnen afzetten, is momenteel nog tasten in het duister. Alleen doe ik mijn stinkende best om opnieuw zo snel mogelijk mijn consistente en gelukkige zelve te worden, al komen zulke zaken uiteraard nooit op bestelling. Time will tell. Ik probeer alvast om terug de regelmaat van de klok te worden.
apocalyptische 3 Ballons
Afgelopen maand probeerde ik me dus opnieuw wat te herpakken en terug wat consistentie te zoeken in mijn trainingen en mijn leven (als coureur). Dat het EK, halfweg afgelopen maand, geschrapt werd, kon je al lezen in mijn vorige column. Een kampioenschap starten, waar je best wel wat ambities voor had, heeft in mijn ogen maar weinig zin als je niet aan 100% kunt deelnemen. In het Pinksterweekend stond ik wel aan de start van Les 3 Ballons. Een gerenommeerde wedstrijd in Granfondoland. Er moesten 180 km en 4.000 hm worden overbrugd, welke ik hoe dan ook zou aanvatten als training en vooral met het doel mezelf toch een beetje terug te vinden op sportief vlak. Achteraf bleek dat het veel meer werd dan een lange en stevige training.
Een wedstrijd in bergachtig gebied staat voor mij gelijk aan het 1.001 keer checken van verschillende weerapps. Achteraf maakte ik mij de bedenking of die weerapp-updaters dezelfde opleiding hebben gevolgd als de werknemers van het KMI. Er klopte immers niets van. Het werd een apocalyptische wedstrijd, waarin we nagenoeg constant in vrij intense regen reden. Boven op de Grand Ballon (1.400m hoogte) was het amper 5°, mistig en kletsnat. In de daaropvolgende afdaling was het bibberen en beven, een gevoel dat steeds meer overheerste naarmate de wedstrijd vorderde. Dit maakt de wedstrijd wel episch en eentje waar ik nog lang over zal napraten. Ik had zelfs schrik dat mijn stuur zou wegslagen van het bibberen. Het warmste moment van de dag was toen ik in mijn broek plaste!
In elk geval hebben we best wel wat progressie weten boeken wat zwemmen betreft.
Na de 25m in mijn lagere schooltijd hebben we het in de Vogezen toch 180 km weten vol te houden. Daarnaast werd ik ook nog 20e, een prestatie waar ik uiteindelijk min of meer voldaan op kan terugblikken. Zeker gezien ik mij allesbehalve klaar voelde voor een onderneming als deze en dit bevestigde dat mijn motor nog min of meer intact is.
Loon naar werken
Mijn ouders, maar ook het ganse support-team van Granfondoteam.be verdienen een standbeeld om in dat hondenweer een ganse dag buiten te hebben gestaan om ons te bevoorraden en achteraf droge kledij te geven. Nadien probeerde ik zo goed als ik kon terug wat consistentie in mijn trainingsarbeid te leggen. Helaas liep dat toch nog verre van zoals ik zelf zou willen. De ene dag liet ik vlagen van mezelf en mijn kunnen zien op training, de andere dag liet ik het dan weer compleet afweten. Het ging me soms gewoon niet af.
Vooraf zei ik tegen mijn naasten dat ik in de Strade Bianche, Mallorca en op het EK voor absolute topresultaten zou gaan. Mocht dat, in minstens 1 van die races, niet lukken, zou mijn seizoen niet geslaagd zijn. In de Strade gaf ik niet thuis, in de M225 werd ik na een val wel nog 7e maar was het toch niet wat ik vooraf had gehoopt, en op het EK kwam ik zelfs niet aan de start. Wat dat betreft kan ik nu al zeggen dat mijn seizoen niet geslaagd is en dat er op dit moment vooral veel ontgoocheling heerst.
Van een compleet mislukt seizoen wil ik (nog) niet spreken, gezien we de verrichte arbeid hoe dan ook meenemen naar de komende jaren. Aanstaande zomer 2025 zal ik dan ook niet aanvatten met het gevoel of de druk om mijn jaar nog goed te maken. Mijn hoofddoelen zijn immers niet gehaald, iets wat hoe dan ook onomkeerbaar is. Wat ik deze zomer wél nog wil doen, is er het maximale uithalen, proberen om ergens nog wat loon naar werken te krijgen en mijn consistente prestaties terug te vinden. Daarnaast zal ik ook al trainen met mijn ambities en doelen op de langere termijn in mijn achterhoofd. Met deze mindset valt er hoe dan ook iets positiefs uit te halen.
Maratona dles Dolomites
De eerstvolgende opdracht is de Maratona dles Dolomites. In de GF-wereld een toonaangevende wedstrijd, door het magische decor 1 van de mooiste die er is en bovendien een kennismaking met alweer een nieuwe wedstrijd voor mij. Naast de Strade Bianche, M225 en Les 3 Ballons zal dus ook de Maratona voor de allereerste keer op mijn programma staan. Gezien het mijn 1e deelname is, ben ik genoodzaakt om te starten vanuit box 3. In de volksmond wil dat zeggen: inhaalrace. Doel is vooral om een consistente wedstrijd af te werken en trapje bij trapje beter te worden richting de rest van de zomer.
Ik kijk alvast uit om te racen, zonder druk en met open vizier, om nadien opnieuw bergen werk te verzetten in een prachtige regio. In de Dolomieten hoop ik mezelf helemaal terug te vinden!
Tot snel!
Niels
