Na de col met de meeste Tour-geschiedenis wagen we ons ook aan die met de minste historie. Slechts 1 keer trok het Tour-circus over de Col de Spandelles – meteen goed voor een legendarische rit met een Belg als primus op de top. De klim loont de moeite om van de platgetreden paden af te wijken!
Van Aert en Quintana
Wat hebben Wout van Aert en Nairo Quintana met elkaar gemeen? Beiden trokken als enigen in koers op kop over de top van de Col de Spandelles. Van Aert deed dat in de Tour van 2022, Quintana 10 jaar eerder in de Route du Sud.
Doordat de enige passage op de Col de Spandelles nog in het recente verleden ligt, trok de naam van de beklimming onze aandacht. Daarmee slaagde Tour-parcoursbouwer Thierry Gouvenou in zijn opzet, want hij verklaarde destijds dat de Tour wat hem betreft ook om nieuwe ontdekkingen draait. In tegenstelling tot de recente introductie van de Col de la Loze om het toerisme aan te trekken, speelt hier geen financieel gewin. Dankzij de grotere broers in de omgeving komen de wielerliefhebbers hoe dan ook naar deze regio.
De Spandelles vormde destijds de laatste hindernis onderweg van Lourdes naar de slotklim van Hautacam, een rit waarin geschiedenis geschreven werd. Wout van Aert nestelde zich in de ontsnapping van de dag en rondde als 1e de top. Niet toevallig, dacht de hele Belgische natie, want hij maakte nog kans op de bollentrui.
De Spandelles zorgde voor vuurwerk tussen Tadej Pogačar en Jonas Vingegaard, maar vooral in de afdaling sloeg het hart van veel kijkers een paar slagen over. Beide Tour-pretendenten flirtten met een val, waarna Vingegaard een mentale dreun gaf aan Pogačar door hem in de afdaling op te wachten. Het beeld op de Hautacam van de groene Van Aert, met de gele Vingegaard en de bleke witte Pogačar achter zich brandde zich op ons netvlies. Het betekende voor de Sloveen de definitieve genadeslag in die Tour.
Afdaling Col du Soulor
Met de beklimming vanuit Ferrières kiezen we voor dezelfde kant als de renners toen, dat is ook veruit zwaarder dan de omgekeerde richting. Je fietst 10,1 km naar boven over een gemiddeld stijgingspercentage van 8,5%. Daarmee mogen we het gerust een col buiten categorie noemen. Voor 1 keer leert het profiel in de Pyreneeën wel iets, want het gaat voor deze streek vrij regelmatig naar boven, met enkele zeldzame uitschieters van 11%. Zware kost dus, zeker omdat je sowieso al een stevige andere klim achter de kiezen hebt voor je de Spandelles aanvat.
Wij komen eraan na de prachtige, lange afdaling van de Col du Soulor. Tijdens de afzink ruilen we de ruwe rotsen in voor groene bossen – een drastische decorverandering in vergelijking met de Pyreneeëncols in de buurt. Net voor de aanvang van de beklimming vlakt de afdaling wat af, ideaal om onze benen terug op te warmen.
Om de pas aan te vatten, slaan we rechtsaf in wat een zijweg lijkt omdat er amper ruimte is voor meer dan 1 wagen. Het wegdek bestaat uit samengeplakte kiezels, de Tour de France lijkt hier wel heel ver weg. Samen met het vrij regelmatige stijgingsprofiel maakt de omgeving van de Spandelles een unieke Pyreneeën-klim. Een beekje druist langs de weg en we zijn omringd door bossen. Gecombineerd met het steile asfalt wanen we ons haast in de Ardennen.
Rock Werchter
Dat gevoel houden we zo’n 3 km vast. Terwijl we hoger klimmen, ontvouwt zich een prachtig uitzicht op de omgeving. De weg kronkelt zich als een venijnige slang naar boven langs de bergwand. Net als elders in de Pyreneeën lopen de dieren los en trekken ze zich niets aan van het verkeer. Terecht. Tot 2 keer toe dwingt een kudde schapen ons om voet aan de grond te zetten. Ze drummen ons aan de kant alsof ze hun plek opeisen bij de hoofdact op de mainstage van Werchter.
Dit voelt als de zwaarste Pyreneeënklim die we al deden, maar dat kan ook liggen aan de namiddaghitte en de Col du Soulor en Col d’Aubisque die eraan vooraf gingen. Omdat we weten dat tussendoelen helpen, besluiten we de resterende kilometers op te knippen in ‘Kluisbergen’. Misschien kozen we niet de ideale maat, want het duurt tergend lang voor we van 3 tot 2 Kluisbergen kruipen. De opkomende krampen wijzen erop dat we te weinig gedronken hebben. Boven ons cirkelen de gieren, hun schaduwen kruipen griezelig over het asfalt voorbij.
Het mooiste uitzicht van de dag krijgen we een paar honderd meter voor de top. Voor onze GPS is het werk al 100 m voor de streep gedaan, maar wij moeten toch echt nog aan de bak. Geen glorieuze aankomst bovenaan, eerder een anonieme parkeerplaats. Maar niettemin toch een mooie klim. De afdaling blijkt echt iets voor de Van Aerts van deze wereld, want we moeten hier en daar stevig bijtrappen om op snelheid te blijven.
