Jelle Wallays nadert het einde van zijn tocht door Europa. Een avontuur voor zijn nonkel Luc en iedereen die niet altijd de wind in de rug heeft. Vorige keer lieten we hem achter in Italië, waar de nieuwe paus op hem wachtte. Of was het omgekeerd? Ondertussen volgen de landen zich razendsnel op. Hoog tijd om de draad van zijn reis opnieuw op te pikken.
Opvallende parallel
Wie niet verder kijkt dan de plaatjes op Instagram, zou denken dat Jelle Wallays een droomreis beleeft tijdens zijn 100-daagse fietstocht langs de grenzen van Europa. Hij fietst door Firenze, bezoekt de Akropolis in Athene, trekt doorheen prachtige Europese hoofdsteden zoals Boedapest en doorkruist ongerepte natuur. Hoewel hij vaak solo rijdt, is hij eigenlijk nooit alleen dankzij de vele warme reacties van volgers die hij raakt met zijn ambitieuze onderneming.
Toch is dat maar de bovenste laag van zijn avontuur, waarmee hij geld en aandacht verzamelt voor onderzoek naar kanker. De parallel tussen de extreme fietstocht van Wallays en het ziekteproces bij kanker is duidelijk. Dag in, dag uit, moet je door. Je krijgt geen moment rust, in dat gebrek aan vrijaf schuilt de zwaarte. Je moet een manier vinden om om te gaan met wat er op je pad komt. Soms krijg je de wind in de rug, maar plots volgt dan weer een zware helling. Ondanks de vele steun moet Wallays lange stukken alleen afleggen. Zo is het ook bij patiënten met kanker.
Na een moeilijke dag 62 door de uitgestrekte eenzaamheid, botst hij op dag 65 op zijn limiet en is rust de enige remedie. Net op tijd krijgt hij een aantal dagen het gezelschap van zijn vriendin. Op dag 76 gaat het licht dan toch even uit. “Gisteren was mentaal een heel zware dag”, liet hij optekenen. “Ik dacht er zelfs aan om dit avontuur te stoppen. 76 dagen zonder rust, zonder mijn vrienden en familie rond me. Zelfs als profrenner was ik nooit zo lang van huis.”
Tocht met betekenis
Wallays boort de kracht aan die ook patiënten vooruithelpt. Hij laadt zich op met de steun die hij krijgt en de gedachte waarom hij zijn onderneming startte. “Ik bleef mezelf herinneren waarom ik dit doe en voor wie ik dit doe. Ik moet maar 100 dagen ‘afzien’, terwijl mensen met een kankerdiagnose zo veel langer moeten lijden. Ik wil een inspiratie zijn voor iedereen. Na een goede nachtrust ben ik opnieuw helemaal opgeladen om verder te gaan en iedereen trots te maken!”
Wallays geeft betekenis aan zijn miserie. Na een zware col vertaalt hij zijn lijden naar een persoonlijke boodschap aan volgers die door een zware tijd gaan. Het raakt hem duidelijk, de emotie van het verlies van zijn nonkel voelt ook bij hem nog rauw. Door die ervaring te delen krijgt zijn afzien zin. En vindt hij terug zin.
Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Wie Wallays volgt, glimlachte ongetwijfeld al vaak bij het lezen van zijn posts. Misschien wacht hem wel een carrière in de reclame, want hij zet zijn sponsors op zijn eigen leuke en authentieke manier in de verf. Een kleine crash linkt hij bijvoorbeeld in een ludieke boodschap aan een partner die zich richt op veiligheid.
Authentiek
Een trektocht van 10 km over een weg die niet blijkt te bestaan, draagt hij zoals een ware avonturier tegenslag omarmt. Op dag 48 schroeft hij het aantal kilometers lager: het is lente dus moet de grote schoonmaak gebeuren. De mobilhome krijgt een poetsbeurt… en Wallays voorziet zichzelf van een opknapbeurt met een kappersbezoek. Het doet ons nog eens beseffen hoe lang hij onderweg is.
In de 1e helft van zijn avontuur doorkruiste hij slechts 5 landen in bijna 50 dagen. Het contrast met de 2e helft van de tocht kan niet groter zijn. De landen volgen elkaar aan een duizelingwekkend tempo op: Slovenië – Kroatië – Bosnië en Herzegovina – Montenegro – Albanië – Griekenland – Noord-Macedonië en zo veel meer. De landen vliegen voorbij, althans voor ons volgers, want Wallays zelf moet de kilometers natuurlijk 1 voor 1 afhaspelen.
Zo nadert hij stilaan het einde van zijn Europese Grand Tour. Veel verhalen zijn nog niet verteld, maar vinden ongetwijfeld een plekje in de documentaire over zijn tocht. We kijken er alvast naar uit om die in het najaar te zien. Jij kan trouwens aan zijn zijde zijn finale etappe meerijden. De tocht eindigt op 11 juli 2025, wanneer Wallays zijn laatste rit van Brugge naar Roeselare rijdt, na een reis van 15.000 km.
Nieuwe reeks tickets te winnen voor het Wattage Festival in Oostende!
