De koers rijdt altijd verder. Dat beseft ook Jelle Wallays, die daarom het verhaal van zijn fameuze 100-dagen vereeuwigt in een documentaire. Tijdens de montage de komende maanden zal hij ongetwijfeld terug de hoogte- én dieptepunten van zijn tocht herbeleven. Maar eerst plukt hij de momenten met zijn familie en vrienden… en neemt hij tijd om uit te slapen.
Uitslapen
Jelle Wallays geniet met volle teugen sinds zijn thuiskomst van zijn indrukwekkende tocht door Europa. Na 100 dagen zonder rust vinden we dat meer dan verdiend. “Ik vind het zalig om terug tijd met mijn familie en vrienden door te brengen”, vertelt hij. “Het deed ook deugd om de afgelopen dagen te kunnen uitslapen. En in mijn eigen bed te liggen.” (lacht)
“Ik denk veel terug aan mijn tocht, want ik word er constant over aangesproken. Het maakt me heel trots dat mijn reis aandacht heeft gevestigd op het verhaal rond kanker”, zegt de West-Vlaming met de glimlach. “Niemand is er vrij van, veel mensen stonden er dankzij mijn fietsavontuur even bij stil.”
Het contrast met de dagen op de fiets is groot. Als we Wallays horen spreken over zijn dagindeling, dan bestuurde hij haast een eenmansbedrijf. “Ik deed quasi alles zelf: de fiets klaarmaken, boodschappen, eten koken, de route checken, noem maar op. Dan spreek ik nog niet over de herstellingen aan de mobilhome, zoals toen we een lekke band hadden. In het begin stond ik om 6u30 op, maar de laatste weken schoof dat door de vermoeidheid op naar 8u. Mijn lichaam had steeds meer rust nodig.”
Mentale veerkracht
Wallays spendeerde 75% van zijn dagen alleen, maar kreeg wel mee wat hij op het thuisfront teweegbracht. “Elke avond maakte ik tijd om mijn socials te checken. Ik stond er op om mensen te antwoorden. Soms spendeerde ik daar veel meer tijd aan dan ik had voorgenomen, maar het gaf ook energie. In moeilijke momenten bracht dat het perspectief binnen waarvoor ik het allemaal deed.”
We weten ondertussen dat Wallays met zijn ultra-onderneming de parallel wou trekken met het ziekteproces van mensen met kanker. Elke dag moest hij verder, ook wanneer het lichaam tegenpruttelde en de geest protesteerde. Met die ervaring leerde hij ongetwijfeld lessen die iets kunnen betekenen voor kankerpatiënten en hun omgeving. “Ik besef dat het voor iedereen heel individueel ligt. Zelf tankte ik veel energie bij die korte koffiestops. Door mijn verhaal te vertellen, voelde ik veel steun. Mijn eigen ervaring delen, opende ook heel wat bij anderen, wat mijn afzien vervolgens in een ander perspectief zette.”
We zien zijn ogen oplichten, een teken dat er herinneringen naar bovenkomen. “In Praag was ik helemaal ten einde. Ik wilde stoppen, het was me allemaal te veel. Ik hield halt in een koffiebar, waar een jonge gast me bediende. Hij trok zijn T-shirt omhoog en toonde een groot litteken. Een half jaar voordien was hij geopereerd aan een tumor. Dat gaf me weer nieuwe kracht om verder te gaan.”
Blijvend verhaal met betekenis
Nu de reis van de voormalig profrenner voorbij is, zal de aandacht pijlsnel zakken. Zo gaat het ook bij kankerpatiënten die genezen zijn of de omgeving die nadien alleen achter blijft. Het is vaak op dat moment dat alles indaalt: als de flow van het langgerekte gevecht is doorbroken, blijft het bezinksel liggen. Soms slaat de eenzaamheid dan alsnog toe. Bij kankerpatiënten ligt het uiteraard nog anders dan bij Wallays, toch is ook hij zich bewust van de tijdelijkheid van de zichtbaarheid van zijn onderneming.
“Bij de koers is dat net zo. Na een overwinning spreekt iedereen je aan, maar mensen vergeten snel. Zoveel jaar later weten sommigen zelfs niet eens dat je gekoerst hebt. Daarom wilde ik ook langs de plekken trekken waar Bjorg Lambrecht en Wouter Weylandt overleden. Zo kon ik tonen dat we ze niet vergeten zijn, ook al voelt dat soms zo”, verduidelijkt Wallays. “Mijn tante wilde dat mijn nonkel verder leeft. Dankzij het eerbetoon in het museum KOERS is dat gelukt. De documentaire was ook een investering om het verhaal verder te kunnen blijven vertellen.”
Die documentaire gaat in december 2025 in avant-première voor de partners die de hele onderneming van Wallays mogelijk maakten. “Dan krijg je de zotste beelden te zien en maken we bekend hoeveel geld we konden inzamelen voor het onderzoek tegen kanker. Wellicht zullen we de documentaire ook in de cinema tonen, daar hoop ik echt op. Maar dat moeten we nog verder bekijken. En misschien komt er wel iets van op de nationale tv. Fingers crossed!”
De inzamelactie blijft doorlopen tot de avant-première. Het is dus nog steeds mogelijk om het project van Wallays te ondersteunen. Alle info is te vinden op de website van Speedy Wally.
